Ο θρύλος της χαμένης Ατλαντίδας

Ο θρύλος της χαμένης Ατλαντίδας χάνεται στην αρχαιότητα. Αφορμή για τις συζητήσεις γύρω από τον χαμένο πολιτισμό δίνουν τα κείμενα που βρέθηκαν μέσα στα διασωθέντα κείμενα αρχαίων Ελλήνων ιστορικών με πρωτοστάτη τον Πλάτωνα (427-345 π.Χ.).
Από τότε που ο Πλάτωνας έγραψε τον Τίμαιο και τον Κριτία, την ανθρώπινη σκέψη την απασχολεί ο μύθος της Ατλαντίδας. Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Πλάτωνα, οι ιερείς ενός ναού στην αιγυπτιακή πόλη Σάϊδα διηγήθηκαν στο Σόλωνα ότι πέρα από τις Στήλες, στον Ατλαντικό Ωκεανό υπήρχε μια εκτεταμένη μεγαλόνησος ή ήπειρος, η Ατλαντίδα, "μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί", οι κάτοικοι της οποίας 9000 χρόνια πριν από την εποχή του Σόλωνα επιχείρησαν να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο αλλά αποκρούστηκαν από τους τότε Aθηναίους. Η Ατλαντίδα τελικά καταποντίστηκε στα νερά του ωκεανού, που στο σημείο αυτό δεν είναι πια πλωτός.
Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας πολλοί γοητεύτηκαν από τις προοπτικές ανατροπής πολλών ιστορικών δεδομένων, που θα προκαλούσε η επαλήθευσή του μύθου της Ατλαντίδας, ενω άλλοι, απέρριψαν μια τέτοια εκδοχή και κράτησαν μόνο τον γοητευτικό μύθο. Ο επιφανέστερος μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, τον αντιμετωπίζει σα μύθο. "Όπως τη δημιούργησε έτσι και την κατέστρεψε", (ο Πλάτωνας την Ατλαντίδα), γράφει σχολιάζοντας το απότομο τέλος της σχετικής διήγησης στον Κριτία.

κλικ εδώ για να μάθετε περισσότερα για το θρύλο της χαμένης Ατλαντίδας

 

Προηγούμενη Σελίδα        Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ        Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr

Η Πελοπόννησος…ταξιδεύει προς την Ιταλία! Η ΝΙΣΥΡΟΣ ΠΑΕΙ ΒΟΡΕΙΑ, ΚΑΙ Η ΚΡΗΤΗ ΝΟΤΙΑ! Δεν πρέπει να υπάρχει πια καμιά αμφιβολία: Οι Κυκλάδες, και ιδιαίτερα η περιοχή γύρω από τη Σαντορίνη, είναι η χαμένη Ατλαντίδα. Οσο διαπιστώνεται ότι η Ελλάδα αλλάζει σχήμα, αλλά­ζει μορφή, αυτό επιβεβαιώνεται. Ηδη η νοτιοδυτική Πελοπόν­νησος «ταξιδεύει» προς την Ιταλία, και η Ιταλία έρχεται προς την Πελοπόννησο. Η Κρήτη απομακρύνεται προς το Νότο! Ακόμη η Νίσυρος ψηλώνει και πλησιάζει την Κω. Όλα στρέφονται κυκλικά. Σίγουρα οι Κυκλάδες (!) είναι ο αφαλός της Γης. Το κέντρο της Παγγαίας. ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΗΠΕΙΡΩΝ Οι κινήσεις αυτές γίνονται στα πλαίσια της ευρύτερης μετακίνησης των ηπείρων. 'Οπως είναι γνωστό, πριν 200 εκατομμύρια χρόνια, όλες οι ήπειροι ήταν ενωμέ­νες μεταξύ τους. Η Βόρεια Αμερική ακουμπούσε στην Ευρασία και η Νότια στην Αφρική. Τότε είχαμε την Παγγαία. Σιγά- σιγά, με την πάροδο των αιώνων, οι ήπειροι «άνοιξαν» κι έφτασαν στη σημερινή τους θέση. Δε θα μείνουν, όμως, εκεί, αφού ταξιδεύουν συνεχώς. Ανάμε­σα σε άλλες γεωλογικές αλ­λαγές, η Βόρεια Αμερική θα χωρίσει από τη Νότια και η Μεσόγειος Θάλασσα θα μι­κρύνει. Αυτό θα είναι γεγο­νός, αλλά... μετά 50 εκατομ­μύρια χρόνια. Αριστερά, οι ήπειροι πριν από 150 εκατ. χρόνια, όταν η Βόρεια Αμερική ακουμπούσε στην Ευρώπη και η Νότια Αμερική στην Αφρική (Παγγαία). Δεξιά, οι ήπειροι μετά από 50 εκατ. χρόνια: Η Βόρεια Αμερική θα χωριστεί από τη Νότια και η Μεσόγειος Θα μικρύνει. ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Αυτές οι αλλαγές δε θα γίνουν απότομα. Γίνονται καθημερινά εξαιτίας των ελ­κτικών δυνάμεων τον Σύ­μπαντος, και μοιάζει να έχουν επίκεντρο εκδήλωσής τους το μεσογειακό χώρο, όπου έγιναν ως τώρα οι με­γαλύτερες γεωλογικές μετα­βολές, εξαφανίστηκαν πρώ­τα τα προϊστορικά θηρία και ζώα (ελέφαντες, λιοντάρια κλπ.) και άνθισε ο πολιτι­σμός που φώτισε τον υπόλοι­πο κόσμο. ΚΑΤΙ ΜΙΚΡΑ ΝΗΣΑΚΙΑ... Πριν από 500 εκ. χρόνια, μέσα στην έκταση της Παγ­γαίας, η Ελλάδα ήταν βυθός. Εξείχαν δύο-τρία νησάκια, που ήταν οι κορυφές των σημερινών βουνών του Ολύμπου, της Ροδόπης, του Γράμμου, του Πεντελικού, του Υμηττού. Αργότερα ο βυθός άρχισε να αναδύεται, υπέστη διάφο­ρες γεωλογικές μεταβολές, ώσπου έφτασε στη σημερινή μορφή. 'Ομως, το σήμερα θα αλ­λάξει. Καθώς παρατηρούν οι γεωφυσικοί, η Πελοπόννη­σος στρέφεται, σε σχέση με τη Στερεά Ελλάδα, όπως οι δεί­κτες του ρολογιού, με μια γωνία 25°, και «ταξιδεύει» προς την Ιταλία. Η Βόρεια Πελοπόννησος ανυψώνεται, ενώ η Νότια Στερεά βυθίζεται. Οι επιστή­μονες έχουν παρατηρήσει καταβυθίσεις των ακτών έως 40 εκατοστών στις περιοχές του Σχίνου και του Πόρτο Γερμενού καθώς και 50εκα­τοστών στην περιοχή Στρα­βών. Κάποτε ο Κορινθιακός θα γίνει λίμνη...Οπότε θα βγει άχρηστη η κρεμαστή γέφυρα Ρίου-Αντιρίου. Και διερωτάται κανείς έχουν ληφθεί υπ όψη αυτές οι εξελίξεις; Επίσης έχουν παρατηρήσει διεύρυνση του Ισθμού της Κορίνθου κατά 2 εκατοστά το χρόνο. Ετσι υπολογίζουν ότι στα επόμενα εκατό χρόνια θα έχει διευρυνθεί κατά ένα μέτρο. Η Κρήτη, εξ άλλου, πάει προς τα νότια και ανεβοκα­τεβαίνει, χωρίς περιστροφή. Ανυψώνεται νοτιοδυτικά και βυθίζεται βορειοανατο­λικά. Δηλαδή το δυτικό τμή­μα πραγματοποιεί θετική και το ανατολικό αρνητική κίνη­ση. Στον άξονα Τυμπάκι -Η­ράκλειο δεν έχουμε καμιά κίνηση. Αυτό, όμως, που συμβαί­νει με την Κρήτη είναι πε­ρίεργο. Δεν κινείται σαν ενι­αίο τμήμα ξηράς, αλλά κατά κομμάτια-μπλοκ, με ενδιάμε­σα βυθίσματα, στις πεδινές και ημιορεινές εκτάσεις, του Ρεθύμνου, του Ηρακλείου, της Ιεράπετρας και της Ση­τείας. 'Εχει υπολογιστεί ότι τα τελευταία 10 εκατομμύρια χρόνια το Κρητικό Πέλαγος αυξήθηκε κατά 70% από κα­ταβυθίσεις ξηράς σ' αυτό το χώρο, που έγιναν πριν από 10 εκατ. χρόνια. Ακόμη η Νίσυρος ανυψώνεται και συνεχώς πλησιάζει την Κω. Θα αναρωτηθούμε ακόμη, οι καθιζήσεις στην Πελοπόννησο και την Κρήτη ποιά αιτία έχουν; ΝΕΑ ΖΩΗ – ΕΞΕΛΙΞΗ Ολες αυτές οι γεωλο­γικές μεταβολές προκαλού­νται από ηλεκτρομαγνητικές έλξεις του Σύμπαντος και εκ­δηλώνονται με σεισμούς, πολλές φορές φονικούς και καταστρεπτικούς. Γίνονται, όμως, για ν' ακολουθήσει η Γη την τάξη του Σύμπαντος, που επιδιώκει νέα ζωή και εξέλιξη, στα πλαίσια που εκείνο έχει προγραμματίσει. (Αριστερά) Η περιοχή της Αγίας Ρουμέλης, στην Κρήτη. Τα βέλη δείχνουν ως πού έφτανε πριν η Θάλασσα -και, αντίστοιχα, πόσο έχει υψωθεί η ξηρά.(Δεξιά) Οι αλλαγές στον Κορινθιακό. Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ - ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ Όμως και άλλα στοιχεία μας οδηγούν σ αυτό το συμπέρασμα. Ο κατακλυσμός του Νώε και του Δευκαλίωνα είναι ένα και το αυτό συνταρακτικό γεγονός, που συνέβη μεταξύ του 1530 και του 1500 π.Χ. Και δεν πρόκειται για βροχή που έπεσε από ψηλά, αλλά για καταποντισμό μεγάλων εκτάσεων ξηράς του Αιγαίου και της Μεσογείου, που προκάλεσε η τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, και κατέστρεψε ολόκληρη σχεδόν την τότε πολιτισμένη Ελλάδα. Τη χαμένη ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ. Φυσικά αναφέρονται και προηγούμενες εκρήξεις του ηφαιστείου και κατακλυσμοί - καταποντισμοί στην Μέση Ανατολή. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα αφού: 1.- Υπολόγισα τα χρόνια από τον Ιησού ως τον Νώε, με βάση τις γενιές όπως τις αναφέρουν η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη. 2.-Κατήρτισα πίνακες με το «Γενεαλογικό Δένδρο των αρχαίων Ελλήνων» (2.500 πρόσωπα) και υπολόγισα τα χρόνια , βάσει των γενεών, ξεκινώντας από ένα πανελλήνιο γεγονός, τον Τρωϊκό πόλεμο, που είναι γνωστό πότε έγινε. 3.- Ελαβα υπ όψη του τη μαρτυρία του Αιγύπτιου ιερέα Σούχις στον Σόλωνα, καθώς και τις εκτιμήσεις των, αρχαιολόγου Σπύρου Μαρινάτου και ηφαιστειολόγου Αγγελου Γαλανόπουλου. Το «Γενεαλογικό Δένδρο των αρχαίων Ελλήνων» είναι ένας οδηγός για πάρα πολλά πράγματα. Παίρνοντας ένα όνομα, μπορείς να ανατρέξεις περισσότερο και να βρεις το πληρέστερο γενεαλογικό του δένδρο, πέρα από αυτό που ήδη αναφέρεται, όπως π.χ. του Μεγάλου Αλεξάνδρου , που οι ρίζες του κρατάνε από τον Ηρακλή κ.λ.π. Μπορείς να κάνεις διάφορες συγκρίσεις και παράλληλα πολλές διαπιστώσεις όπως το γεγονός ότι, μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, όλοι οι τότε αρχαίοι ΄Ελληνες είχαν συμπεθεριάσει πανελλαδικά. Επειδή δε είχαν μείνει λίγοι παντρεύονταν και αδέλφια μεταξύ τους. Ακόμη ότι ο Ηρακλής ήταν ο πολυγαμικότερος αρχαίος Έλληνας. Κι ότι η Αργοναυτική εκστρατεία πρέπει νάγινε μεταξύ 1400-1350 π.Χ. και πήραν μέρος πολύ διαφορετικά άτομα από αυτά που αναφέρονται, αφού πολλά δεν είχαν γεννηθεί ακόμη. Προσδιορίζοντας με το σύστημα αυτό τα χρόνια που λέγεται ότι έζησε κάθε μυθικό πρόσωπο, με προσέγγιση + -- 20 χρόνια, από μυθικό γίνεται ιστορικό. Και πολλά άλλα, ανάλογα με τον παρατηρητή και τις γνώσεις του. Όπως π.χ. ότι η θυσία της Ιφιγένειας και του Ισαάκ έγιναν την ίδια εποχή, το 1200 π.Χ. (βλέπε βιβλίο ΤΟ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ) . Στα 1530π.Χ., όσοι απέμειναν στον Ελληνικό χώρο, πρέπει να είχαν πάθει ένα είδος σύγχυσης αφού θεωρούσαν ότι τους γέννησαν Θεοί, νύμφες, ποτάμια, βουνά κλπ., ή ότι φύτρωσαν από σπορά. Διότι το ανθρώπινο γένος και ιδιαίτερα το Ελληνικό είχε πολλές χιλιετηρίδες ενσυνείδητης ύπαρξης και δεν ήταν δυνατόν να μη γνώριζε ποιός γεννάει ποιόν. ΒΑΣΙΛΗΣ Π. ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ Δημοσιογράφος - Ερευνητής η πελοποννησος…ταξιδευει προς την ιταλια! η νισυρος παει βορεια, και η κρητη νοτια! δεν πρεπει να υπαρχει πια καμια αμφιβολια: οι κυκλαδες, και ιδιαιτερα η περιοχη γυρω απο τη σαντορινη, ειναι η χαμενη ατλαντιδα. οσο διαπιστωνεται οτι η ελλαδα αλλαζει σχημα, αλλα­ζει μορφη, αυτο επιβεβαιωνεται. ηδη η νοτιοδυτικη πελοπον­νησος "ταξιδευει" προς την ιταλια, και η ιταλια ερχεται προς την πελοποννησο. η κρητη απομακρυνεται προς το νοτο! ακομη η νισυρος ψηλωνει και πλησιαζει την κω. όλα στρεφονται κυκλικα. σιγουρα οι κυκλαδες (!) ειναι ο αφαλος της γης. το κεντρο της παγγαιας. μετακινηση ηπειρων οι κινησεις αυτες γινονται στα πλαισια της ευρυτερης μετακινησης των ηπειρων. 'οπως ειναι γνωστο, πριν 200 εκατομμυρια χρονια, ολες οι ηπειροι ηταν ενωμε­νες μεταξυ τους. η βορεια αμερικη ακουμπουσε στην ευρασια και η νοτια στην αφρικη. τοτε ειχαμε την παγγαια. σιγα- σιγα, με την παροδο των αιωνων, οι ηπειροι "ανοιξαν" κι εφτασαν στη σημερινη τους θεση. δε θα μεινουν, ομως, εκει, αφου ταξιδευουν συνεχως. αναμε­σα σε αλλες γεωλογικες αλ­λαγες, η βορεια αμερικη θα χωρισει απο τη νοτια και η μεσογειος θαλασσα θα μι­κρυνει. αυτο θα ειναι γεγο­νος, αλλα... μετα 50 εκατομ­μυρια χρονια. αριστερα, οι ηπειροι πριν απο 150 εκατ. χρονια, οταν η βορεια αμερικη ακουμπουσε στην ευρωπη και η νοτια αμερικη στην αφρικη (παγγαια). δεξια, οι ηπειροι μετα απο 50 εκατ. χρονια: η βορεια αμερικη θα χωριστει απο τη νοτια και η μεσογειος θα μικρυνει. το επικεντρο αυτες οι αλλαγες δε θα γινουν αποτομα. γινονται καθημερινα εξαιτιας των ελ­κτικων δυναμεων τον συ­μπαντος, και μοιαζει να εχουν επικεντρο εκδηλωσης τους το μεσογειακο χωρο, οπου εγιναν ως τωρα οι με­γαλυτερες γεωλογικες μετα­βολες, εξαφανιστηκαν πρω­τα τα προϊστορικα θηρια και ζωα (ελεφαντες, λιονταρια κλπ.) και ανθισε ο πολιτι­σμος που φωτισε τον υπολοι­πο κοσμο. κατι μικρα νησακια... πριν απο 500 εκ. χρονια, μεσα στην εκταση της παγ­γαιας, η ελλαδα ηταν βυθος. εξειχαν δυο-τρια νησακια, που ηταν οι κορυφες των σημερινων βουνων του ολυμπου, της ροδοπης, του γραμμου, του πεντελικου, του υμηττου. αργοτερα ο βυθος αρχισε να αναδυεται, υπεστη διαφο­ρες γεωλογικες μεταβολες, ωσπου εφτασε στη σημερινη μορφη. 'ομως, το σημερα θα αλ­λαξει. καθως παρατηρουν οι γεωφυσικοι, η πελοποννη­σος στρεφεται, σε σχεση με τη στερεα ελλαδα, οπως οι δει­κτες του ρολογιου, με μια γωνια 25°, και "ταξιδευει" προς την ιταλια. η βορεια πελοποννησος ανυψωνεται, ενω η νοτια στερεα βυθιζεται. οι επιστη­μονες εχουν παρατηρησει καταβυθισεις των ακτων εως 40 εκατοστων στις περιοχες του σχινου και του πορτο γερμενου καθως και 50εκα­τοστων στην περιοχη στρα­βων. καποτε ο κορινθιακος θα γινει λιμνη...οποτε θα βγει αχρηστη η κρεμαστη γεφυρα ριου-αντιριου. και διερωταται κανεις εχουν ληφθει υπ οψη αυτες οι εξελιξεις; επισης εχουν παρατηρησει διευρυνση του ισθμου της κορινθου κατα 2 εκατοστα το χρονο. ετσι υπολογιζουν οτι στα επομενα εκατο χρονια θα εχει διευρυνθει κατα ενα μετρο. η κρητη, εξ αλλου, παει προς τα νοτια και ανεβοκα­τεβαινει, χωρις περιστροφη. ανυψωνεται νοτιοδυτικα και βυθιζεται βορειοανατο­λικα. δηλαδη το δυτικο τμη­μα πραγματοποιει θετικη και το ανατολικο αρνητικη κινη­ση. στον αξονα τυμπακι -η­ρακλειο δεν εχουμε καμια κινηση. αυτο, ομως, που συμβαι­νει με την κρητη ειναι πε­ριεργο. δεν κινειται σαν ενι­αιο τμημα ξηρας, αλλα κατα κομματια-μπλοκ, με ενδιαμε­σα βυθισματα, στις πεδινες και ημιορεινες εκτασεις, του ρεθυμνου, του ηρακλειου, της ιεραπετρας και της ση­τειας. 'εχει υπολογιστει οτι τα τελευταια 10 εκατομμυρια χρονια το κρητικο πελαγος αυξηθηκε κατα 70% απο κα­ταβυθισεις ξηρας ς' αυτο το χωρο, που εγιναν πριν απο 10 εκατ. χρονια. ακομη η νισυρος ανυψωνεται και συνεχως πλησιαζει την κω. θα αναρωτηθουμε ακομη, οι καθιζησεις στην πελοποννησο και την κρητη ποια αιτια εχουν; νεα ζωη - εξελιξη ολες αυτες οι γεωλο­γικες μεταβολες προκαλου­νται απο ηλεκτρομαγνητικες ελξεις του συμπαντος και εκ­δηλωνονται με σεισμους, πολλες φορες φονικους και καταστρεπτικους. γινονται, ομως, για ν' ακολουθησει η γη την ταξη του συμπαντος, που επιδιωκει νεα ζωη και εξελιξη, στα πλαισια που εκεινο εχει προγραμματισει. (αριστερα) η περιοχη της αγιας ρουμελης, στην κρητη. τα βελη δειχνουν ως που εφτανε πριν η θαλασσα -και, αντιστοιχα, ποσο εχει υψωθει η ξηρα.(δεξια) οι αλλαγες στον κορινθιακο. ο κατακλυσμος - καταποντισμος όμως και αλλα στοιχεια μας οδηγουν ς αυτο το συμπερασμα. ο κατακλυσμος του νωε και του δευκαλιωνα ειναι ενα και το αυτο συνταρακτικο γεγονος, που συνεβη μεταξυ του 1530 και του 1500 π.χ. και δεν προκειται για βροχη που επεσε απο ψηλα, αλλα για καταποντισμο μεγαλων εκτασεων ξηρας του αιγαιου και της μεσογειου, που προκαλεσε η τρομακτικη εκρηξη του ηφαιστειου της σαντορινης, και κατεστρεψε ολοκληρη σχεδον την τοτε πολιτισμενη ελλαδα. τη χαμενη ατλαντιδα. φυσικα αναφερονται και προηγουμενες εκρηξεις του ηφαιστειου και κατακλυσμοι - καταποντισμοι στην μεση ανατολη. στο συμπερασμα αυτο κατεληξα αφου: 1.- υπολογισα τα χρονια απο τον ιησου ως τον νωε, με βαση τις γενιες οπως τις αναφερουν η παλαια και η καινη διαθηκη. 2.-κατηρτισα πινακες με το "γενεαλογικο δενδρο των αρχαιων ελληνων" (2.500 προσωπα) και υπολογισα τα χρονια , βασει των γενεων, ξεκινωντας απο ενα πανελληνιο γεγονος, τον τρωϊκο πολεμο, που ειναι γνωστο ποτε εγινε. 3.- ελαβα υπ οψη του τη μαρτυρια του αιγυπτιου ιερεα σουχις στον σολωνα, καθως και τις εκτιμησεις των, αρχαιολογου σπυρου μαρινατου και ηφαιστειολογου αγγελου γαλανοπουλου. το "γενεαλογικο δενδρο των αρχαιων ελληνων" ειναι ενας οδηγος για παρα πολλα πραγματα. παιρνοντας ενα ονομα, μπορεις να ανατρεξεις περισσοτερο και να βρεις το πληρεστερο γενεαλογικο του δενδρο, περα απο αυτο που ηδη αναφερεται, οπως π.χ. του μεγαλου αλεξανδρου , που οι ριζες του κρατανε απο τον ηρακλη κ.λ.π. μπορεις να κανεις διαφορες συγκρισεις και παραλληλα πολλες διαπιστωσεις οπως το γεγονος οτι, μετα τον κατακλυσμο του δευκαλιωνα, ολοι οι τοτε αρχαιοι ΄ελληνες ειχαν συμπεθεριασει πανελλαδικα. επειδη δε ειχαν μεινει λιγοι παντρευονταν και αδελφια μεταξυ τους. ακομη οτι ο ηρακλης ηταν ο πολυγαμικοτερος αρχαιος έλληνας. κι οτι η αργοναυτικη εκστρατεια πρεπει ναγινε μεταξυ 1400-1350 π.χ. και πηραν μερος πολυ διαφορετικα ατομα απο αυτα που αναφερονται, αφου πολλα δεν ειχαν γεννηθει ακομη. προσδιοριζοντας με το συστημα αυτο τα χρονια που λεγεται οτι εζησε καθε μυθικο προσωπο, με προσεγγιση + -- 20 χρονια, απο μυθικο γινεται ιστορικο. και πολλα αλλα, αναλογα με τον παρατηρητη και τις γνωσεις του. όπως π.χ. οτι η θυσια της ιφιγενειας και του ισαακ εγιναν την ιδια εποχη, το 1200 π.χ. (βλεπε βιβλιο το γενεαλογικο δενδρο των αρχαιων ελληνων ) . στα 1530π.χ., οσοι απεμειναν στον ελληνικο χωρο, πρεπει να ειχαν παθει ενα ειδος συγχυσης αφου θεωρουσαν οτι τους γεννησαν θεοι, νυμφες, ποταμια, βουνα κλπ., η οτι φυτρωσαν απο σπορα. διοτι το ανθρωπινο γενος και ιδιαιτερα το ελληνικο ειχε πολλες χιλιετηριδες ενσυνειδητης υπαρξης και δεν ηταν δυνατον να μη γνωριζε ποιος γενναει ποιον. βασιλης π. κουτουζης δημοσιογραφος - ερευνητης Μύθος ή πραγματικότητα; Μια Ελληνική απάντηση! Ο θρύλος για τη χαμένη Ατλαντίδα είναι ξακουστός σ΄ όλο το κόσμο. Στις παραδόσεις διαφόρων λαών μνημονεύεται σαν ένα μεγάλο νησί, με αναπτυγμένο πολιτισμό, που καταποντίστηκε στη θάλασσα, ή σα μια μεγάλη χώρα, που άνοιξε η γη και την κατάπιε!... Κι όσοι αναφέρονταν σ' αυτή πίστευαν πως είναι απόγονοι των κατοίκων της... Όσοι ασχολήθηκαν με την Ατλαντίδα, ξεκίνησαν με το ερώτημα: Πρόκειται για μυθική ή πραγματική χώρα; Από τα πανάρχαια χρόνια αποτελούσε αίνιγμα και μυστήριο. Σήμερα όμως εξακολουθεί να είναι αίνιγμα; Μήπως σιγά-σιγά αποκαλύπτεται; Σε πιο χώρο βρισκόταν; Τί είδος χώρα ήταν η Ατλαντίδα; Ποιοι άνθρωποι την κατοικούσαν; Τι πολιτισμό ανάπτυξαν. Πως ξαπλώθηκε η φήμη τους παντού; Ποιες ήταν οι δοξασίες τους, τα ήθη και έθιμά τους, οι νόμοι τους, η θρησκεία, η παιδεία και η κουλτούρα τους; Ποιοι ήταν οι αρχηγέτες τους; Πως την κυβερνούσαν; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα έρχεται ν' απαντήσει το site αυτό. Θα προβάλει επίσης, τον πανάρχαιο κόσμο. Βασική πηγή πληροφοριών θα είναι το Μουσείο Ατλαντίδας, που έχει αποθησαυρίσει και συγκεντρώνει συνέχεια πλούσιο υλικό για την Ατλαντίδα, από όλο τον κόσμο. Επίσης, θα δημοσιεύουμε όλες τις απόψεις των επιστημόνων, ερευνητών, στοχαστών κλπ που αφορούν την Ατλαντίδα. Οι Ατλαντες ή Τιτάνες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν. Πηγές από τα πανάρχαια χρόνια επιβεβαιώνουν πως υπήρχε ένας λαός με το όνομα Ατλαντες. Ο λαός αυτός άφησε τα ίχνη του κατεσπαρμένα σε πολλά σημεία της γης. Η μνήμη του πέρασε σε πολλούς θρύλους, δοξασίες, λατρείες και παραδόσεις. Κανένας από τους αρχαίους συγγραφείς δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη του λαού που ονομαζόταν Ατλαντες. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς και ερευνητές παραδέχονται, επίσης την ύπαρξη των Ατλάντων, διαφωνούν όμως ως προς τον τόπο που κατοικούσε αυτός ο "περίεργος" λαός. Από τα αρχαία χρόνια μπήκε το ερώτημα, που ζούσαν οι Άτλαντες; Αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες. Η γνώμη των πιο πολλών είναι πως ήταν θρονιασμένη σε ένα μεγάλο νησί στον Ατλαντικό ωκεανό. Αυτή είναι και η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας, όπως αναλυτικά περιγράφεται πιο κάτω. Η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας Αξιολογώντας το υλικό πoυ συγκεντρώσαμε για του Άτλαντες, απογυμνώνοντάς το από τις μυθολογικές επικαλύψεις και δίνοντάς του άλλες διαστάσεις στην ερμηνεία, χωρίς να επιστρατεύουμε στοχαστικές παραισθήσεις, δεχόμαστε ότι: Η Ατλαντίδα υπήρξε στov Ατλαντικό ωκεανό και ήταν η κυριαρχούσα οργανωμένη δύναμη τη 1Οη χιλιετηρίδα π.Χ. Την άποψη αυτή δέχεται και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" (ή Ατλαντικός Λόγος), που έγραψε το 350 π.Χ. Οι περιγραφές του Πλάτωνα στα πιο πάνω βιβλία αποτελούν συγκλονιστικά ντοκουμέντα: Στο "Τίμαιο" ο Πλάτωνας λέει, πως μπροστά στο στόμιο που ονομάζεται Στήλες του Ηρακλή (σημείωση: σήμερα πορθμός του Γιβραλτάρ) υπήχε μεγάλο νησί με ισχυρή δύναμη, που οναμαζόταν Ατλαντίδα. Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική. Ο Πλάτωνας βέβαια δεν ηξερε την Ατλαντίδα. Αυτά που περιγράφει στα βιβλία του, ήταν σημειώσεις που του τις έδωσε ο Κριτίας, ο οποίος τις είχε από το παππού του που τις πήρε από το Σόλωνα. Ο Σόλωνας (639 - 559 π.Χ.) είχε επισκεφτεί τη Αίγυπτο, όπου εκεί οι ιερείς της Σάιδας του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιοτάτης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα ότι οι Άτλαντες, ήρθαν από τα Δυτικά, από το μεγάλο ωκεανό.Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου από βορρά και νότο κι΄ έφτασε μέχρι το Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν να κατακτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους... 'Ολα αυτά τα μαρτυρεί και ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος στο "βίο του Σόλωνα". Στο έργο του "Βίοι Παράλληλοι" και στη μελέτη του "περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος μας δίνει αρκετά στοιχεία για την Ατλαντίδα και μάλιστα χρησιμοποιεί τη λέξη ιστορία όταν αναφέρεται σ' αυτήν. Επίσης σε πολλά σημεία των έργων του αναφέρεται σε διάφορες δοξασίες των αρχαίων που "καθώς λέει η παράδοση και τα γραπτά ξεκινάνε από τη χαμένη Ατλαντίδα"Τις πλάκες αυτές ο Πρόκλος βαβαιώνει ότι τις είδε όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο κι επισκέθηκε το ναό της Νηήθ (Αθηνάς). Ο Πρόκλος στο βιβλίο του "Υπομνήματα στο Πλατωνικό έργο" προσθέτει:"Υπήρξε νήσος παμμεγέθης του Ατλαντικού ωκεανού εις παρωχημένους χρόνους. Ήταν έθνος εκτάκτως πολιτισμένο και ισχυρόν. Κατέκτησε μέγα μέρος της Αφρικής μέχρι την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας...". Ο Πρόκλος ισχυρίζεται ότι οι ιερείς της Νηίθ του έδειξαν αρχαιότατες στήλες με ιερογλυφικές επιγραφές και του είπαν ότι είναι αφηγήσεις για την Ατλαντίδα. Του επιβεβαίωσαν ότι κατά την τελευταία θεομηνία, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, η Αττική και άλλες περιοχές της Ελλάδας συγκλονίστηκαν από σεισμούς. Μερικά παράλια κατακλύστηκαν από τη θάλασσα και έγιναν καταστροφές.Ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί επιβεβαιώνει ο Κράντωρας (σχόλια στον Τίμαιο). Οι Άτλαντες εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος Ο Ποσειδώνιος, δάσκαλος του Κικέρωνα, γράφει: "υπήρχαν θρύλοι πως πιο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες βρισκόταν μια μεγάλη έκταση στεριάς που αποκαλούνταν "Ποσειδωνίς" ή "Ατλάντα", πλάτους 3000 σταδίων και μήκους 2000 σταδίων Ο γεωγράφος Μάρκελλος στη "Συλλογή αφηγήσεων Ταξιδιωτών" μιλάει για 7 νησιά του Ατλαντικού ωκεανού, το ένα από τα οποία ήταν ιερό, του Ποσειδώνα. Οι κάτοικοι ενός από τα μικρά νησιά που σώθηκαν, διατηρουσαν από τους προγόνους τους την ανάμνηση ενός εξαιρετικά μεγάλου βασιλείου που αναμαζόταν Ατλαντίδα. Αυτό κυβερνούσε όλα τα άλλα νησιά του Ατλαντικού ωκεανού. Ο Στράβωνας στα "Γεωγραφικά" του δέχεται ότι "η Ατλαντίς νήσος εις τα απώτατα δυσμικά μέρη..." ήταν πραγματικότητα. Τα τοπωνύμια Άτλας - Αντιάτλας (βουνά Μαρόκου), Ατιτλάν (Γουατεμάλας), Τλακοπάν, Τενοτσιτλάν, Μίτλα, Έτλα (Μεξικού) κλπ είναι όλα παράγωγα του α-τλα. Οι φυλές Αζτλάν, Ναχουατλακάτλοι, πρόγονοι των Αζτέκων, Τολτέκων και Μάγιας και οι Θεοί τους Κουετζαλκοάτλ (ιπτάμενος), Μιξκοάτλ και Τλαλόκ και οι παραδοσιακοί τους γίγαντες Ατλάν και Τείτάνι (Τιτάνες) γνωστοί από τα πανάρχαια χρόνια και στο Μεσογειακό χώρο. Οι παραδόσεις των λαών της Κεντρικής Αμερικής και της Β.Δ. Αφρικής, για καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού. Αλλά εκτός από τις μαρτυρίες παλαιότερων, τις παραδόσεις και τη μυθολογία των αρχαίων λαών, το γεγονός ότι η Ατλαντίδα υπήρχε στον Ατλαντικό ωκεανό επιβεβαιώνεται και από σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μετά από ανασκαφές και έρευνες. ΧΑΡΤΕΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ Περιεχόμενα της σελίδας:Χάρτες του Πάτροκλου Καμπανάκη, 1891Χάρτης του Βασ.ΠάσχουΧάρτης του εκδοτικού οίκου "BUDGET",1912Χάρτης του Ιγνάτιου Ντονέλλυ, 1882 Από τις περιγραφές των αρχαίων, για την θέση και την έκταση της Ατλαντίδας, διάφοροι Ατλαντολόγοι συγγραφείς και ερευνητές, γεωγράφοι, χαρτογράφοι, θαλασσοπόροι κ.λ.π. εκπόνησαν χάρτες για την Ατλαντίδα, που τους ονόμασαν "ΆΤΛΑΣ" ή "ΑΤΛΑΝΤΕΣ". Τα διάφορα σχήματα των χαρτών αυτών εντάσσονται σε τρεις κύριες ομάδες. Η πρώτη, που είναι και επικρατέστερη μέχρι τώρα, παρουσιάζει σχήμα στενόμακρο από Α προς Δ, όπως περίπου περιγράφεται από τον Πλάτωνα. Η δεύτερη ομάδα παρουσιάζει σχήματα κυκλοτετραγωνικά, αστεροειδή και τραπεζοειδή, ογκώδη στο κέντρο Ατλαντικού. Η τρίτη ομάδα ακολουθεί το σχήμα της υποθαλάσσιας σημερινής οροσειράς που είναι γοργονοειδές, δηλαδή με ουρά, με τμήμα που στενεύει προς το Νότο. Χάρτες του Πάτροκλου Καμπανάκη Εκπονήθηκαν το 1891 και δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του "Η προ του κατακλυσμού Συγκοινωνία των δύο Κόσμων δια της Ατλαντίδος" (Κων/πολη 1893). Είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της πρώτης μορφής. Μ.ΑΤΛ.: Ένας από τους χάρτες της Ατλαντίδας του Πάτροκλου Καμπανάκη (1891) Χάρτης του Βασίλη Πάσχου, ιδρυτή του Μουσείου Ατλαντίδας Σχεδιάστηκε το 1979 και είναι αντικείμενο του Μουσείο Ατλαντίδας. Ανήκει στη πρώτη μορφή. (Μ.Ατλ.): Χάρτης της Ατλαντίδας του Βασ.Πάσχου, με βάση τα στοιχεία του Όμηρου, του Πλάτωνα, του γεωγράφου Μάρκελλου κλπ., Αθήνα 1979 Χάρτης του εκδοτικού οίκου "BUDGET" Λονδίνου, 1912 Αντιπροσωπευτικός χάρτης της δεύτερης ομάδας είναι του Γερμανο-Νορμανδού Ιησουίτη ερευνητή Κίρχερ, που τον δημοσίευσε στο βιβλίο του "Ατλαντίς " το 1680. Στην ίδια ομάδα ανήκει και ο χάρτης της Ατλαντίδας που φιλοτέχνησε ο εκδοτικός οίκος χαρτών του Λονδίνου "BUDCET" το 1912. Δημοσιεύεται στο βιβλίο του Ιταλού G.D' AMATO "Αρχαιολογικά ντοκουμέντα της Ατλαντίδας", έκδοση 1924. Το χαρακτηριστικό του είναι το σχήμα των υδάτινων καναλιών και των ζωνών ξηράς, με τις γέφυρες που σχηματίζουν το "Σταυρό της Ατλαντίδας". Μ.ΑΤΛ. Χάρτης του εκδοτικού οίκου χαρτών BUDGET του Λονδίνου (17/11/1912) Χάρτης του Ιγνάτιου Ντοννέλυ Είναι δείγμα της τρίτης ομάδας. Ο Ντοννέλυ το δημοσίευσε στο βιβλίο του "Ατλαντίς" (Λονδίνο 1882). Στο χάρτη αυτό εμφανίζονται και οι αποικίες της Ατλαντίδας σε όλο τον κόσμο, ενώ ή ίδια η Ατλαντίδα παρουσιάζεται πολλή μικρή στο κέντρο του Ατλαντικού ωκεανού. Μ.ΑΤΛ. Χάρτης της γης του Ιγνάτιου Ντοννέλυ με την Ατλαντίδα και τις αποικίες της (σε λευκό χρώμα), 1882 ΑΡΧΑΙΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ Υπήρξε η Ατλαντίδα στον Ατλαντικό;Συνοψίζουμε τα επιχειρήματα μας αναφέροντας και τα πιο σημαντικά ευρήματα για την Ατλαντίδα. Τα στοιχεία τ' αντλήσαμε από το Μουσείο Ατλαντίδας.1. Στον πυθμένα του Ατλαντικού βρέθηκε ταχυλίτης, η οποία είναι βασαλτική υαλώδης λάβα ηφαίστειου της στεριάς κι όχι υποθαλάσσιου. 2. Το 1898 ειδικά μηχανήματα έβγαλαν στην επιφάνεια του Ατλαντικού ωκεανού, από βάθος 2800 μ., μία βραχονησίδα ηλικίας 15000 ετών που προερχόταν από ηφαίστειο στεριάς. 3. Το καλοκαίρι του 1927 μέσα στη ζούγκλα της Βρεττανικής Ονδούρας (Κεντρική Αμερική) ανακαλύφθηκε ένα κρυστάλλινο κρανίο από χαλαζία με κινητή σιαγόνα! 4. Το 1977 εντοπίστηκε με ηχοβολιστικό μηχάνημα, πυραμίδα, σε βάθος 300 μέτρα κοντά στο τρίγωνο των Βερμούδων. 5. Στα νησιά Μπίμινι στις Μπαχάμες βρέθηκαν (το 1969) καταποντισμένοι ογκόλιθοι, τετραγωνισμένοι ή ορθογώνιοι, έκτασης 600 τετραγωνικά μέτρα όμοιοι μ' αυτούς που βρήκε ο Κουστώ στο νησάκι Δία της Κρήτης (το 1976). 6. Σε βουνό του Περού, στο κόλπο Πίσκο, φιγουράρει πανάρχαιη τρίαινα (έμβλημα των Ατλάντων) από λευκές πέτρες με φωσφορική λάμψη μπηγμένες στην πλαγιά. Έχει 250 μ. μάκρος και σκέλη φάρδους 3,8 μ. Η τρίαινα αυτή οδηγεί σ΄ένα σημαδεμένο, με μορφή αεροδρόμιου, επίπεδο χώρο, στη πεδιάδα του Νάσκα που βρίσκεται 160 χλμ από το Πίσκο. Εκεί διακρίνονται φαρδιές πίστες και ακτινωτοί διάδρομοι που ξεχωρίζουν από μακριά γιατί λάμπουν. Είναι σχηματισμένοι από θραύσματα πετρωμάτων. Όταν τον χώρο αυτό τον βλέπεις από ψηλά σου δίνει την εντύπωση αεροδρόμιου με γεωμετρικές γραμμές και οδηγούς, όπως στους σύγχρονους αερολιμένες. 7. Η ταφόπετρα με σκαλιστό αεροπόρο που βρέθηκε στο Παλένκουε, κοντά στο ναό των Ατλάντων του Μεξικού.. 8. Τα υποθαλάσσια ερείπια που βρέθηκαν από Σοβιετικές έρευνες, με επικεφαλή τον ακαδημαϊκό Ακσένωφ, κοντά στις Μαδέρες, και η από 9500 χρόνια λειασμένη μαρμαρόπλακα που ανέσυραν οι Ρώσοι από την υποβρύχια Κεντρική Ατλαντική ράχη (οροσειρά). 9. Πανάρχαια κτίσματα της Αμερικής είναι της αυτής τεχνοτροπίας των αρχαιότατων οικοδομημάτων της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, καθώς και πολλά αρχιτεκτονικά διακοσμητικά σχήματα που είναι όμοια και στους δυο πολιτισμούς. 10. Οι γεωλόγοι παραδέχονται ότι ανάμεσα στις Μικρές και Μεγάλες Αντίλλες υπήρχε στεριά που βυθίστηκε. Επίσης ότι οι Αζόρες και στη προέκτασή τους η Μαδέρα και οι Κανάριες νήσοι, είναι αναδυόμενες κορυφές μιας μεγάλης υποβρύχιας ηφαιστειώδους οροσειράς και έχουν συχνά σεισμούς και εκρήξεις. Γενικά συμπεράσματαΌλα αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι το μεγάλο νησί της Ατλαντίδας περιβαλλόταν από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η γεωγραφική έκτασή της πλησίαζε περισσότερο προς την Κεντρική Αμερική, τις Μικρές και Μεγάλες Αντίλλες και Μπαχάμες, περιλάβαινε το χώρο του Ατλαντικού μέχρι τη θάλασσα των Σαργασσών εκτεινόταν κανονικά μέχρι τις Βερμούδες και μια στενόμακρη προέκτασή της έφτανε μέχρι τις Αζόρες. Περιβαλλόταν φυσικά και από πολλά μικρά νησιά. (Βλ. Χάρτες Ατλαντίδας ) ΑΤΛΑΝΤΕΣ ΚΑΤΑ ΑΘΗΝΑΙΩΝ Η πολεμική σύγκρουση μεταξύ των πανάρχαιων Αθηναίων και των επιτιθέμενων Ατλάντων περιγράφεται στα δύο έργα του αρχαίου Αθηναίου φιλόσοφου Πλάτωνα "Τίμαιο" και "Κριτία", στα οποία αναφέρεται ρητά ότι όσα αναγράφονται "δεν είναι πλαστός μύθος, αλλά αληθινή ιστορία": Ο διάλογος "ΤΙΜΑΙΟΣ" κατά ΠλάτωναΣτο διάλογό του "ΤΙΜΑΙΟΣ" ο Πλάτωνας (427 - 347 π.Χ.) αναφέρει μεταξύ των άλλων την ιστορία που τους διηγήθηκε ο Κριτίας την οποία γνώριζε από την παλιά παράδοση. Η ιστορία αυτή, όπως λέει ο Κριτίας είναι αληθινή, και ήταν καταγραμμένη από πολύ παλιά στις σημειώσεις του Σόλωνα. Ο Σόλων είχε επισκεφτεί την αρχαία Αίγυπτο (το 590 π.Χ.), όπου εκεί οι ιερείς τον οδήγησαν στην ιερή πόλη Σάιδα στο δέλτα του Νείλου ποταμού. Στη πόλη αυτή υπήρχε ο ναός της Νηίθ (στα Ελληνικά Αθηνά), που ήταν η θεά που πίστευαν οι κάτοικοι σαν αρχηγό τους και ιδρυτή της πόλης. Μέσα στο ναό αυτό του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε βιβλία και πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Μερικά από τα μυστικά που οι ιερείς μετέφρασαν στο Σόλωνα, ήταν τα εξής:1. Ότι η πόλη της Σάιδας διοργανώθηκε και εκπολιτίστηκε στα ιερά γράμματα πριν από οχτώ χιλιάδες (8000) χρόνια. Οι τότε κάτοικοι της σημερινής πόλης των Αθηνών . Η ίδια θεά Νηίθ (ή Αθηνά) η οποία ήταν κοινή προστάτης και της τότε πόλης των συμπολιτών του Σόλωνα και της Σάιδας, ανάθρεψε ανθρώπους και έδωσε τα φώτα της πρώτα στη Αθήνα και ύστερα στη Σάιδα.2. Ότι υπήρχε και μια ακόμη μεγάλη δύναμη την εποχή εκείνη, η Ατλαντίδα, που τα έβαλε με όλο το κόσμο, και τους τότε κατοίκους της σημερινής Αθήνας. Αναφέρουμε, μεταφρασμένα στη Νέα Ελληνική γλώσσα, όσα οι ιερείς της Σάιδας είπαν για το δεύτερο θέμα που μας ενδιαφέρει, στο Σόλωνα (οι σημειώσεις εντός παρενθέσεων είναι δικές μας):...."Πολλά λοιπόν και μεγάλα έργα της πόλης σας (Σημείωση: αναφέρεται στην πόλη της Αθήνας, όπως ήταν πριν τον κατακλυσμό) είναι εδώ γραμμένα (Σημείωση: εννοεί χαραγμένα στις πλάκες του ναού της Σάιδας) να θαυμάζεται (η πόλη), ένα όμως υπερέχει σε μεγαλείο και ηρωισμό. Γιατί οι γραφές μας λένε πως η πόλη σας αντιμετώπισε κάποτε μια μεγάλη δύναμη, που προχωρούσε εισβάλλουσα σύγχρονα σε όλη την Ευρώπη και την Ασία, "έξωθεν ορμησθείσαν εκ του Ατλαντικού πελάγους". Γιατί τότε το πέλαγος εκείνο μπορούσε να το περπατήσει κανένας, επειδή εις την είσοδο του, την οποία εσείς ονομάζετε στήλας του Ηρακλέους (σημείωση: εννοεί τα στενά του Γιβραλτάρ ή Ηράκλειες Στήλες), υπήρχε νησί (ξηρά). Αυτό το νησί ήταν μεγαλύτερο από τη Λιβύη και την Ασία μαζί και από αυτό οι ταξιδιώτες μπορούσαν να περάσουν σε άλλα νησιά,(25) και από αυτά κατόπιν σε όλη την απέναντι ήπειρο την ευρισκομένη γύρω από τον αληθινό εκείνο ωκεανό. Γιατί τα μέρη αυτά, όσα είναι μέσα από το στενό που αναφέραμε, φαίνονται σαν ένα λιμάνι που έχει στενή είσοδο για τα πλοία, τα εκείθεν (έξω) όμως του στενού, είναι πραγματικό πέλαγος (ωκεανός), και η γη (ξηρά) που το περιβάλλει μπορεί αναμφίβολα και πολύ σωστά να ονομάζεται ήπειρος.Στο νησί αυτό, λοιπόν, την Aτλαντίδα "τη Ατλαντίδι νήσω" σχηματίστηκε μεγάλη και θαυμάσια δύναμη από βασιλιάδες, που εξουσίαζε ολόκληρο το νησί και "πολλών δε άλλων νήσων και μερών της ηπείρου". Και εκτός από αυτά τα μέρη "επί πλέον" από τη μέσα μεριά προς τη Λιβύη κυριαρχούσαν μέχρι και την Αίγυπτο, και από τη μεριά της Ευρώπης μέχρι την Τυρρηνία (Σημείωση: έτσι λεγόταν η Δυτ.Ιταλία). Όλη αυτή η δύναμη αφού συγκεντρώθηκε κι αποτέλεσε μια ενότητα επιχείρησε με μια εξόρμηση να υποδουλώσει και το δικό σας τόπο και το δικό μας και όλους τους προς τα μέσα του στενού (των Ηράκλειων στηλών). Τότε, λοιπόν, Σόλωνα, η δύναμη της πόλης σας έλαμψε στα μάτια όλων των ανθρώπων για τον ηρωισμό και την αντρειοσύνη της. Γιατί τους ξεπέρασε όλους στην ευψυχία και τις τέχνες που εφαρμόζονταν στον πόλεμο, στην αρχή σαν κεφαλή, ηγέτιδα, των Ελλήνων , αργότερα που έμεινε αναγκαστικά μόνη, όταν οι άλλοι αποστάτησαν, αφού έφτασε στους έσχατους κινδύνους, κατανίκησε τους επιδρομείς και έστησε τρόπαια. Έτσι, όσους, δεν υποδουλώθηκαν ακόμα, εμπόδισε να σκλαβωθούν και απελευθέρωσε γενναιόψυχα όλους τους άλλους, όσους κατοικούσαν όπου και μεις, στο εσωτερικό, από τα όρια των στηλών του Ηρακλή.Δ. Αργότερα όμως επειδή έγιναν απαίσιοι και τρομακτικοί, σεισμοί και κατακλυσμοί, άρκεσε μια μέρα και μια νύχτα φοβερή να χαθεί ολόκληρος ο στρατός σας μονομιάς. Άνοιξε η γη και τον κατάπιε και το νησί της Ατλαντίδας τότε βούλιαξε στη θάλασσα κι εξαφανίστηκε. Γι' αυτό, μέχρι τώρα το εκεί πέλαγος είναι αδιάβατο και ανεξερεύνητο, επειδή εμποδίζει πραγματικά η μάζα της λάσπης στους ρηχούς βράχους (υφάλους) που απόμειναν σε κείνο το μέρος μετά την καθίζηση του νησιού.... Τα νησιά του Αιγαίου και η Ατλαντίδα (στοιχεία προϊστορίας) Τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, στο οποίο συμπεριλαμβάνουμε και την Κρήτη, έχουν συνδεθεί ιδιαίτερα με τις παραδόσεις για τη χαμένη Ατλαντίδα. Ο Πλάτωνας, βέβαια, που ασχολήθηκε ειδικά στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" με τον "Ατλαντικό λόγο", τοποθετεί την Ατλαντίδα "Δυτικά, πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή", δηλαδή στο χώρο του Ατλαντικού ωκεανού, Αρκετοί όμως, σύγχρονοι του 20ού αιώνα μας, ερμηνευτές του Πλάτωνα, τοποθετούν την Ατλαντίδα στο Αιγαίο και συγκεκριμένα στη Σαντορίνη (Άγγελος Γαλανόπουλος, ή στην Κρήτη (J.V. LUCE ). Η θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου και του Σπ. Μαρινάτου Η θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου για την Αιγηίδα συσχετίζεται με τις παραδόσεις για τη χαμένη Ατλαντίδα, όπως Η Αιγαιίς αποτελούσε μια συμπαγή μάζα ξηράς που εκτεινόταν από το Ιόνιο έως τη Μικρά Ασία και τις νότιες ακτές της Κρήτης(από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών) Η μορφή της Ελλάδας πρίν από 400.000 χρόνια. Η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν 200 μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή. Πολλά νησιά ήταν ακόμη ενωμένα(από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών) ανακοίνωσε ο Φωκίων Νέγρης το 1927 στην Ακαδημία Αθηνών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή η Αιγηίδα αποτελούσε μια στεριά από την Κρήτη μέχρι το Σούνιο της Αττικής και την Εύβοια. Αργότερα θρυμματίστηκε, από ηφαίστεια και σεισμούς και τα μεγαλύτερα κομμάτια της ξηράς βούλιαξαν σε χάος της γης και το χώρο τους κατέλαβαν τα νερά που εισόρμησαν από τον Ατλαντικό ωκεανό και από τη θάλασσα της Αιθιοπίας, ή την Τριτωνίδα λίμνη της Σαχάρας (ο Ηρόδοτος, ο Ερατοσθένης και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς γράφουν πως η έρημος Σαχάρα κάποτε ήταν λίμνη και την έλεγαν Τριτωνίδα ή Τριτονίντ). Αλλά αν υπάρχουν γεωλογικά στοιχεία για όλα αυτά, η διαμόρφωση του Αιγαίου πρέπει να έγινε εκατοντάδες χιλιετηρίδες πριν. Δεν μπορεί να συσχετιστεί συνεπώς, με τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, που εντοπίστηκε στο χρόνο 1450 της παλιάς χρονοαρίθμησης. Το χρόνο αυτό υποστηρίχτηκε από το Σπύρο Μαρινάτο και άλλους, καταστράφηκε η Κνωσός και ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης. Γιατί, εκτός από το ισχυρότατο παλιρροιακό κύμα που υψώθηκε από την έκρηξη, επακολούθησαν αλλεπάλληλοι σεισμοί που συγκλόνισαν το Αιγαίο και επέφεραν την καταστροφή. Ο Σπ. Μαρινάτος δεν μπόρεσε ν' αποδείξει από τα ευρήματα των ανασκαφών στη θήρα, ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν στο κομμάτι που καταποντίστηκε στο Αιγαίο πέλαγος. 'Ετσι ο Μαρινάτος στα γραφτά του αναφέρεται στο "Αίνιγμα", ή στο "Πρόβλημα της Ατλαντίδας". Διάφορες άλλες θεωρίες για το χώρο του Αιγαίου Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιότατης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα, που μετέφερε τα στοιχεία για τον "Ατλαντικό λόγο" του Πλάτωνα, ότι τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν από τους Άτλαντες, που ήρθαν από δυτικό, από το μεγάλο Ωκεανό. Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου, από βορρά και νότο κι έφτασε μέχρι τον Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν όμως να καταχτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους... (Δηλαδή τους τότε κατοίκους της Αττικής που φαίνεται είχαν κάποια ακμή). Οι περισσότεροι από τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, όπως οι 'Ομηρος, Ησίοδος, Εύμηλος, Αισχύλος, Πίνδαρος, Ηρόδοτος, Ελάνικος και οι μετά τον Πλάτωνα, Κράντωρας, Ερατοσθένης, Απολλώνιος Ρόδιος, Αρίσταρχος, Απολλόδωρος, Ποσειδώνιος, Πλούταρχος, Οβίδιος, Πλίνιος, Στράβωνας, Παυσανίας, Πρόκλος κ.α. συμπορεύονταν στο θέμα της Ατλαντίδας έμμεσα ή άμεσα με τον Πλάτωνα. Οι περισσότεροι επίσης, από τους νεότερους Ατλαντολόγους, από τα χρόνια της Αναγέννησης μέχρι σήμερα, με κεφαλή τον Ιγνάτιο Ντόνελλυ, δέχονται την τελευταία αυτή άποψη, ότι δηλαδή τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν τα πανάρχαια χρόνια από τους Άτλαντες. Η άποψη έχει πολλά στηρίγματα, αν παραδεχτούμε πως υπήρξε κάποτε η Ατλαντίδα και χάθηκε, από αιτίες φυσικές βέβαια και όχι από την οργή του Δία, όπως μετέφρασαν τα ιερογλυφικά στο Σόλωνα οι ιερείς της Σάιδας . Τα στοιχεία των παραπάνω θεωριών αναφέρονται σε πανάρχαιους χρόνους της παλιάς χρονοαρίθμησης, πριν το μεγάλο κατακλυσμό που συνέπεσε, όπως παραδέχονται πολλοί, με τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Πως προήλθε το όνομα "Αιγαίο" Οι ερευνητές του θέματος Ατλαντίδα και Αιγαίο, μελέτησαν κυρίως τα στοιχεία της Κρήτης και της Σαντορίνης. Αντίστοιχα στοιχεία και παραδόσεις υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Ακόμα και το όνομα Αιγαίο αποδίδεται σε ήρωες και αρχηγέτες, που έχουν σχέση με τους Τιτάνες-Άτλαντες. Ο Αιγαίων ήταν κατά τη μυθολογία μας γίγαντας, γιος του Ουρανού και της Γαίας. Πρόγονος των Τιτάνων. Κατοικούσε στα βάθη του Ωκεανού. Θεωρούνταν θαλάσσιος θεός αλλά και εφευρέτης των πλοίων. Από μερικούς ταυτίζεται με τον Ποσειδώνα, που ήταν κυρίαρχος του Αιγαίου Πελάγους και αποκαλούνταν "Αιγαίος" και "αιγί-οχος", γιατί εξαπέλυε τα ορμητικά κύματα. Αυτά τα έλεγαν "αίγες" (βλ. λεξικό Σουίδα), ενώ το επαιγίζω σημαίνει σφοδρώς πνέω. Στην αγριότητα των κυμάτων, καταλήγει, οφείλεται το όνομα Αιγαίο. Άλλη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από τις παραθαλάσσιες πόλεις Αιγαί της Εύβοιας και της Αχαϊας, όπου λατρευόταν ο Ποσειδώνας. Τέλος λέγεται, το Αιγαίο πέλαγος πήρε το όνομά του από τον Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, που έπεσε στη θάλασσα, περιμένοντας το γιο του Θησέα να γυρίσει από την Κρήτη. Ευρήματα και παραδόσεις στη Θήρα Τα ευρήματα των ανασκαφών της θήρας από το Μαρινάτο και το Χρ. Ντούμα, ανάγονται στις περιόδους του κλασσικού πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας, του Μυκηναϊκού, του Μινωικού και ενός άλλου αρχαιότερου πολιτισμού, που ονομάστηκε Αιγαίος, Αιγαϊκός ή Αιγαιικός πολιτισμός. Ο όρος Αιγαιοπελαγίτικος πολιτισμός που καθιερώθηκε τελευταία, δείχνει τη συνέχεια του παμπάλαιου πολιτισμού με τον κλασσικό της αρχαίας Ελλάδας και το νέο πολιτισμό των κατοίκων των νησιών του Αιγαίου. Υπάρχουν, βέβαια, ορισμένα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τους πολιτισμούς. Υπάρχουν όμως και άλλα που δείχνουν την αλληλοεπίδραση των πολιτισμών αυτών και αρκετά στοιχεία κοινής ρίζας της τεχνοτροπίας τους. Όσα ευρήματα μελετήθηκαν, από τα παλιότερα ανάγονται στα χρόνια 2700-2000 της παλιάς χρονοαρίθμησης. Βρέθηκαν και άλλα που δε μελετήθηκαν ακόμα. Νομίζουμε πως μερικά και από αυτά που μελετήθηκαν είναι αρχαιότερα του 3000 παλιάς χρονοαρίθμησης, όπως πυξίδες, πρόχοι, "κιγονοειδή σκεύη" κ.α.. Η χρήση των τελευταίων είναι ακόμα άγνωστη... Εκείνο από τα ευρήματα του Μαρινάτου που δεν προσέχτηκε πολύ, ήταν μια ανθρώπινη οδοντοστοιχία, που βρέθηκε στο Ασπρονήσι της θήρας. Το μέγεθός της προδίδει πως ανήκε σε άνθρωπο γίγαντα, δυόμισι τουλάχιστο μέτρα ύψος με ανάλογα σωματικά μέλη. Προέρχεται από κάποιον Άτλαντα από τους αποικιστές της θήρας; Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και στο Μουσείο Θήρας εκθέτονται ωραίες τοιχογραφίες της Σαντορίνης της 3ης χιλιετίας μέχρι το 1600 της παλιάς χρονοαρίθμησης. Δεσπόζει μια χρωματιστή τοιχογραφία στην οποία παρασταίνονται εφτά πλοία, που περιστοιχίζονται από δελφίνια. Η διάταξη των πλοίων θυμίζουν αποβίβαση, ύστερα από ναυμαχία, σε μια καλοχτισμένη πόλη. Είναι ασφαλώς απεικόνιση γεγονότος, αλλά άγνωστης χρονολογίας. Δυο ωραιότατα χρωματιστά αγγεία της θήρας, έχουν ζωγραφιές ζευγάρια δελφινιών. Σ' ένα τέμενος της θήρας βρέθηκε ένα ανάγλυφο πελεκημένο μεγάλο δελφίνι σε πέτρα (και άνω αρχαία μορφή). Μην ξεχνάμε ότι ο Πελάγιος Ποσειδώνας, πατέρας του Άτλαντα, κατά τον Πλάτωνα κλπ, συμβολιζόταν και απεικονιζόταν με το Δελφίνι, που λατρευόταν σαν τοτέμ σε νησιά πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες και θεωρούνταν ιερό ζώο (Δελφίνος Απόλλωνας κλπ). Μια άλλη παράδοση αναφέρει πως ο Ποσειδώνας πήγαινε συχνά στη Θήρα, κι εκεί στο νησάκι Σφαίρα συναντήθηκε με την Αίθρα και γεννήθηκε ο Θησέας. Στη Θήρα βρέθηκαν επίσης είδη από οψιανό, που τον χρησιμοποιούσαν οι πελασγοί και πιθάρια με ανάγλυφους σταυρούς. (Σε δυο βρέθηκαν υπολείμματα μπύρας). βρέθηκαν ακόμα, κτίσματα, μονώροφα, διώροφα και τριώροφα με παράθυρα από μεμβράνες-κατεργασμένα δέρματα ζώων λευκά λεπτά, ώστε να εισχωρεί το φως ... Ένας πανάρχαιος θρύλος, που τον διέσωσε ο Απολλώνιος Ρόδιος, αναφέρει ότι το νησί Καλλίστη σχηματίστηκε από ένα βώλο χώμα, που πέταξε στο Αιγαίο ο Θήρας, γιος του Τρίτωνα, ανεψιός του Ποσειδώνα. Απ' αυτόν το νησί αργότερα ονομάστηκε Θήρα. Ο Θήρας και ο αδελφός του Εύφημος πήραν μέρος και στην αργοναυτική εκστρατεία. Ο Εύφημος μάλιστα είχε σεβασμό στην ατλαντίδα Μαία, μητέρα του Ερμή και επέβαλε τη λατρεία της στη Θήρα, γιατί κρατούσε από τη γενιά της. Άλλες παραδόσεις αναφέρουν πως στη Θήρα υπήρχε στα πανάρχαια χρόνια και ναός του Κρόνου και άλλος ναός του Ασφάλειου Ποσειδώνα. Στα Περισσά υπήρχαν ιερά του Ερμή, του Ηρακλή, του Σεράπιδος και της Ίσιδας. Όλα τα στοιχεία αυτά πείθουν πως πολύ πριν κατακτηθεί η Θήρα από το Μίνωα, είχε αποικιστεί από άλλους θαλασσινούς λαούς από τους πελασγούς και παλιότερα προφανώς από τους Άτλαντες... Οι Άτλαντες και η Κρήτη Η Κρήτη έχει μακραίωνη ιστορία που προηγήθηκε του Ομηρικού κόσμου κι έλαμψε με τον πολιτισμό της που ανάδειξε από τα πανάρχαια χρόνια. Έγινε πρώτα ξακουστή με τα ονόματα, Δολιχή, από το μακρόστενο σχήμα της, Λερία, Μάκαρις ή Μακαρόνησος (νησί των Μακάρων), Αστερία, Τελχινία, Ιδαία, Χθονία (στεριά), Κουρίτης. Καπταρά ή Κάφτορ και Κεφτιού. Το όνομα Κρήτη, που επικράτησε, προέρχεται, κατά την παράδοση, από το όνομα μιας Νύμφης Εσπερίδας, που έφτασε στο νησί από τη δύση με τους Ταλαίους (Ταλαία όρη Κρήτης), ή τους Τελχίνες, ή τους Κουρήτες, που ήρθαν με τη Ρέα, για να γεννήσει το Δία, μακριά από την Κρόνου Πολιτεία των Τιτάνων (την Ατλαντίδα). Η νύμφη Κρήτη έμεινε στο νησί και οι ξένοι την επέβαλαν στους ντόπιους σαν την πρώτη βασίλισσα τους. Μια παράδοση λεει, ότι η Κρήτη είχε αδελφή την Ομόνοια και μητέρα της ήταν η Πραξιδίκη, θυγατέρα του Ωγύγη, Ατλαντικής επίσης γενιάς. Μπορεί τ' όνομα Κρήτη, να προέρχεται και από τους Κουρήτες, που χτυπούσαν τα χάλκινα κύμβαλα να μην ακούγεται το κλάμα του Δία, γιατί τη φέρουν και σαν κόρη ενός Κουρήτη. Αλλά και οι Κουρήτες ήταν "επήλυδες" (ξένοι που ήλθαν απ' έξω), όπως και οι Τελχίνες και οι Κάβειροι. Αυτοί έφεραν τη μεγάλη ανακάλυψη, δηλαδή την επεξεργασία του χαλκού, στην Κρήτη και στ' άλλα νησιά του Αιγαίου και τη δέχτηκαν οι ντόπιοι (βλέπε Μανόλη Ανδρόνικου: Μουσείο Ηρακλείου). Η Κρήτη αναφέρεται και σα θυγατέρα του Δευκαλίωνα... Από κείνα τα χρόνια αρχίζει η πολιτιστική ακμή της Κρήτης. Τη συνέχισαν οι Πελασγοί και οι Αιγαίοι, που κατάκτησαν την Κρήτη, για να ενωθούν με τους προκάτοχους και τους ντόπιους, οπότε παρουσιάζονται οι Ετεόκρητες. Βρέθηκε επιγραφή του προϊστορικού αυτού Κρητικού λαού, με Ελληνικά γράμματα σε άγνωστη γλώσσα (φυλάγεται στο Μουσείο Ηρακλείου Κρήτης). Κατάλοιπα σκελετών της Κρήτης δείχνουν τη βιολογική ανάμειξη των αρχαιότατων Κρητών, Πελασγών κλπ, γράφει ο Μ. FINLEY στο βιβλίο του "ΟΔΥΣΣΕΙΑ". Ο Αστερίων, ο γνωστός βασιλιάς της Κρήτης, που προέρχεται κι αυτός από τη γενιά των Τιτάνων, θεωρείται μυθικό αλλά και ιστορικό πρόσωπο. 0 Αστερίων νυμφεύτηκε την Ευρώπη κι έγινε πατέρας του Μίνωα, του Ραδάμανθου και του Σαρπηδόνα. Ακολουθούν τα χρόνια της δυναστείας του Μίνωα και η θαλασσοκρατία των Κρητών στο Αιγαίο. Για την περίοδο αυτή έγραψαν όλοι σχεδόν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς και οι γνωστότεροι Λατίνοι και βρέθηκαν σχετικά στοιχεία στη Μέση Ανατολή, στην Αίγυπτο και αλλού. Ο J.V. LUCE στο βιβλίο του "Το Τέλος της Ατλαντίδας", ισχυρίζεται ότι η παλιά Κρήτη ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού των Ατλάντων. Οι "λαοί της θάλασσας" και "η φυλή των χαλκέων" είχαν ορμητήριο την Κρήτη, δέχεται ο LUCE, και οι φυλές αυτές ήταν απόγονοι των Ατλάντων της παλιάς Κρήτης. Ο Ησίοδος όμως γράφει, ότι ήρθαν από τη δύση από τον έξω Ωκεανό, και ο Όμηρος δέχεται ότι ο Ωκεανός είναι γεννήτορας όλων αυτών. Η πιο σωστή άποψη, κατά τη γνώμη μας, είναι ότι οι Άτλαντες αποίκησαν την Κρήτη, όπως και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Τα σχετικά με την Κρήτη που αναφέραμε ως τώρα συνηγορούν υπέρ της άποψης αυτής. Θα την ενισχύσουμε με τη μνημόνευση μερικών από τα πάρα πολλά ευρήματα της Κρήτης, που θυμίζουν την Ατλαντίδα και μερικών σχετικών παραδόσεων: Η εσπερίδα νύμφη Κρήτη εικονίζεται με τον Τάλω και το Δαίδαλο και Ίκαρο σε αγγείο της Νεάπολης. Σε τοιχογραφία της Καμπανίας παρασταίνεται με το Θησέα. Στη Βίλλα Αλμπάνι, σε τεμάχιο σαρκοφάγου εικονίζεται με τον Ηρακλή, που πιάνει τον Κρητικό ταύρο. Στο Μουσείο Χανίων προσέξαμε στο μωσαϊκό δάπεδο τον Ποσειδώνα που φέρει στον ώμο του τρίαινα και συνοδεύεται από την γυναίκα του Αμφιτρίτη ημίγυμνη. Στη βιτρίνα 29 Νο 191 σε δίσκο εικονίζεται ο Νηρέας με ουρά δελφινιού και τρίαινα. Στην 32 βιτρίνα σε όστρακο από χειρολαβή αγγείου υπάρχει παράσταση της κεφαλής της Γοργώς. Ένα νόμισμα από την Ίτανο της Κρήτης του 6oυ αιώνα παλιάς χρονοαρίθμησης φέρει ανάγλυφη εικόνα του Νηρέα με Τρίαινα... Στο Μουσείο Ηρακλείου: Στις αίθουσες Α-Δ εκθέτονται πολλοί σφραγιδόλιθοι και μικροαντικείμενα, που έχουν αποτυπωμένες τρίαινες, το κηρύκειο του Ερμή, δελφίνια, σταυρούς (ο Σταυρός της Ατλαντίδας} και φίδια, που θεωρούνται παλιά εμβλήματα της γενιάς των Ατλάντων. Οι διπλοί πέλεκεις, ακόμα και οι "θεές με τα φίδια" θεωρήθηκαν υπολείμματα των λαών της Ατλαντίδας. Στη βιτρίνα 161Α της Αίθουσας ΧΙΙ εκθέτονται χάλκινα αγαλματίδια του Ερμή, που βρέθηκαν στο ιερό του, όπου λατρευόταν στο βουνό Σύμης Βιάνου. Στην Αίθουσα ΧΙΙΙ εκθέτεται ένας τάφος που φέρει τρίαινα και στη μέση διπλούς πέλεκεις και όφεις. Ο ανερμήνευτος ακόμα περίφημος Δίσκος της Φαιστού, από αρκετούς θεωρείται πως είναι απροσδιόριστης χρονολογίας και πως είναι κατάλοιπο των Ατλάντων ή των άμεσων απογόνων τους (βλέπε "Κρητική Εστία", τ.222, Σεπτ.1999, σελ.9, μελέτη Παν.Αναγνώστου). Τα μαβιά Δελφίνια είναι χαρακτηριστικό της Κρητικής και Αιγαιοπελαγίτικης τέχνης της αρχαιότητας και φαίνεται να είναι κοινή η προέλευση. Απαντώνται στην Κνωσό, τη Δήλο, τη θήρα κλπ. Στο νησάκι Δία, απέναντι από το Ηράκλειο Κρήτης, ο Ζακ Υβ Κουστώ ανακάλυψε το 1976, στο βυθό, τετραγωνισμένους και ορθογώνιους βράχους, που συγκροτούσαν τεχνητό λιμενοβραχίονα και τα αποκάλεσαν Κυκλώπεια τείχη. Στην αρχή οι ερευνητές νόμισαν πως ήταν τεχνητό λιμάνι, ναύσταθμος του Μίνωα. Αργότερα όμως διαπίστωσαν πως είναι πολύ πιο παλιό. Ομοιάζουν με τα "Κυκλώπεια τείχη" του νησιού Μπίμινι των Μπαχάμας, που είπαν πως είναι κατάλοιπα της Ατλαντίδας, οπότε οι μελετητές προβληματίστηκαν... Θα μνημονεύσουμε και μερικές παραδόσεις ενδεικτικές των σχέσεων της Κρήτης με τους Άτλαντες και τους απογόνους τους: Ο Κύδωνας, ιδρυτής των Κυδωνιών Κρήτης, φέρεται να έχει πατέρα τον Ερμή (που ήταν γιος του Δία και της Μαίας, μιας από τις επτά Πλειάδες, κόρης του Ατλαντα. Δηλ. ο Ερμής ήταν Ατλαντικής προέλευσης). Κοντά στην Κνωσό υπήρχε ποτάμι Τρίτων. Από την Κρήτη, η νύμφη Ευρώπη διασχίζει το Αιγαίο καβάλα σε ταύρο (είναι ο Δίας μεταμορφωμένος, κατά το μύθο} και τη συνοδεύουν Τρίτωνες και Νηρηίδες... Η Ίριδα πέταξε από το νησί του Αίολου και βρήκε το σοφό Νηρέα, άρχοντα του Αιγαίου. Στο Νηρέα, που είχε διερμηνέα το Γλαύκο, η Ίριδα είπε να φροντίσει να έχουν καλό ταξίδι οι Αργοναύτες, που θα περάσουν από τα νησιά του Αιγαίου να πάνε στην Κρήτη. Οι Αργοναύτες ήθελαν να κλέψουν το μυστικό του Τάλω. Μάλλον το μηχανικό κινητικό του σύστημα, που είχε σχέση ίσως με τον "ιπτάμενο κριό" με το "χρυσόμαλλο δέρας" του Φρίξου και της Έλλης. Ο Τάλως, φρουρός της Κρήτης, λένε πως ήταν ένα κινούμενο χάλκινο ρομπότ, με αρτηρίες και υγρό, προϊόν του Ήφαιστου ή του Δαίδαλου και των βοηθών τους, Ατλαντικής γενιάς. Ο Τάλως απεικονίζεται και σε νομίσματα της Φαιστού. Στον "Ύμνο στον Απόλλωνα" περιγράφεται η εκστρατεία των Κρητών στους Δελφούς. Τους οδήγησε εκεί ο Απόλλωνας μεταμορφωμένος σε Δελφίνι, γιατί μεταξύ των Κρητών υπήρχαν και ιεραπόστολοι της γενιάς του...Μια άλλη παράδοση λεει πως ο Ωρίωνας ταξίδεψε στην Κρήτη. Ο Ποσειδώνας από τα πανάρχαια χρόνια θεωρούνταν επιδρομέας και κατακτητής, κατά καιρούς, τμημάτων της Κρήτης. Είναι γνωστός ο μύθος του ταύρου του αγριωπού, που έβγαζε φλόγες από τα ρουθούνια του και κατάκαιγε τα σπαρτά. Τον αποβίβασε ο Ποσειδώνας να καταστρέψει την Κρήτη, γιατί φαίνεται δεν υποτάσσονταν εύκολα... Ήταν των Ατλάντων φλογοβόλο όχημα με μορφή ταύρου; Όπως ο Τάλως που έμοιαζε ρομπότ με μορφή ανθρώπου; Για περισσότερα στοιχεία σχετικά με την Κρήτη και την Ατλαντίδα παραπέμπουμε στο βιβλίο του J. LUCE "Το τέλος της Ατλαντίδας". Θρύλοι στα λοιπά νησιά του Αιγαίου Η ΔΗΛOΣ από τα πανάρχαια χρόνια θεωρούνταν ιερό νησί. Απ' αυτό πέρασαν κι άφησαν ίχνη οι σπουδαιότεροι ήρωες της γενιάς των Ατλάντων, που αργότερα θεοποιήθηκαν. Πέρασαν οι ηλιολάτρεις "λαοί της θάλασσας" που ήρθαν από τη δύση, οι "φυλές του χαλκού", οι Πελασγοί, Λέλεγες κλπ. Από τους πρώτους ξένους που ήρθαν στη Δήλο ήταν η Αστερία, κόρη του Κοίου και της Τιτανίδας Φοίβης. Γι' αυτό η Δήλος στ' αρχαιότατα χρόνια ονομαζόταν Αστερία. (Το ίδιο όνομα έφεραν κατά περιόδους και η Κρήτη και η Ρόδος. Δεν αποκλείεται ο Κοίος να ήταν αρχηγός των Ατλάντων που κατακτούσαν τα νησιά κι έδινε σ' αυτά το όνομα της θυγατέρας του Αστερίας), Αργότερα ήρθε στη Δήλο και η Λητώ η Κοιογενής, αδελφή της Αστερίας, από τον πατέρα της τον Τιτάνα Κοίο, Ατλαντικής γενιάς. Την έφερε ο Ποσειδώνας για να γεννήσει κρυφά από την Ήρα, τα παιδιά του αδελφού του Δία, γι' αυτό σταθεροποίησε το νησί που ταλαντευόταν από σεισμούς και το σκέπασε με σκοτεινό υδάτινο θόλο. Εκεί γεννήθηκε ο Απόλλωνας και η Άρτεμη. Στη γέννησή τους παραβρέθηκαν η Διώνη, η Ρέα, η Ιχναία θέμιδα και η Αμφιτρίτη, που αποτελούσαν την ακολουθία της, όπως την όρισε ο Ποσειδώνας κι ήταν όλες της γενιάς των Τιτάνων και Ατλάντων. Η Ίριδα, Ατλαντίδα επίσης, έφερε πετώντας την Ειλείθυια να ξεγεννήσει τη Λητώ... O Ποσειδώνας λατρευόταν ιδιαίτερα στη Δήλο και για τους παραπάνω λόγους αλλά και σαν προστάτης των ξένων. (Μήπως των Ατλάντων αποικιστών;). Λατρευόταν επίσης ο Ερμής και η μητέρα του η Μαία, θυγατέρα του Άτλαντα. Μία παράδοση αναφέρει πως ο Ωρίωνας (ήρωας της Ατλαντίδας κι αυτός), ερωτεύτηκε την Ηώ, την άρπαξε και την έφερε στη Δήλο, όπου την επιβουλεύτηκε (Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, βιβλίο Ι, 27, σελ.21)... Στη Δήλο βρέθηκαν και λείψανα οικισμού της νεολιθικής περιόδου (στην τοποθεσία Κύθνου), καθώς και αντικείμενα της Μινωικής και Μυκηναϊκής εποχής. Στη μέση της πλατείας υπήρχε ναός δωρικού ρυθμού, με επιγραφή στο επιστήλιό του "Τω Ερμή και τη Μαία". Υπήρχε επίσης μνημείο των Νυμφών (Νηρηίδων). Δεξιά της κυκλικής ιερής λίμνης βρισκόταν το ίδρυμα του "Κοινού των Ποσειδωνιαστών" και η Στοά με επιγραφή "Προς τω Ποσείδιω". Εκεί κοντά υπήρχαν κατοικίες πλουσίων, που είναι γνωστές με τα ονόματα: "Η οικία του Ερμή", "η οικία των Τριτώνων και Κωμωδών", "η οικία της Τρίαινας", "η οικία των Δελφίνων" κλπ. Στα σπίτια αυτά σώζονται μέχρι σήμερα, σε δάπεδα με μωσαϊκά, πολύχρωμες παραστάσεις, τρίαινες, δελφίνια, Τρίτωνες κλπ... Η Δήλος, λένε, κατακτήθηκε από άγνωστης εθνικότητας ανθρώπους, που έφτασαν εκεί μάλλον από τη δύση (βλ. λήμμα Δήλος στην εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, Τ10, σελ.640). Αλλά οι παραπάνω ενδείξεις, συμπληρώνουμε εμείς, θυμίζουν ήρωες και εμβλήματα της χαμένης Ατλαντίδας... Στη ΡΟΔΟ από τις παλιότερες θεότητες που λατρεύτηκαν ήταν η Ηλέκτρα, θυγατέρα του Ωκεανού και της Τηθύος, που πολλές φορές ταυτίζεται με την ομώνυμη θυγατέρα του Άτλαντα και της Πλειώνης, την πλειάδα Ηλέκτρα. Αλλά η Πλειάδα Ηλέκτρα, ήταν μεταγενέστερη ηρωίδα της αυτής γενιάς. Τη λατρεία της Ηλέκτρας (της κόρης του Ωκεανού) ίσως μετέφεραν οι Τελχίνες, που ήταν γιοι της Καφίρας (ή Καφείρας), κόρης του Ωκεανού. Αυτοί ήρθαν από τη δύση, εγκαταστάθηκαν πρώτα στην Κρήτη κι ύστερα στη Ρόδο. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες μεταλλουργοί. Οι Τελχίνες συνεργάζονταν με τους Κύκλωπες και κατασκεύασαν την Τρίαινα του Ποσειδώνα, που έγινε έμβλημα των Ατλάντων. Μια εκδοχή λεει, πως οι Τελχίνες και η μητέρα τους η Καφείρα ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα. Άλλη παράδοση λεει, πως ο Ποσειδώνας έφερε τους Τελχίνες, με την αδελφή τους Αλία και την Αμφιτρίτη, από την Κρήτη στη Ρόδο. O Ποσειδώνας επιβουλεύτηκε την Αλία, που γέννησε τη Ρόδο, από την οποία πήρε το όνομα το νησί (είχε και τα ονόματα Οφιούσα, Τελχινίς, Αστερία, Πελαγία κ.ά.). Άλλη παράδοση λεει, πως η Ρόδος ήταν κόρη της Αμφιτρίτης. Υπήρχε μάλιστα και ναός της Αμφιτρίτης (Βρέθηκε στο λόφο Άγιου Στέφανου). Η Ρόδος γλίτωσε από τον κατακλυσμό, γιατί έφυγε με τους Τελχίνες που τον πρόβλεψαν. Αργότερα η Ρόδος επέστρεψε στο νησί και παντρεύτηκε το νέο αρχηγέτη, τον Ήλιο, που ήρθε επίσης από τη δύση με τους Αλιάδες. Αυτοί ήταν ηλιολάτρεις, λεει ο Ησίοδος, όπως και οι προηγούμενοι αποικιστές της Ρόδου. Οι Ίγνητες Ρόδιοι ή Γνήτες - γνήσιοι ιθαγενείς - απόδιδαν την καταγωγή τους στους Τελχίνες. O Τριόπας, ο μεταγενέστερος αποικιστής της Ρόδου, ήταν κι αυτός γιος του Ποσειδώνα και της Κανάκης, θυγατέρας του Αίολου, απόγονου της αυτής με τους παραπάνω γενιάς των Ατλάντων. Η ΣΥΜΗ της Δωδεκανήσου είχε συνδεθεί, σύμφωνα με τις παραδόσεις, με τους "θεούς" και τους αρχηγέτες της δύσης από τα χρόνια του Κρόνου. Κάποιοι περιπλανώμενοι ερευνητές, από το νησί των Μακάρων του Κρόνου, έφτασαν στο νησί αυτό κι είχαν μαζί τους και τη νύμφη Σύμη, που έμενε εκεί κι έδωσε τ' όνομά της στο νησί. O Ποσειδώνας που πέρασε λίγο αργότερα, την έκανε δική του και γεννήθηκε ο Χθόνιος. Αργότερα έφτασε και ο Προμηθέας, αδελφός του Άτλαντα και δίδαξε πολλές τέχνες και τη μακροβιότητα. Εκεί λέγεται έπλασε άνθρωπο από πηλό... Στη ΣΥΜΗ έφτασε από την Κρόνου Πολιτεία και ο Γλαύκος, γιος του Ερμή και δίδαξε τη ναυπηγική τέχνη. Λέγεται πως αυτός σχεδίασε και την Αργώ, το πλοίο στο οποίο επιβιβάστηκαν οι Αργοναύτες για την εκστρατεία τους στην Κολχίδα. O Γλαύκος νυμφεύτηκε τη Σύμη, θυγατέρα του Ιαλυσού, εγγονή της παλιάς Σύμης. Στο νησί υπήρχε κάποτε και ιερό του Ποσειδώνα. Η Σύμη είχε σχέσεις με τη Δήλο και τακτική επικοινωνία από παλιά, γράφει ο Πλίνιος. Στην ΚΩ, την πατρίδα του Ιπποκράτη, είχαν φτάσει κάποτε, κυνηγημένοι από τους θεούς του Όλυμπου, όσοι γλίτωσαν από τους Γίγαντες και Τιτάνες, με απόγονους της γενιάς τους. Αυτοί φαίνεται ονόμασαν το νησί Μερόπη, όπως λεγόταν στα πολύ παλιά χρόνια, που ήταν το όνομα μιας θυγατέρας του Άτλαντα. (Ενώ η πόλη λεγόταν Μεροπίς). Αργότερα την ονόμασαν Νυμφαία (από τις Νύμφες της αυτής γενιάς), κι ύστερα Καρφίς, Κουρίς και τέλος Κώα - Κως. Μετά τους Γίγαντες εγκαταστάθηκαν στην Κω οι Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες κλπ. Την Κω αποίκησε επίσης, ο Νέανδρος, γιος του Μακαρέα (βλ."Ιστορία των Νήσων" Γ.Κούκα, σ.88 και "Κάμειρος" τεύχος 23, σελ.9). Η ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ φιλοξένησε κατά καιρούς δοξασμένα πρόσωπα. Όταν οι Αργοναύτες έφτασαν στο νησί αυτό, αποκαλούνταν τότε "το νησί της Ατλαντίδας Ηλέκτρας" (Απολλώνιος Ρόδιος, σ.45). Η Ηλέκτρα ήταν μία από τις θυγατέρες του Άτλαντα και της Πλειώνης. Οι Άτλαντες αποικιστές την εγκατέστησαν εκεί, φαίνεται, σαν τοποτηρητή τους. Η Ηλέκτρα γέννησε εκεί, με το Δία, λεει η παράδοση, το Δάρδανο, που κατέκτησε αργότερα τα Δαρδανέλια κλπ, τον Ιασίωνα, την Αρμονία και τον Ημαθίωνα, που έγινε βασιλιάς της Σαμοθράκης. Αυτόν τον ακολουθούσαν, λεει η παράδοση, στρατιώτες όμοιοι με γίγαντες. Στη Σαμοθράκη εγκαταστάθηκαν αργότερα οι Κάβειροι κι ακολούθησαν οι συγγενείς τους Πελασγοί. Οι κάτοικοι της τιμούσαν και λάτρευαν από πολύ παλιά τη Μεγάλη θεά (τη Γαία ή μία από τις Τιτανίδες). Στο νησί σώζονται ακόμα Κυκλώπεια τείχη. Υπήρχαν κάποτε και δυο φαλλικά αγάλματα όμοια με τον Ερμή (βλ. "Η μυθολογία των Ελλήνων" Κάρολου Κερυνύι, σελ.99). Το περίφημο άγαλμα, η Νίκη της Σαμοθράκης (που βρίσκεται στο Μουσείο Λούβρου), με τα φτερά και το κηρύκειο του Ερμή, ή της Ίριδας, επίσης Ατλαντικής γενιάς, συμβόλιζε το δεσμό των προγόνων με τους απόγονους. Η Νίκη, κατά τον Ησίοδο, ήταν η θυγατέρα του Τιτάνα Πάλλαντα... Στη ΣΚΥΡΟ, οι παραδόσεις για τις Νηρηίδες και τις Νύμφες σώζονται μέχρι σήμερα. Κοντά στο λιμάνι Αχίλλειο υπάρχει ένα γραφικό λιμανάκι που οι ντόπιοι το λένε "Νυφί". Κάποτε το έλεγαν όρμο Νηρέα και Νύμφης (νύφη-νυφί). Εκεί εγκατέστησε κάποτε ο Νηρέας τις θυγατέρες του Νηρηίδες. Ανάμεσα σ' αυτές, λεει η παράδοση, κρύφτηκε ο Αχιλλέας, ντυμένος σα νύμφη, αλλά τον ανακάλυψε ο Οδυσσέας, από τα τριχωτό χέρια του και τον πήρε στην Τροία. Πίσω μεριά από το "Νυφί" είναι ο όρμος Ειρένα (άλλοτε Σειρήνων-Σειρένα. Πάνω απ' αυτόν, στο βουνό που εισχωρεί στη θάλασσα, υπήρχε ναός του Ποσειδώνα. Βρέθηκαν ερείπιά του και κυκλώπεια τείχη. Στη ΛΗΜΝΟ, όπως μαρτυρεί ο Θουκυδίδης, βρέθηκαν στην εποχή του υπολείμματα προελλήνων και προελληνικές επιγραφές. Ένας θρύλος λεει πως την κατέλαβαν κάποτε οι Αμαζόνες, που είχαν βασίλισσα τη Μύρινα. Αυτή συμμάχησε με τους Άτλαντες εναντίον των Γοργόνων... Άλλη παράδοση αναφέρει ότι στη Λήμνο κατοικούσε κάποτε και ο Ήφαιστος. Τα "Ηφαίστεια" που γιόρταζαν οι Λήμνιοι ήταν παλιά γιορτή και περίεργη. Πριν εννιά μέρες έσβηναν όλες οι φωτιές στο νησί κι έφερναν φωτιά με πλοίο από τη Δήλο. (βλ. "Ελληνική μυθολογία", σ.347, Jan Rispen) Η ΛΕΣΒΟΣ, πριν λεγόταν Αιθιόπη, Μακαρία, Πελασγία. Εκεί λατρευόταν ο "Ελύμνιος" Ποσειδώνας. Στο μυχό του κόλπου Καλλονής υπήρχε αρχαιότατη πόλη που την έλεγαν Πύρρα. Την έχτισαν οι Πελασγοί, ή οι Αιολείς, σε ανάμνηση της Πύρρας, συζύγου του Δευκαλίωνα, ο οποίος ήταν ανεψιός του Άτλαντα και πατέρας του Έλληνα. Στην Πύρρα έζησε εξόριστος αργότερα ο ποιητής Αλκαίος... Στη ΜΗΛΟ λατρευόταν ο Ποσειδώνας από τα πανάρχαια χρόνια. Του είχαν κατασκευάσει μαρμάρινο άγαλμα ύψος 2,17 μέτρα. (Βρίσκεται στο Moυσείο Ανατολικού Βερολίνου Νo235). Είναι μεγαλόπρεπος σαν ισχυρός αρχηγέτης... Στη ΝΑΞΟ υπήρχε παράδοση πως ο Τιτάνας Κηδαλίωνας, ο περίφημος τεχνίτης μεταλλουργός, ήταν Ναξιώτης. Ο Κυδαλίωνας είχε σχέσεις με τους Γίγαντες και τους Κύκλωπες κι αυτός δίδαξε την τέχνη του στον Ήφαιστο. Ο Κυδαλίωνας ήταν ο οδηγός του Ωρίωνα όταν αυτός τυφλώθηκε... Η ΝΙΣΥΡΟΣ, κατά ένα θρύλο, σχηματίστηκε από ένα τεράστιο βρόχο που εκσφενδόνισε ο Ποσειδώνας εναντίον του Γίγαντα Πολύβωτου. Προσπαθούσε ο Ποσειδώνας να τον ακοντίσει με την τρίαινα του. Επειδή δεν τον έφτανε απόσπασε ένα πελώριο βρόχο από την Κω. Τον πέταξε καταπάνω του, κι έγινε νησί! (ίσως είναι μνήμη παμπάλαια της διαμόρφωσης του Αιγαίου). Στη ΜΥΚΟΝΟ, έλεγε μια παράδοση, είχαν ταφεί οι γίγαντες που σκότωσε ο Ηρακλής. Ο Ποσειδώνας λατρευόταν και στη Μύκονο (βλ. βιβλίο "ΜΥΚΟΝΟΣ-ΔΗΛΟΣ" Πέτρου Θέμελη, επιμελητή αρχαιοτήτων). Στη ΧIO πρώτος οικιστής θεωρείται ο Χίος, γιος του Ποσειδώνα ή του Ωκεανού. Υπάρχει από παλιό ακρωτήρι Ποσείδιο. Αργότερα πήγαν Πελασγοί.. Η ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ (αδελφή της Ευρώπης) ήταν μία από τις ερωμένες του Ποσειδώνα, ο οποίος της χάρισε το ομώνυμο νησί. Μαζί του η Αστυπάλαια γέννησε τον Αγκαίο, ιδρυτή της Σάμου και τον Ευρύπυλο, βασιλιά της. Στη ΣΑΜΟ υπήρχε και ιερό του Ποσειδώνα κι ένα ακρωτήρι της ονομάζεται μέχρι σήμερα Ποσείδιο, καθώς κι ένα χωριό. Κάτοικοι της ήταν οι Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες κλπ. Στην ΚΑΡΠΑθΟ, στην αρχαιότητα υπήρχε πόλη Ποσείδιο. Σώζονται ερείπια της. Στην ΤΕΝΕΔΟ, ο πρώτος οικιστής και βασιλιάς της ήταν ο Τένης, εγγονός του Ποσειδώνα. Στη ΣΕΡΙΦΟ μια σπηλιά ονομαζόταν "η Σπηλιά του Κύκλωπα". Ένας θρύλος λεει, πως στα παράλιά της βρέθηκε ο Περσέας μέσα σε κιβωτίδιο. Όταν μεγάλωσε προστάτευσε το νησί από τις Γοργόνες. Εναντίον τους έκανε και εκστρατεία κι έπιασε και αποκεφάλισε τη βασίλισσα τους τη Μέδουσα - Γοργώ. Όταν ο Περσέας επέστρεψε με το κεφάλι της τερατόμορφης Γοργώς στο σακί του, βρήκε τη μητέρα του Δανάη στο βωμό του ναού. Είχε καταφύγει στο βωμό για ν' αποφύγει το βασιλιά Πολυδεύκη, που ήθελε να την κάνει γυναίκα του με το ζόρι και την απειλούσε. Ο Περσέας θύμωσε κι αγριεμένος έβγαλε το τρομερό κεφάλι της Γοργώς, τό 'δειξε στον Πολυδεύκη και τους ανθρώπους του και τους πέτρωσε! Από τότε η Σέριφος είναι όλο πέτρα. Βρέθηκε και νόμισμα της Σερίφου του 60oυ αιώνα της παλιός χρονοαρίθμησης με παράσταση του Περσέα και της Γοργώς. Η ΡΗΝΕΙΑ λεγόταν παλιά Ορτυγία. Λέγεται ότι στο νησί αυτό είχε κατοικήσει η Ορτυγία, αδελφή της Λητώς και του είχε δώσει το όνομά της. Ορτυγία έλεγαν και ένα νησί των Εσπερίδων (στον Ατλαντικό ωκεανό), όπου κυνηγούσε ο Ωρίωνας και τον τόξευσε η Άρτεμη. Μια άλλη παράδοση λεει πως η Ορτυγία σχηματίστηκε από την πτώση στη θάλασσα της Αστερίας, κόρης του Τιτάνα Kοίου, που κατοικούσε στο ομώνυμο νησί της, τη σημερινή Δήλο. Μήπως μεταφέρθηκε στο Αιγαίο από τους Άτλαντες, η μνήμη για μια πτώση αστεριού, ή αστροόγκου, ή μετεωρόλιθου, στην Ατλαντίδα; Γιατί λέγεται πως συνετέλεσαν στον καταποντισμό της όχι μόνο τα ηφαίστεια, οι σεισμοί και οι καταρρακτώδεις βροχές, αλλά και η πτώση στο έδαφός της ενός αστεροειδή... Στην ΑΝΔΡΟ , στα αρχαία χρόνια, ένα βουνό, έναν οικισμό και μια κοιλάδα, τα έλεγαν Άρνη. Το όνομα είναι συνυφασμένο με θαλασσινή "θεότητα". Άρνη έλεγαν και την τροφό του Ποσειδώνα. Στην ΤΗΝΟ η αρχαιότερη λατρεία ανήκε στον Ποσειδώνα και την Αμφιτρίτη. Στη θέση Κιόνια βρέθηκε ιερό τους και άγαλμα των δύο "θεών" ύψος περίπου 8 μ. Έργο του Αθηναίου γλύπτη Τηλεσία. Επίσης βρέθηκαν, μαρμάρινο γλυπτό δελφίνι, ανάγλυφο της Κυβέλης κλπ. Στο χωριό Στενή υπήρχε και "Άντρο του Αίολου" . Στην ΚΕΑ υπάρχουν Κυκλώπεια τείχη και σχετικές παραδόσεις.. Στη ΣΥΡΟ υπήρχε πόλη Ποσειδωνία, όπου λατρεύονταν ο Ποσειδώνας και η Αμφιτρίτη. Βρέθηκαν ερείπιά της κοντά σε ωραία ακτή, που και σήμερα ονομάζεται Ποσειδωνία. Στην ΚΑΛΥΜΝΟ βρέθηκε το Σπήλαιο των "Επτά Παρθένων" που θυμίζουν τις επτά Πλειάδες, θυγατέρες του Άτλαντα, που οργάνωσαν τις πρώτες νυχτερινές γιορτές με τους "Εφταπάρθενους χορούς" όπως τους έλεγαν. Στο Σπήλαιο βρέθηκαν διάφορα αναθήματα και αγγεία προϊστορικών χρόνων. Στην Τέλενδο ανακαλύφθηκαν βυθισμένα ερείπια και στο Εμπορειό κυκλώπεια τείχη πελασγικών ή αρχαιότερων εποχών. Οι παραδόσεις για τις σχέσεις σχεδόν όλων των νησιών του Αιγαίου, με τις συγγενείς φυλές των Τιτάνων, Ατλάντων και Γιγάντων, των Γιων του Ποσειδώνα και των Πελασγών κλπ, δεν εξαντλούνται εδώ. Μην ξεχνάμε ότι τα ονόματα Κάλυμνος, Θάσος, Ίμβρος, Κάρπαθος, Κρήτη, Κως, Λέσβος, Νάξος, Σάμος, Σκύρος, Τένεδος, Χίος κλπ, είναι ονόματα προελληνικά (βλ."ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ", Ν.Π.Ανδριώτη καθηγητή φιλοσοφικής σχολής, σ. 9-10). Ο Πελασγός, γενάρχης των Πελασγών κρατούσε κι αυτός από την ίδια γενιά των Ατλάντων και του Ποσειδώνα. Σύζυγός του ήταν η Ωκεανίδα Μελοίβια. Ο Ποσειδώνας θεωρούνταν μόνιμος κάτοικος της Ατλαντίδας, αλλά είχε και το επίθετο Πελάγιος, Πελαγαίος και Αιγαίος. Γιατί διαφέντευε και τη θάλασσα του Αιγαίου πελάγους. Στο Αιγαίο έμενε αρκετό καιρό, σ' ένα παράξενο νησί, με τη γυναίκα του Αμφιτρίτη και τις αδελφές της Νηρηίδες (βλ. "Ιλιάδα" Ομήρου θ.203, Στράβωνας Κ.405). Ένα διάστημα έμενε στο Αιγαίο και ο γερο - Νηρέας ο σοφός, Ατλαντικής γενιάς κι αυτός, που οδήγησε τον Ηρακλή στον Άτλαντα, να πάρει τα "χρυσά μήλα" των Εσπερίδων (βλ. "Αργοναυτικά" Απολλώνιου Ρόδιου)... Βέβαια, πολλές από τις παραδόσεις αυτές αναφέρονται σε μυθολογήματα. Αλλά είναι γνωστό πως οι μύθοι ενέχουν ιστορικό πυρήνα. Ο Σαλλούστιος στο έργο του "Περί θεών και κόσμου" (γ') γράφει: " Το δε διά μύθων τ' αληθές επικρύπτειν , τους μεν καταφρονείν ουκ εά, τους δε φιλοσοφείν αναγκάζει". (Το ότι οι μύθοι κρύβουν την αλήθεια, αυτό δεν αφήνει άλλους να τους περιφρονούν, ενώ άλλους τους προβληματίζει τους αναγκάζει να φιλοσοφούν). Ο Πλούταρχος επίσης γράφει: "Μακάρι να ξεκαθαριζόταν το μυθικό και να' βγαινε απ' αυτό με τη λογική μια ιστορική πραγματικότητα". Συμπεράσματα για την προϊστορία του Αιγαίου Όλες οι παραδόσεις που υπάρχουν στα νησιά του Αιγαίου (είναι καταγραμμένες στις ιστοσελίδες "οι Άτλαντες & η Κρήτη", "ευρήματα,παραδόσεις στη Θήρα", "θρύλοι στα λοιπά νησιά του Αιγαίου") προδίδουν την ύπαρξη κάποιας ιστορικής αλήθειας. Είναι πάντως ενδείξεις που ενισχύουν την άποψη ότι και από την Κρήτη, όπως και από τα νησιά του Αιγαίου πέρασαν κάποιοι λαοί, που φτάνουν από καταγωγή μέχρι τη γενιά των Ατλάντων. Οι λαοί αυτοί ονομάστηκαν "λαοί της θάλασσας", "φυλές του χαλκού", "Γιοι του Ποσειδώνα", "Τελχίνες", "Κάβειροι", "Πελασγοί", "Λέλεγες". Μέχρι και τους Λέλεγες, που ο γενάρχης τους Λέλεγας, ήταν κι αυτός γιος του Ποσειδώνα και της Λιβύης, υπάρχουν στοιχεία πως οι λαοί αυτοί κατάγονται από το ίδιο γενεαλογικό δέντρο των Ατλάντων. Οι Λέλεγες μάλιστα διεκδικούσαν από τους Πελασγούς την Ποσειδώνειο - Ατλαντογενή καταγωγή τους... Οι ερευνητές και ειδικοί μελετητές έχουν ακόμα τεράστιο έργο μπροστά τους, για να καταλήξουν άσφαλτα σε θετικά συμπεράσματα ακλόνητα. Είναι γεγονός πως σε κάθε περίοδο πολιτιστικής ακμής αναβιώνουν πιο έντονα οι παλιές δοξασίες. Ο μύθος γίνεται θρύλος. Η παράδοση ζωντανεύει. Τα αρχαιότερα αντικείμενα της τέχνης και ο παλιός λόγος, ξαναμελετιούνται κι αναθεωρούνται. Γίνονται ανασκαφές για νέα ευρήματα. Η ιστορία πυκνώνει με νέα στοιχεία και προωθείται πιο βαθιά στο παρελθόν... Οι παραδόσεις για κάποιο Αιγαιακό πολιτισμό και το πέρασμα των λαών και φυλών που αναφέραμε, από το νησιώτικο χώρο του Αιγαίου και ιδιαίτερα από την Κρήτη, θήρα, Δήλο, Ρόδο, Λήμνο μέχρι τη Σαμοθράκη, ανάγονται σε πολύ παλιότερα χρόνια και χιλιετηρίδες. Αυτό προκύπτει από πολλές ενδείξεις και μερικές αποδείξεις, που αντλούμε από τα βιβλία του Όηρου, του Ησίοδου...μέχρι του Πλάτωνα και του Πλούταρχου και όλους τους γνωστούς 'Ελληνες και Λατίνους συγγραφείς, αλλά και από τα Αιγυπτιακά γραπτά και τις πηγές άλλων χωρών. Με το επιχείρημα αυτό και την απομυθοποίηση, που τολμούμε, των προϊστορικών παραδόσεων, ισχυριζόμαστε, πως ο χώρος αυτός του Αιγαίου κατακτήθηκε κάποτε από τους Άτλαντες. Όσο άκμαζε η Ατλαντίδα, οι Άτλαντες ήταν επικυρίαρχοι στις γηγενείς φυλές. Όταν η Ατλαντίδα καταποντίστηκε, οι λίγοι Άτλαντες καταχτητές ή άποικοι των νησιών αυτών αφομοιώθηκαν από το γηγενές στοιχείο. Η ιστορία των Ατλάντων και οι παραδόσεις τους μυθοποιήθηκαν στο χώρο αυτό, συνδέθηκαν άρρηχτα με παραδόσεις των ντόπιων και αρκετοί ήρωες των Ατλάντων θεοποιήθηκαν. Ο Ευήμερος έγραψε για τους θεούς πως δεν ήταν υπερφυσικά όντα, μα ονομαστοί πολεμιστές που πέρασαν στο θρύλο κι έγιναν "θεοί"... Κάποιοι μακρινοί απόγονοι των Ατλάντων θέλησαν αργότερα να ξαναζωντανέψουν στα νησιά του Αιγαίου, τον πολιτισμό της χαμένης Ατλαντίδας, με τη σκέψη ίσως, να εγκαθιδρύσουν την Νέα Ατλαντίδα του Αιγαίου ή την Αιγηίδα, την οποία αρκετοί ταυτίζουν με την Ατλαντίδα. Η Ατλαντίδα στην Ελληνική μυθολογία Μύθος είναι μια πλαστή ιστορία που αναφέρεται στους θεούς, ημίθεους, ανθρώπινους ήρωες, στη φύση και στο νόημα του σύμπαντος. Οι μύθοι αποτελούν τα πρώτα δημιουργήματα της ανθρώπινης φαντασίας, γι' αυτό και υπάρχουν σ' όλους τους λαούς της Γης. Πρώτοι μυθοπλάστες όμως θεωρούνται οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι έχουν και τους περισσότερους μύθους. Με τους μύθους ασχολήθηκαν κατά την αρχαιότητα ιστορικοί και φιλόσοφοι, και ποιητές. Από τους ποιητές οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με τη καταγραφή των μύθων, στη τοτινή καθομιλούμενη Ελληνική γλώσσα, ήταν ο Όμηρος στην "Ιλιάδα" και "Οδύσσεια" και ο Ησίοδος (750-700 π.Χ.). στο έργο του "Θεογονία". Ο Όμηρος και ο Ησίοδος δεν ήταν απλοί ποιητές. Ήταν και μέλη (μύστες) των ιερατείων και αποκάλυψαν πολλά από τα μυστικά που ήταν καταγραμμένα σ' αυτά. Τα ιερατεία ήταν αυτά που κατέγραφαν, από πολύ παλιά όλες τις ιστορίες, τις μυθιστορίες, τα συμβάντα και τα γεγονότα, σε γλώσσες ακατάληπτες από τους λαούς. Πολλές φορές ανακάτευαν τα δρώμενα με τις δοξασίες, τις επιθυμίες και τα όνειρα ή σκόπιμα άλλες φορές συγκάλυπταν ή διαφοροποιούσαν τα γεγονότα. Πρόσωπα υπαρκτά που είχαν κάνει ένα επιβλητικό έργο, παρουσιάζονταν, σαν μυθικοί ήρωες, όπως λόγου χάρη οι οικιστές αρχαιοτάτων πόλεων που φέρουν τα ονόματά τους και βρέθηκαν ερείπια αυτών των πόλεων ακόμα και επιγραφές (π.χ. Τροία). Έτσι έγινε ένα αξεδιάλυτο μπέρδεμα ιστορικών και μυθικών προσώπων, φαινομένων και θεών. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι, όπως θα δούμε παρακάτω, για τα ίδια πρόσωπα και περιστατικά υπάρχουν διαφορετικοί μύθοι.Από τους ιστορικούς ο πιο γνωστός είναι ο Ηρόδοτος, ο οποίος γνωρίζει τις θρησκευτικές και μυθολογικές παραστάσεις και των πολιτισμένων ανατολικών λαών και συγκρίνει αυτές με των Ελλήνων. Από τους φιλοσόφους αξιομνημόνευτοι είναι οι στωικοί, οι οποίοι ερμήνευαν τους μύθους τους σχετικούς με τους θεούς ως σύμβολα θρησκευτικών ή φυσικών εννοιών. Αργότερα, κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, ο Ευήμερος επιχείρησε να μεταβάλει τη μυθολογία σε ιστορία. Δίδασκε ότι και οι θεοί και οι σχετικοί μ' αυτούς μύθοι αποτελούν απήχηση ιστορικών γεγονότων. Ο Ευήμερος (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) έγραψε για τους "θεούς" πως δεν ήταν υπερφυσικά όντα, αλλά ονομαστοί πολεμιστές που πέρασαν στο θρύλο και έγιναν "θεοί".Μελετώντας τους Ελληνικούς μύθους που σώζονταν μέσα στους κατοίκους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, από το 2000 π.Χ. και εντεύθεν θα ανακαλύψουμε πολλούς θρύλους που δέχονται ότι αρκετοί παλιοί ήρωες της Ελλάδας και άλλων λαών της Μεσογείου, ακόμα και θεοί, μυθικά και ιστορικά πρόσωπα, γενάρχες και βασιλιάδες διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, είχαν προγόνους τους Άτλαντες από τη γενιά των Τιτάνων. Οι άγραφες παραδόσεις (μύθοι) για τον Άτλαντα, τον Ποσειδώνα, τον Κρόνο, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες, τους Τιτάνες και όλη τη γενιά τους, τις γοργόνες, τις αμαζόνες, αλλά και για "θεούς" όπως Δία, Ερμή, Αθηνά κ.α. που διατηρούνταν στη μνήμη μιλούν για τη σχέση τους με ένα παραδεισένιο, στη φαντασία των αρχαίων, νησί στα πέρατα της γης, δυτικά, στον Ωκεανό.Το νησί αυτό δεν ήταν παρά η Ατλαντίδα. Οι Έλληνες, και οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί, διατηρώντας (σώζοντας) μερικές μνήμες από τη μεγάλη αυτή χώρα και την ιστορία της, προχώρησαν να μετατρέψουν πολλούς βασιλιάδες και ήρωες της σε "θεούς". Αυτό συνέβη γιατί οι λαοί πολλών χωρών και πόλεων είχαν αποικισθεί και εκπολιτιστεί από τους Άτλαντες ή άλλοι ήλθαν σε επαφή μαζί τους, χωρίς αυτό να εννοεί ότι δεν υπήρχαν και άλλοι πολιτισμένοι λαοί την ίδια εποχή ή σε προηγούμενες εποχές. Στη θεοποίηση αυτή συνετέλεσε πάρα πολύ ο καταποντισμός της "μητρόπολης" (Ατλαντίδας) από ένα κατακλυσμό παγκόσμιο (αναφέρεται στις παραδόσεις όλων των λαών με τον ίδιο σχεδόν τρόπο), γιατί χάθηκαν τα γραπτά ντοκουμέντα, καταστράφηκαν τα περισσότερα μνημεία, τα τεχνικά έργα κ.α.. Ο παγκόσμιος κατακλυσμός δεν έπληξε με την ίδια ένταση όλα τα μέρη της γης, γι' αυτό σε πολλά σημεία διατηρήθηκαν ορισμένα έργα (π.χ. πυραμίδες). Έτσι ξεκίνησε μια νέα γενιά ανθρώπων, και ένας νέος πολιτισμός, από τους διασωθέντες. Οι Άτλαντες κατακτητές που επέζησαν στις αποικίες, χάνοντας τη δύναμη της μητρόπολης που τους προστάτευε, σιγά -σιγά αφομοιώθηκαν από το γηγενές στοιχείο. Μετέδωσαν όμως προφορικά στις νέες γενιές την ιστορία του νησιού τους, τα κατορθώματα των αρχηγών τους και τον καταποντισμό. Η ιστορία των Ατλάντων και οι παραδόσεις της μυθοποιήθηκαν, συνδέθηκαν άρρηχτα με τις παραδόσεις των ντόπιων και αρκετοί ήρωες των Ατλάντων θεοποιήθηκαν.Θεωρούμε ότι η ιστορία της Ατλαντίδας είναι το κλειδί της Ελληνικής μυθολογίας. Σήμερα δυναμώνει η πεποίθηση ότι οι "θεοί" της Ελλάδας ήταν ανθρώπινες υπάρξεις. Η τάση να προσδίδεις θεϊκές ιδιότητες σε μεγάλους αρχηγούς της γης είναι βαθιά φυτεμένη στην ανθρώπινη φύση. Ο Ηρόδοτος (Ιστορία βιβλίο β') βεβαιώνει ότι οι ιερείς των Θηβών της Αιγύπτου του έδειξαν 341 καλοσιαία αγάλματα αρχιερέων που το καθένα αντιπροσώπευε μια γενιά από το παρελθόν και καλύπτουν όλα μαζί ένα διάστημα από 11340 χρόνων. Και του είπαν μάλιστα ότι πριν από αυτές τις γενιές "οι θεοί ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους" Η ιστορία των "θεών" κατά την Ελληνική μυθολογία Κατά την αρχαία Ελληνική θρησκειολογία και μυθολογία μας, το Χάος προϋπήρχε των θεών. Από το Χάος σχηματίστηκε ο Ουρανός, που ήταν ο πρώτος "θεός", και η Γαία - Γη, καθώς και ο Ωκεανός και η μεγάλη θάλασσα Τηθύ. Απ' αυτό το φυσικό περιβάλλον γεννήθηκαν αργότερα οι θεοί και οι άνθρωποι, το ζωικό και το φυτικό βασίλειο της γης. Σύμφωνα μ' αυτές τις Ελληνικές δοξασίες ή ύλη προϋπήρχε και ύστερα δημιουργήθηκε το πνεύμα. Τα ονόματα αυτά του φυσικού περιβάλλοντος ταυτίζονται, κατά την Ελληνική παράδοση, με τα ονόματα των πρώτων "θεών", που θεωρούνται συγχρόνως και γενάρχες των Προατλάντων - Tιτάνων. Ο Ουρανός με τη μεγάλη μητέρα Γαία - Γη γέννησε τους Τιτάνες και τις Τιτανίδες. Τιτάνες ήταν ο Ωκεανός, ο Κοίος, ο Κρείος, ο Υπερίων, ο Ιαπετός και ο Κρόνος. Τιτανίδες ήταν η Τηθύς, η Θεία, η Θέμις, η Μνημοσύνη, η Φοίβη και η Ρέα. Τους Τιτάνες ο Ησίοδος τους θεωρεί ρίζες της γης και ανώτερα όντα.(βλ. Θεογονία 727 επ.) και τους κατατάσσει στην πρώτη γενιά των "θεών". Οι ίδιοι γενάρχες ο Ουρανός και η Γαία τεκνοποίησαν και τη δεύτερη γενιά που ονομάστηκαν Κύκλωπες που ήταν ο Βρόντης, ο Στερόπης και ο Άργης. Αυτοί ήταν ασύγκριτοι τεχνίτες και κατασκευαστές όπλων, φτιάξανε τον κεραυνό, την βροντή και την τρίαινα, και σ' όλα τ' άλλα ήταν όμοιοι με τους "θεούς", αλλά ξεχώριζαν γιατί είχαν μόνο ένα κυκλικό μάτι στο μέτωπο, όπως λεει και το όνομά τους. . Ακολούθησε η τρίτη γενιά των Ουρανιδών που ονομάστηκαν Γίγαντες και ήταν ο Αιγαίων, ο Βριάρης, ο Κόττος και ο Γύγης. Αυτοί οι 4 αργότερα ονομάστηκαν Εκατόγχειρες. Από τον Τιτάνα Ωκεανό και την Τηθύ γεννήθηκαν οι Ωκεανίδες και οι Γοργίδες. Οι Ωκεανίδες ανέρχονται σε τρεις χιλιάδες κατά τις γραφές. Ο Όμηρος γράφει πως οι ονομαστότερες απ' αυτές είναι: Η Ευρυνόμη, η Πέρση, η Καλλιρόη, η Μελίβοια, η Πλειόνη, ή Φιλύρα (γέννησε το Χείρωνα με τον Κρόνο), η Δωδώνη, η Δωρίδα, η Ηλέκτρα (μητέρα της Ιριδας), η Διώνη, η Ευρώπη, η Ασία, η Μήτις, η Ησιόνη, η Καλυψώ, η Κλυμένη και η Στύγα. Όλες αυτές έγιναν μητέρες διάσημων ανδρών. Οι μεγάλες γενιές από το παραπάνω προγονικό δένδρο που ιδιαίτερα μας ενδιαφέρουν είναι η γενιά του Τιτάνα Ιαπετού και η γενιά του Τιτάνα Κρόνου, που επονομάστηκαν και επικράτησαν ως γενιές των Ατλάντων. Ο Τιτάνας Ιαπετός, λένε οι πηγές, πως νυμφεύτηκε με δυο Ωκεανίδες, την Κλυμένη και την Ασία. Με την Κλυμένη γέννησε τον Άτλαντα, τον Μενοίτιο, τον Επιμηθέα και τον Προμηθέα τους επονομαζόμενους από τον πατέρα τους Τιτάνες. Ο Άτλαντας αυτός έγινε αρχηγός των Τιτάνων και υπήρξε γενάρχης πολλών απογόνων οι οποίοι απ' αυτόν ονομάστηκαν Άτλαντες. Η γενιά του Τιτάνα Κρόνου ονομάστηκε "δεύτερη θεϊκή δυναστεία". Οι Τιτάνες και ο Κρόνος, όπως δέχονται όλοι οι αρχαίοι, είχαν την έδρα τους κάπου στη Δύση, στη χώρα των Μακάρων, στα Ηλύσια πεδία, στα νησιά της Εδέμ, στη "χρυσή πολιτεία του Κρόνου", που καρποφορούσε δυο φορές το χρόνο και θέριζαν δυο φορές. Γι' αυτό και έμβλημά του ο Κρόνος είχε ένα χρυσό δρεπάνι. Τ' ότι η χώρα τους ή τα νησιά τους ήταν στον Ατλαντικό Ωκεανό επιβεβαιώνεται και από την ονομασία στα πολύ παλιά χρόνια του σημερινού στενού Γιβραλτάρ, "Κρόνου Στήλες". Κάποιες εποχές τ' ονόμαζαν "Στήλες Βριάρεω" και "Γαδειρίδες Πύλες". Ύστερα από το ταξίδι του Ηρακλή στη δύση και την συνάντησή του με τον Άτλαντα στις Εσπερίδες νήσους, το στενό ονομάστηκε για πολλούς αιώνες "Στήλες του Ηρακλή". Ο Κρόνος ξεσήκωσε τους άλλους Τιτάνες, τους Κύκλωπες και τους Γίγαντες να τα βάλουν με τον πατέρα τους τον Ουρανό, ο οποίος με το παραμικρό παράπτωμά τους τους "γκρέμιζε" στα Τάρταρα (ερμήνευε ανήλιαγες φυλακές). Ο Κρόνος αφού αποδυνάμωσε τον πατέρα του τον κατακρεούργησε με το δρεπάνι και ανέλαβε αρχηγός αυτός, με τους λοιπούς Τιτάνες τη διακυβέρνηση του "Σύμπαντος". Νυμφεύτηκε τη Ρέα και μαζί της γέννησε την Εστία, τη Δήμητρα, την Ήρα, τον Άδη, τον Ποσειδώνα και το Δία. Όταν μεγάλωσε ο Δίας, εκθρόνισε με τη σειρά του τον πατέρα του τον Κρόνο, και μοίρασε την εξουσία με τα αδέρφια του, τα οποία τον βοήθησαν. Οι νέοι "θεοί" για να στερεώσουν την εξουσία τους, αν και Τιτάνες οι ίδιοι, τα έβαλαν με τους άλλους Τιτάνες που υποστήριζαν τη βασιλεία του Κρόνου και τους νίκησαν σε ένα δεκαετή τρομακτικό πόλεμο, που ονομάσθηκε Τιτανομαχία. Φαίνεται ότι οι νέοι "θεοί" μοίρασαν την αυτοκρατορία τους (αυτή που βρήκαν από τον Κρόνο) διότι όλοι οι μύθοι αναφέρουν ότι: " Κατά τη μοιρασιά της εξουσίας τους η θάλασσα έπεσε στον Ποσειδώνα, ο Κάτω Κόσμος στον Άδη, και στον Δία ο Ουρανός και η Γη ". Ο Δίας λοιπόν έγινε ο υπέρτατος κυβερνήτης. Ο Ποσειδώνας που διαφέντευε τη θάλασσα, όλα τα παράλια, τα νησιά, τις λίμνες και όλα τα υδρόβια όντα, έκτισε το παλάτι του, σύμφωνα με πολλούς αρχαίους συγγραφείς, στον Ατλαντικό ωκεανό, σ' ένα νησί επάνω, στο νησί της Ατλαντίδας. Έγινε ο νέος βασιλιάς της Ατλαντίδας και μοίρασε το νησί σε δέκα τμήματα. Σε κάθε τμήμα όρισε ένα γιο του σαν βασιλιά. Το κεντρικό νησί το έδωσε στο πρωτότοκο γιο του τον Άτλαντα (αυτός ήταν άλλος από τον Ατλάντα το γιο του Ιαπετού). Τους δέκα γιους που έγιναν βασιλιάδες τους έκανε με την ωραιότατη Ατλαντίδα Κλειτώ, θυγατέρα του Ευήνωρα και της Λευκίππης και ήταν οι εξής: Ο Άτλαντας, ο Γάδειρος,ο Αμφήρης, ο Ευαίμωνας, ο Μνησέας, ο Αυτόχθονας, ο Ελάσιππος, ο Μήστορας, ο Αζάης και ο Διαπρεπής. Ο Ποσειδώνας και οι απόγονοί του συνέχισαν τη γενιά των Ατλάντων. Επί της εποχής τους η ακμή και η αυτοκρατορία των Ατλάντων επεκτάθηκε. Ο Άτλας στη Ελληνική μυθολογίαΟι πρόγονοι του ΆτλανταΟ Άτλας ήταν μυθολογικός γίγαντας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της ωκεανίδας Κλυμένης, με αδερφούς τον Προμηθέα, τον Επιμηθέα και το Μενοίτιο, σύμφωνα με τη "Θεογονία" του Ησίοδου. Ο Ησίοδος όμως αναφέρει και την εκδοχή ότι ίσως ο Ιαπετός να γέννησε τον Άτλαντα με την Ασία, κόρη του ωκεανού και της Τιθύος.Από τον Ησίοδο επίσης μαθαίνουμε ότι ο Άτλαντας έζησε στη χρυσή εποχή η οποία ήταν η πρώτη από τις πέντε ανθρώπινες γενιές (χρυσή, αργυρή ή ασημένια, χάλκινη, ηρωική και σιδερένια.). Ο Ησίοδος ζούσε στη τελευταία.Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όμως έχουν άλλες απόψεις για τους γονείς του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος γράφει πως μητέρα του Άτλαντα ήταν η ωκεανίδα Ασία και πατέρας του ο Ποσειδώνας. Ο Υγίνος θέλει μητέρα του τη Γαία και πατέρα του κάποιο θεό. Ενώ ο Πλίνιος γράφει (στη Nat.Hist.VII 203) ότι μητέρα του ήταν η Λιβύη και πατέρας του ο Αιθήρ. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ο Άτλαντας που στέφθηκε κεντρικός βασιλιάς της Ατλαντίδας, ήταν υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς.Οι απόγονοι του ΆτλανταΑν ανατρέξουμε επίσης στις μυθιστορίες για τις θυγατέρες του Άτλαντα, τις Πλειάδες, θα δούμε πως και γι' αυτές γίνεται σύγχυση. Η επικρατέστερη άποψη είναι πως Πλειάδες λέγονται οι επτά θυγατέρες του Άτλαντα που τις γέννησε με την Πλειώνη. Αυτές είναι η Μαία, η Ηλέκτρα, η Ταϋγέτη, η Αλκυόνη, η Αστερόπη, η Κελαινώ και η Μερόπη. Για χάρη τους ο Άτλαντας έδωσε και σ΄ένα αστερισμό το όνομα Πλειάδες, και χωριστά σε κάθε αστέρι το όνομα μιας κόρης του.Τις Πλειάδες πολλοί συγγραφείς τις αναφέρουν και ως Ατλαντίδες ή Εσπερίδες ή Ωκεανίδες όλες θυγατέρες του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος όμως γράφει πως Εσπερίδες ονομαζόντουσαν και η Αίγλη η Ερύθεια, η Αρέθουσα, η Εστία και η Εσπέρα και αυτές θυγατέρες του Άτλαντα. Αυτές λεει ο Ησίοδος ήταν κόρες του Άτλαντα αλλά τις γέννησε με τη Νύχτα ή τη Θέμιδα ή τη Κητώ. Επίσης σαν θυγατέρα του Άτλαντα αναφέρεται και η Καλυψώ, που ήθελε για πάντα μαζί της τον Οδυσσέα.Και ο Υας και οι αδερφές του Υάδες λένε ήταν τέκνα του Άτλαντα.Για τις θυγατέρες του τις επτά Πλειάδες πίστευαν πως είχαν ζευγαρωθεί με μεγάλους "θεούς" (διάβαζε: Αρχηγούς) και είχαν φέρει στο κόσμο θεούς και γενάρχες. "Μιγείσας τοις επιφανεστάτοις ήρωσι και θεοίς, αρχηγούς καταστήνει του πλείστου γένους των ανθρώπων" λεει ο Διόδωρος Σικελιώτης (ΙΙΙ,60) γι' αυτές.Η Μαία γέννησε με τον Δία τον Ερμή, που αργότερα θεοποιήθηκε, η Ηλέκτρα ενώθηκε με το Δία και γέννησε το Δάρδανο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Τρώων. Η πλειάδα Ταϋγέτη είδε κι' αυτή στον ύπνο της το Δία (!) και σε εννέα μήνες γέννησε τον Λακεδαίμονα. Τα ονόματά τους δόθηκαν στο βουνό Ταύγετος και στη χώρα της Λακεδαιμόνιας, όπου υπήρχε και "άντρο", κατά μια παράδοση, του Άτλαντα.Η Κελαινώ, αν και ήταν ερωμένη του Προμηθέα, γέννησε με τον Ποσειδώνα το Λύκο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Αρκάδων. Και μάλιστα λένε οι γραφές ότι ο Ποσειδώνας την έστειλε να γεννήσει το παιδί τους κρυφά στο νησί των μακάρων (ή Ηλύσια πεδία) που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.Η Ηλέκτρα, συνδέθηκε με την ιστορία της νήσου Σαμοθράκη, που οναμαζόταν από τους αρχαίους "νήσος Ηλέκτρης Ατλαντίδας", όπως μας λεει ο Απολλώνιος Ρόδιος και άλλοι. Εκεί η Ηλέκτρα γέννησε με τον Δία, τον Δάρδανο, τον Ιασίωνα και την Αρμονία. Αυτοί, λεει η παράδοση έζησαν στα χρόνια του κατακλυσμού, όπως και η Ηλέκτρα. Και μάλιστα έλεγαν ότι ο Δάρδανος, μετά τον κατακλυσμό είχε περάσει με σχεδία από τη Σαμοθράκη στη Τρωάδα και εκεί είχε ιδρύσει το βασίλειο του. Η Ηλέκτρα αργότερα γέννησε και τον Ημαθίωνα που έγινε βασιλιάς της Σαμοθράκης και τον ακολουθούσαν, όπως έλεγαν, στρατιώτες όμοιοι με γίγαντεςΙστορική ανάλυση - Ξεκαθάρισμα ιστορικών γεγονότων από τους μύθους για τον ΆτλανταΌλη αυτή η σύγχυση για τη καταγωγή του Άτλαντα, που παρατηρείται στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, οφείλεται στο γεγονός ότι ήρωες, βασιλιάδες και τοπάρχες με το όνομα Άτλας υπήρχαν πολλοί. Αν μελετήσουμε ιδιαίτερα, τα διάφορα περιστατικά, τις παραδόσεις , τους θρύλους ή τις ιστορίες αυτών των γεναρχών που θεωρούνται γονείς του ενός και του αυτού Άτλαντα, θα δούμε ότι απέχουν αιώνες ανάμεσά τους. Αλλά και οι δραστηριότητες του ίδιου του παιδιού τους, του Άτλαντα, αν εξεταστούν χωριστά θα διαπιστώσουμε επίσης πως απέχουν χρονικά μεταξύ τους.Απ' όλες αυτές τις Ελληνικές μυθιστορίες (ιστορίες κατά τον Στράβωνα) για την προσωπικότητα του Τιτάνα Άτλαντα και των θυγατέρων του, προκύπτει, πως υπήρχαν εκείνα τα χρόνια πολλοί αξιωματούχοι της Ατλαντίδας, σε πολλές περιοχές της γης, όπου αυτή υπήρχε, που έφεραν το όνομα Άτλας. Έτσι εξηγείται το γεγονός πως ο Άτλαντας παρουσιάζεται σαν τέκνο πολλών γονιών διαφόρων χρονικών περιόδων και σαν γεννήτορας πολλών θυγατέρων, διαφόρων εποχών επίσης.Ένα συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι πως τρεις ήταν οι κεντρικοί αρχηγέτες της γενιάς ή της φυλής των Ατλάντων: Ο πρώτος ήταν ο Τιτάνας Άτλαντας του Ιαπετού και της Κλυμένης, που πήρε μέρος και διακρίθηκε στις Τιτανομαχίες και τις Γιγαντομαχίες και τιμωρήθηκε από το Δία, μετά την ήττα των Τιτάνων, όπως αναφέρει ο Ησίοδος. Ο Άτλαντας ο Α' έγινε αρχηγός των Τιτάνων και υπήρξε γενάρχης πολλών απογόνων οι οποίοι απ' αυτόν ονομάστηκαν Άτλαντες. Ήταν και σοφός αστρονόμος, κατά τον Ησίοδο. Ο Άτλαντας ο Α' με τη μία γυναίκα του Ωκεανίδα Πλειόνη γέννησε επτά πανέμορφες θυγατέρες, τις γνωστές με το όνομα Πλειάδες ή Ατλαντίδες, όπως παραπάνω αναφέρω. Οι Ατλαντίδες αυτές συγχέονται με τις θυγατέρες του τρίτου Άτλαντα, Εσπερίδες Ο δεύτερος Άτλας ήταν ο υιός του Τιτάνα Ιαπετού και της Ασίας και ο οποίος δεν είχε τη δραστηριότητα ή την αίγλη του πρώτου και ταυτίστηκε με εκείνον. Ο τρίτος Άτλαντας ήταν ο υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς, που ο πατέρας του τον έκανε, αφού πρώτα πήρε το βασίλειο του Ατλαντικού ωκεανού, σαν πρωτότοκο υιό του, τον κεντρικό βασιλιά των βασιλιάδων της Ατλαντίδας. Αυτός που ήταν πανίσχυρος ηγέτης και σοφός αστρονόμος, όπως και ο Άτλαντας ο Α΄, επισκίασε τους άλλους δύο, με τη δραστηριότητα και τη φήμη του. Στις σπουδαιότερες αρχαίες πόλεις υπήρχαν αγάλματα του Άτλαντα που υποβαστάζει την υδρόγειο σφαίρα. Αυτό συμβολίζει την δύναμη και την εξουσία του Άτλαντα σαν κοσμοκράτορα και βασιλιά και τις αστρονομικές του γνώσεις. Δεν θυμίζει καθόλου τιμωρία ότι δηλ. δήθεν τιμωρήθηκε από το Δία να σηκώνει τον ουρανό. Ο συμβολισμός αυτός προφανώς αναφέρεται για τον γιο του Ποσειδώνα. Εδώ μάλλον, στο μύθο, υπήρξε σύγχυση με τον Άτλαντα τον Α', στη "Θεογονία". Επίσης σημαίνει και κάτι άλλο, πως οι άνθρωποι γνώριζαν από τα προϊστορικά χρόνια ότι η γη είναι σφαιρική και ο ουρανός "ουράνιος θόλος".Θυγατέρες του ήταν μάλλον οι Εσπερίδες που φύλαγαν με το δράκοντα τα "χρυσά μήλα των Εσπερίδων". Λεω μάλλον γιατί υπάρχει σύγχυση με τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του άλλου Άτλαντα. Στα γραπτά κείμενα των αρχαίων ως Εσπερίδες, που φύλαγαν τον "κήπο των Εσπερίδων" μνημονεύονται:η Αίγλη, η Εσπερέθουσα ή Αρέθουσα (που ήταν γοργίδα ή γοργόνα), η Ερύθεια (υπήρχε και νησί έξω από τις Ηράκλειες Στήλες με το όνομά της), η Εστία και η Εσπερία (βλ.Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη ΙΙ 114) Αλλά η μυθολογία αναφέρει και άλλους Άτλαντες , της Λιβύης, της Αρκαδίας και των Αζτέκων - Μάγιας. Αυτοί φαίνεται πως ήταν τοπικοί αρχηγέτες, τοποτηρητές της Ατλαντίδας, ή μεταγενέστεροι ήρωες, απόγονοι των Τιτάνων - Ατλάντων Αλλά και για τις κόρες του Άτλαντα υπάρχουν πολλοί μύθοι ότι ζευγαρώθηκαν με "θεούς" και γέννησαν πολλούς ήρωες, αρχηγούς, γενάρχες, ακόμη και άλλους "θεούς". Π.χ. η Κελαινώ ζευγάρωσε με το Ποσειδώνα, στην Αρκαδία, και την εποχή που θα γεννούσε τον Λύκο (θεωρείται γενάρχης των Αρκάδων), εστάλη από τον Ποσειδώνα κρυφά στο νησί των μακάρων που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.Αλλά ποιο ήταν αυτό το νησί των Μακάρων στο οποίο πίστευαν οι αρχαίοι και βρισκόταν στα δυτικά της γης στον ωκεανό; Ήταν ακριβώς η Ατλαντίδα, που βρισκόταν προς τα δυτικά (για την Ελλάδα), στον Ατλαντικό ωκεανό!Στους μύθους αυτούς για τον Ατλαντα που διατηρούνταν στους αρχαίους Έλληνες, βλέπουμε καθαρά ότι οι γενάρχες και οι ιδρυτές μερικών πανάρχαιων Ελληνικών πόλεων ήταν Ατλαντικής προέλευσης. Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα Κάποτε οι άνθρωποι είχαν γίνει τόσο κακοί, που ο Δίας αποφάσισε να τους εξαφανίσει με κατακλυσμό. Τότε ο Τιτάνας Προμηθέας, ο αδελφός του Άτλαντα, συμβούλεψε το γιο του τον Δευκαλίωνα, να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί. Ο Δευκαλίων κατασκεύασε την κιβωτό και έβαλε μέσα τα απαραίτητα εφόδια. Όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα, κλείστηκε μέσα μαζί με τη γυναίκα του την Πύρρα, η οποία ήταν κόρη του Επιμηθέα (ο άλλος αδερφός του Άτλαντα) και της Πανδώρας. Ο Δίας έριξε πολλή βροχή χωρίς διακοπή. Το νερό γέμισε τα ποτάμια, αυτά φούσκωσαν, ξεχείλισαν και παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, αγαθά και ψυχές. Οι πεδιάδες έγιναν λίμνες και οι πολιτείες βούλιαξαν και χάθηκαν κάτω από τα νερά. Στο τέλος μόνο μερικές βουνοκορφές φαίνονταν πάνω σε μια απέραντη θάλασσα. Η κιβωτός με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα έπλεε πάνω στα νερά εννιά μερόνυχτα. Ύστερα κάθισε στη κορφή του Παρνασσού ή όπως άλλοι έλεγαν, στην Όθρη ή στον Άθω ή στη Δωδώνη. Όταν η βροχή επιτέλους σταμάτησε και τα νερά αποτραβήχτηκαν, ο Δευκαλίων και η Πύρρα βγήκαν από την κιβωτό, και αφού ξαναπάτησαν τη γη , χωρίς να έχουν πάθει τίποτα, έκαναν θυσία στο Δία να τον ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους. Ο "θεός" δέχθηκε καλόκαρδα την προσφορά τους και έστειλε τον αγγελιοφόρο του Ερμή να τους πει να του ζητήσουν όποια χάρη θέλουν. Τότε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ζήτησαν από το "θεό" ανθρώπους. Ο "θεός" δεν αρνήθηκε και σύμφωνα με τις οδηγίες του ο Δευκαλίων και η Πύρρα σκέπασαν τα πρόσωπά τους, προχωρούσαν, έπαιρναν λιθάρια από τη γη και τα έριχναν πίσω τους, χωρίς να γυρίσουν να κοιτάξουν. Όταν έπεφταν τα λιθάρια του Δευκαλίωνα, ή γη έβγαζε άντρες, όπου έπεφταν τα λιθάρια της Πύρρας η γη έβγαζε γυναίκες. Έτσι έγινε ένας νέος λαός από τα λιθάρια της γης, άσχετος με τους κατ' αυτό απογόνους του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Ο Δευκαλίων και η Πύρρα απόκτησαν και δικά τους παιδιά. τον Έλληνα, τον Αμφικτύονα, τη Πρωτογένεια, τη Μελανθώ, τη Θυία (ή Αιθυία) και τη Πανδώρα Ο πρωτότοκος γιος τους ο Έλλην έγινε γενάρχης των Ελλήνων. Ο Αμφικτύων, είπαν πως κυβέρνησε την Αθήνα μετά τον Κραναό. Ο ίδιος ο Δευκαλίων, λένε ότι έγινε ο βασιλιάς της Φθίας μιας περιοχής της Θεσσαλίας. Η Θεσσαλία, δε. αρχικά λεγόταν Πύρρα από το όνομα της βασίλισσας και γυναίκας του Δευκαλίωνα. Ο γενάρχης των Ελλήνων ο Έλλην γέννησε με την Ορσύς τρεις γιους, τον Δώρο τον Ξούθο και τον Αίολο τους πρώτους αρχηγούς των Ελλήνων. Ο Ξούθος βασίλεψε στη Πελοπόννησο και έκανε δύο γιους, τον Αχαιό και τον Ιωνα από τους οποίους οι Αχαιοί και οι Ίωνες πήραν τα ονόματά τους. Ο Αίολος βασίλεψε στη Θεσσαλία και οι κάτοικοι ονομάσθηκαν Αιολείς απ' αυτόν. Ο Δώρος και οι άνθρωποι του που ονομάστηκαν Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις περιοχές ανατολικά του Παρνασσού. Ο Αμφικτύων ήταν πατέρας του Λοκρού, ο οποίος ίδρυσε την Λοκρίδα. Ιστορική ανάλυση - σχόλια Από τη μυθολογία συμπεραίνουμε ότι ο Δευκαλίωνας. σαν γιος του Προμηθέα, αδελφού του Άτλαντα ήταν απ' ευθείας απόγονος των Τιτάνων και Ατλάντων. Φαίνεται ότι ήταν πλοίαρχος των Ατλάντων και όταν έγινε κατακλυσμός βρέθηκε με το πλοίο του στα χωρικά ύδατα της Θεσσαλίας και γλίτωσε με τη φαμελιά του και το πλήρωμα του πλοίου - κιβωτού. Την ιστορία του τη μυθοποίησαν και καταγράφηκε σαν μυθικό πρόσωπο! Κι' όμως οι γραφές τον θέλουν πρώτο βασιλιά της Θεσσαλίας και γεννήτορα - πατέρα του Έλληνα, από τον οποίο πήρε το όνομα η Ελλάδα και οι Έλληνες. Ο Δευκαλίων, λοιπόν, και οι δικοί του ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από τον τρομερό κατακλυσμό, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Αλλά σε πιο κατακλυσμό αναφέρεται η Ελληνική μυθολογία; Μήπως στο παγκόσμιο κατακλυσμό που σύμφωνα με τον Πλάτωνα έγινε γύρω στο 9600 π.Χ. και βυθίσθηκε η Ατλαντίδα μέσα σε μια μέρα και νύχτα; Η ημερομηνία αυτή επιβεβαιώνεται και από τις παραδόσεις άλλων αρχαίων λαών. Ή μήπως υπήρχε και άλλος κατακλυσμός μικρότερος, γύρω στο 7000 π.Χ. ή ακόμα και στο 5000 π.Χ, όπως πολλοί μελετητές παραδέχονται, στον οποίο βυθίσθηκε και το υπόλοιπο τμήμα της Ατλαντίδας που επέζησε; Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή τότε αυτό σημαίνει ότι η Ατλαντίδα δεν καταποντίστηκε στα γρήγορα αλλά σταδιακά, και σ' αυτό το σημείο ο Πλάτων σφάλει. Τ' ότι υπήρχαν πολλοί κατακλυσμοί, όμως, το αναφέρει και ο Πλάτων στο διάλογο "Τίμαιος" (22CD και 23 Β). Στα κεφάλαια αυτά ο Πλάτων αναφέρει ένα μέρος της συζήτησης που είχε κάνει ο Σόλων με τους ιερείς της Αιγύπτου. Αναφέρουμε, τα συγκεκριμένα κεφάλαια(22ABCD, 23B): " ...Κάποτε που θέλησε ο Σόλων να τους παρασύρει (εννοεί: τους ιερείς της Αιγύπτου) να μιλήσουν για τα παλιά γεγονότα, άρχισε να τους διηγείται για όσα εδώ στην Αθήνα θεωρούνται αρχαιότατα. Για τον Φορωνέα, τον οποίο ονόμασαν πρώτο και για τη Νιόβη και για τα μετά τον κατακλυσμό. Διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, πως διεβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, και για τους απογόνους τους, και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει. Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος, του είπε τότε: ...Πολλές καταστροφές ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτερες από πυρκαγιές και κατακλυσμούς, και οι μικρότερες από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοση που επικρατεί εις τη χώρα σας ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων , ο γιος του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και πυρπόλησε ότι υπήρχε πάνω στη γη και ο ίδιος κτυπηθείς από κεραυνό εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότητα είναι η παράλλαξη (σημείωση: μεταβολή της κυκλικής κίνησης) των περιστρεφομένων γύρω από τη γη ουρανίων σωμάτων που προκαλεί καταστροφή για πολλά χρόνια, από τις πυρκαγιές, των όντων πάνω στη γη....". Και παρακάτω ο Αιγύπτιος ιερέας λεει στο Σόλωνα (23B): " Όσα λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, για τις δικές σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια. Διότι εσείς ενθυμείσθε μόνο ένα κατακλυσμό της γης (σημείωση: τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα), ενώ έγιναν πολλοί πιο παλιά....." Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΤΛΑΝΤΩΝ Οι Άτλαντες ήταν αυτόφωτοι και αυτοδημιούργητοι. Οι γηγεvείς αυτόφωτοι Άτλαντες ανέπτυξαν στη χώρα τους εξαιρετικό πολιτισμό, τον οποίο μετάδωσαν σε όλα τα μέρη που εγκαταστάθηκαν. Σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου, εκεί που πάτησαν το πόδι τους οι Άτλαντες, υπάρχουν μεγαλόπρεπα δείγματα του πολιτισμού τους. Αυτά είναι όσα από τη μυθολογία αλλά και από την αρχαία ιστορία αποδίδονται σε άγνωστους. Η παράδοση τους θέλει Τιτάνες στην υπεροxή (π.χ. ο Ιαπετός, Άτλαντας, Προμηθέας κλπ.), Γίγαντες στο πνεύμα και στο σώμα, Kύκλωπcς για βαριές δouλειές, Αρχηγέτες με κύρος και πυγμή, κατακτητές, ήρωες ακόμα και θεούς (Κρόνος - Κρόνoυ Πολιτεία - Ποσειδώνας, Ερμής - γιός της Μαίας θυγατέρας του Άτλαντα - Πρωτέας, Νηρέας, Τρίτωνας, Μιξκοάτλ - θεός των Μάγιας, Τλάλοκ και Ξιουχκοάτλ - θεοί των Αζτέκων κ.λ.π.). Όλοι αυτοί ήταν Άτλαντες που σήκωναν στους ώμους τους το βάρος του κόσμου, όπως συμβολικά παρασταίνεται ο Άτλαντας, και ο Πτολεμαίος έδωσε και στους γεωγραφικούς χάρτες τ' όνομά του. Πάρα πολλά στοιχεία για τον πολιτισμό, τον τρόπο ζωής, τα τεχνικά επιτεύγματα, και την οργάνωση της πολιτείας των Ατλάντων μας παρέχει ο αρχαίος Αθηναίος φιλόσοφος Πλάτωνας στο έργο του "Κριτίας", υπό μορφή διαλόγου. Στο διάλογό του αυτό περιγράφει, το 350π.Χ., συγκλονιστικές λεπτομέρειες "για τον πολιτισμό ενός λαού που ονομάζονταν Άτλαντες", που ήταν παρμένες από τις σημειώσεις του Σόλωνα, οι οποίες κατέληξαν στο παππού του Κριτία, στον εγγονό Κριτία και μετά στον Πλάτωνα. Τις περιγραφές του Πλάτωνα τις χωρίζω σε τρεις ενότητες για τις ανάγκες αυτής της ιστοσελίδας.Η γενεαλογία των Ατλάντων, Τεχνικά επιτεύγματα, Η οργάνωση της πολιτείαςΟ πολιτισμός των Ατλάντων από άλλες πηγές:Αλλά εκτός από τη περιγραφή του Πλάτωνα (σημειώσεις του Σόλωνα), μαθαίνουμε για το πολιτισμό των Ατλάντων και από άλλες πηγές επώνυμες, ακόμη και από τις παραδόσεις και τους μύθους άλλων αρχαίων ιστορικών λαών μεταγενέστερων των Ατλάντων.1. Πολλά στοιχεία της Κεντρικής Αμερικής προδίδουν την εγκατάσταση εκεί των Ατλάντων. Οι Αζτέκοι προέρχονται από τη φυλή Αζτλάν. Μια συσκευή τους που εκτόξευε ακόντια την έλεγαν ατλάτλ. Την πρώτη πρωτεύουσα τους την ονόμασαν Τενοτσιτλάν. Στο Μεξικό, τη Γουατεμάλα και τις Η.Π.Α. υπάρχει ένα πλήθος αρχαίων τοπωνυμίων Έτλα, Μέτλα, Ατιτλάν, Ατλάντα κλπ. με θέμα ή κατάληξη ατλ ή τλαν. Οι Μάγιας του Περού πίστευαν πως είναι "παιδιά των Πλειάδων" που ήταν θυγατέρες του Άτλαντα. Οι "θεοί" τους Τλαλόκ, Μιξκουάτλ, Κουετζαλκοάτλ και οι ευγενείς Ναχουατλάτλοι, με τις καταλήξεις τους προδίδουν την προέλευσή τους. Η τρίαινα του Πίσκου του Περού, ήταν το έμβλημα της Ποσείδιας - Ατλαντίδας. Το ηφαίστειο Αντιτλάν της Γουατεμάλας έστελνε χαιρετισμό στα βουνά Άτλα, Αντιάτλα και Σαχαρικό Μεσοάτλα του Μαρόκου της Βόρειας Αφρικής. Ο ίδιος πανάρχαιος πολιτισμός άφησε τα ίχνη του από την Αμερική μέχρι τον Περσικό κόλπο. Οι θρύλοι αυτοί γίνονται ιστορία με τα ευρήματα που ανακαλύπτονται κατά καιρούς στον Ατλαντικό ωκεανό.2. Ο Πρώτος αστρονόμος της γης ήταν ο Άτλαντας, γράφει ο Ησίοδος, που είχε προσβάσεις στο Ιερατείο των Δελφών. Τα ονόματα "Πλειάδας θ' Υάδας τε, Ωρίωνος, Άρκτον.. κ.λ.π. που ο Όμηρος τα ξεσήκωσε από απόκρυφες πηγές των Ιερατείων, ανήκουν σε ήρωες της Ατλαντίδας και προέρχονται από τον Άτλαντα. Οι "Γιοι του Ήλιου" και οι "Ηλιάδες" που ακολουθούν τους Άτλαντες σ' ανατολή και δύση, είχαν αστρονομικές γνώσεις. Το αστρονομικό ημερολόγιο των Αζτέκων έχει τov Ήλιο προσωποποιημένο, ζωδιακά εμβλήματα και άγνωστα σύμβολα και ιδεογράμματα. Δυο κτίρια τoυ Παλένκουε και τoυ Τιαχουανάκο μοιάζουν με αστεροσκοπεία. Ο Πρωτέας που οδήγησε τον Hρακλή στον Άτλαντα είχε αστρονομικές και ναυτικές γνώσεις. Στο αστρονομικό ωρολόγιο των Αντικυθήρων διακρίνονται οι λέξεις Πλειάς, 'Ηλιος, Εσπερία, πoυ θυμίζoυν την Ατλαντίδα. Όλα αυτά μας πείθουν για την πρόοδο των Ατλάντων στην αστρονομία και τους συγγενείς κλάδoυς.3. Τα πλοία της γενιάς τoυ Ποσειδώνα (Ναυσίθοου κ.λ.π.) λεει ο Όμηρος, ήταν αυτοκινούμενα. Μπορούσαν να διαβούν την καταχνιά χωρίς πηδάλια και κυβερνήτες και δεν είχαν φόβο να χαθούν ή να βλαφτούν. Ο Αιολοκένταυρος χρησιμοποιούσε στο στόλο του τα αέρια των ασκών του Αιόλου. Ο Οδυσσέας αφηγείται σχετικές παλιές ιστορίες. Οι Άτλαντες διέθεταν στόλο από 1200 πλοία, γράφει ο Πλάτωνας. Ένα Αζτέκικο άγαλμα του Μουσείου του Μεξικού, μοιάζει σαν μηχανική συσκευή υγραερίων κι έχει πτυχές ασκού. Φέρει τίτλο Ξοτλότλ, θεός των ανέμων, λατρευτικό άγαλμα των Αζτέκων. Οι Ωάννες έβγαιναν με σκάφανδρα από τη θάλασσα, μέσα από ένα μεγάλο αυγό, και ο Ηρακλής ταξίδεψε στις Εσπερίδες μέσα σ' ένα χάλκινο πιθάρι. Το "αυγό" και το "πιθάρι" περιγράφονται, σαν πλοία ή υποβρύχια. Όλα αυτά μας πείθουν ότι οι Άτλαντες διέθεταν πολλά πλοία που τα κινούσαν με υγραέρια. Ο Αίολος ήταν ταμίας των αέριδων (αερίων) λεει ο Όμηρος. Ο Ξοτλότλ των Αζτέκων το ίδιο. Σύμπτωση; 4. Οι Πλειάδες έβγαλαν φτερά, πέταξαν κι έγιναν αστέρια; λεει η παράδοση. Ο Κουετζαλκοάτλ των Μάγιας, κατέβηκε από τις Πλειάδες μ' ένα μεταλλικό πουλί. O Φαέθων (ατλαντικής γενιάς) ανέβαινε στον .ήλιο με άρμα που το οδηγούσαν φτερωτά άλογα και κάηκε. Ο Ερμής ήταν πιο τυχερός, όπως και ο Κουετζαλκοάτλ. Ο Ερμής με τα φτερά του, τη ζώνη της Αφροδίτης και το κηρύκειο, πετούσε παντού. Ο Φρίξος τα κατάφερε κι αυτός να πετάξει με το ιπτάμενο κριάρι με το "χρυσόμαλλο δέρας". Ο χάλκινος Τάλως πετούσε γύρω στην Κρήτη. Ο Ενκιντού πέταξε κι αυτός με μπρούντζινο πουλί. Στο νησί του Πάσχα κατέβηκαν κάποτε από ιπτάμενες μηχανές άνθρωποι, που τους ονόμασαν "πτηνάνθρωπους" (το νησί αυτό πιστεύουμε πως ήταν τόπος εξορίας των Ατλάντων). Μια τρίαινα σε βουνό του Περού οδηγούσε στο "αεροδρόμιο της Νάσκα". Πανάρχαια πιάτα που βρέθηκαν στο Θιβέτ περιγράφουν μια περιπέτεια ανθρώπων πoυ προσγειώθηκαν αναγκαστικά με τις πετούμενες μηχανές στα Ιμαλάια. Οι Στυμφαλίδες όρνιθες εκτόξευαν από ψηλά φλεγόμενα βέλη. Ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος (ατλαντικής καταγωγής - έζησαν μετά τον κατακλυσμό) προσπαθούσαν να φτιάξουν συσκευή με φτερά να πετούν. Όλα αυτά και άλλα στοιχεία, όπως είναι τα πανάρχαια σχέδια πou βρέθηκαν και μοιάζουν με αεροσκάφη, καθώς και ο αεροπόρος της ταφικής πλάκας του Παλένκουε; μας πείθουν πως οι Άτλαντες είχαν εφεύρει, ύστερα από πολλές αποτυχίες (Πλειάδες πoυ πέταξαν και χάθηκαν, Φαέθωνας που κάηκε) τέλειες ιπτάμενες συσκευές. Για καύσιμη ύλη πρέπει να χρησιμοποιούσαν τα υγραέρια, όπως και στα πλoία τους. 5. Πολλά στοιχεία που συγκεντρώσαμε και τα θεωρούμε σπoυδαία για επιστημονική ανακοίνωση, μας οδηγούν στην άποψη ότι οι Πυραμίδες της Αιγύπτου και της Κεντρικής Αμερικής φτιάχτηκαν από τους Άτλαντες και χρησιμοποιήθηκαν σαν δεξαμενές - αποθήκcς υγραερίων. Μετά από χιλιετηρίδες οι Φαραώ στην Αίγυπτο τις χρησιμοποίησαν σαν τάφους και τις παρουσίασαν σαν έργα δικά τους. Τα επιτεύγματα της επιστήμης στον αιώνα μας, όμως, οδήγησαν τους ερευνητές στην αναθεώρηση της δοξασίας αυτής. Έτσι διατυπώθηκαν πολλές απόψεις. Ας προστεθεί και η δική μας άποψη... Από τον κανονισμό λειτουργίας του Μουσείου Ατλαντίδας, δημοσιεύουμε σ' αυτή τη σελίδα το άρθρο 2 πoυ περιλαμβάνει τους Σκοπούς του Μουσείου Ατλαντίδας. Άρθρο 2: Το Μουσείο Ατλαντίδας έχει σκοπούς κοινωφελείς, πνευματικούς, εκπολιτιστικούς, επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς κλπ. Αυτοί συγκεκριμένα είναι: 1. Η συγκέντρωση κάθε είδους αντικειμένων , ευρημάτων και κειμένων, που θυμίζουν ή έχουν σχέση με την Ατλαντίδα, τους ήρωές της και τα εμβλήματά της και την επίδρασή τους από τα πανάρχαια χρόνια, στην τέχνη, στην έρευνα, στην επιστήμη γενικά, καθώς και σε κάθε άλλη δραστηριότητα των ανθρώπων (ναυτιλία, εμπόριο, βιομηχανία κλπ) και η διαφύλαξη και έκθεσή τους διαρκώς σε κατάλληλη στέγη. 2. Η προώθηση της μελέτης τou θέματος της φυλής των Ατλάντων και άλλων συγγενών φυλών της Ατλαντίδας και των απογόνων τους, από ανθρωπολογική, γεωγραφική. ιστορική, αρχαιολογική και επιστημονική γενικά άποψη. 3. Η μελέτη ιδιαίτερα των σχέσεων Ελλήνων και Ατλάντων, η σύγκριση και ερμηνεία των θρύλων για την Ατλαντίδα και των συναφών μύθων , με τις παραδόσεις και τις δοξασίες των απογόνων των Ατλάντων και των συγγενικών λαών και φυλών και η σύζευξη αυτών με την ιστορία και τα πραγματικά περιστατικά, θα αποτελεί το διαχρονικό σκοπό του Μουσείου Ατλαντίδας. 4. Η ενθάρρυνση των ερευνών για την ανακάλυψη της Aτλαντίδας και τον εμπλουτισμό του Μουσείου με αντικείμενα που τη θυμίζουν. 5. Η συμβολή του στο πέρασμα μυθιστοριών και ασαφών γεγονότων των προϊστορικών χρόνων, που έχουν σχέση με το όλο θέμα Ατλαντίδα, στην ιστορία της παλιάς χρονοαρίθμησης. ΟΙ ΑΤΛΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΘΕΟΙ Σελίδες 350 Τιμή: 3800δρχ [11,15 EURO] Ο συγγραφέας Πάσχος Βασίλης με το βιβλίο αυτό διεισδύει ερευνητικά στην αρχαιότητα και απομυθοποιώντας τους θρύλους και τις παραδόσεις, αποδείχνει την ύπαρξη των Ατλάντων. Για την αρχική κατοικία τους, την κοιτίδα του πολιτισμού της, τη χαμένη τους χώρα, παραθέτει πλούσιο υλικό και στοιχεία πειστικά... ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΣΟΛΩΝΑΣ Μεγάλος Αθηναίος νομοθέτης, φιλόσοφος και ποιητής (639 - 559 π.Χ.). Ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Ανήκε σε πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια, η οποία καταγόταν από τη γενιά του βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Εξηκεστίδης· αυτός φρόντισε για την εκπαίδευση και ανατροφή του γιου του. Όταν ο Σ. έχασε την περιουσία του, στράφηκε προς το εμπόριο και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και τη Μ. Ασία. Επωφελούμενος από τα ταξίδια του αυτά μελέτησε ξένους πολιτισμούς και νόμους, καθώς και τον πολιτικοοικονομικό βίο των άλλων χωρών. Τα εφόδια που απέκτησε τα χρησιμοποίησε αποτελεσματικά για την κοινωνική και οικονομική ανόρθωση της πατρίδας του και έτσι κατόρθωσε να αναδειχτεί στο σπουδαιότερο άνδρα της εποχής του. Την εμπιστοσύνη του λαού την κέρδισε πρώτα με το ποιητικό του έργο. Με τους φλογερούς του στίχους επηρέασε την αθηναϊκή κοινή γνώμη, συμβουλεύοντας, ενθαρρύνοντας και ενθουσιάζοντας τους Αθηναίους. Στα ποιήματά του έκανε τη διαπίστωση ότι η κακοδαιμονία της πόλης και οι φιλονικίες οφείλονται στον αγώνα των τάξεων και υποσχόταν τη θεραπεία του κακού. Γι' αυτό οι Αθηναίοι τον εξέλεξαν το 594 π.Χ. άρχοντα με έκτακτη δικτατορική εξουσία, για να αποκαταστήσει την ειρήνη με τη μεταβολή των θεσμών. Η νομοθεσία του. Τα νομοθετικά μέτρα του Σ. ήταν πολύ τολμηρά, αλλά και δραστικά. Τα σπουδαιότερα από αυτά ήταν τα εξής: α) Κατάργησε τη διαίρεση των πολιτών σε τάξεις ανάλογα με την καταγωγή τους και καθιέρωσε νέα διαίρεση με βάση το εισόδημα. Έτσι οι πολίτες διαιρέθηκαν σε 4 τάξεις: πεντακοσιομέδιμνοι, ιππείς, ζευγίτες, θήτες. Ανάλογα με την τάξη ρυθμίζονταν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των πολιτών. β) Με τη "σεισάχθεια" (αποτίναξη των βαρών) εξάλειψε τα χρέη. γ) Ίδρυσε την εκκλησία του δήμου, δηλ. τη συνέλευση του λαού. δ) Ίδρυσε τη βουλή των τετρακοσίων. ε) Καθόρισε τον αριθμό των αρχόντων σε εννέα. στ) Ίδρυσε την Ηλιαία, την οποία αποτελούσαν 6.000 δικαστές κ.λ.π. Ο Σ. πήρε νομοθετικά μέτρα για όλα τα ζητήματα και ρύθμισε πάνω σε νέες βάσεις το ιδιωτικό και ποινικό δίκαιο. Οι νόμοι καταγράφτηκαν σε ξύλινες τετράγωνες στήλες, οι οποίες στένευαν προς τα πάνω και στρέφονταν γύρω από άξονα, γι' αυτό και ονομάστηκαν "άξονες" ή "κύρβεις". Η νομοθεσία του απέκτησε φήμη και επέδρασε στην εξέλιξη του δικαίου. Δίκαια ο Σ. θεωρείται πατέρας του αστικού δικαίου. Ο Σ., για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του, αποδήμησε για δέκα χρόνια. Γρήγορα όμως προκλήθηκαν ταραχές, τις οποίες υποκινούσαν οι ευγενείς κυρίως, και η πόλη έπεσε σε αναρχία. Ο Σ. κατά τη διάρκεια των δέκα χρόνων της αυτοεξορίας του επισκέφτηκε, μεταξύ άλλων, και το βασιλιά των Σάρδεων Κροίσο, ο οποίος τον ρώτησε αν γνώριζε κανέναν άνθρωπο πιο ευτυχισμένο από αυτόν. Ο Σ. του ανέφερε τρεις περιπτώσεις ευτυχισμένων ανθρώπων και τον συμβούλεψε με το γνωστό: "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε" (=μη μακαρίζεις κανέναν, προτού να δεις το τέλος του). Όταν ξαναγύρισε στην Αθήνα, τη βρήκε σε πολύ καλή κατάσταση χάρη στα δικά του νομοθετικά μέτρα και πέθανε ευτυχισμένος σε βαθιά γεράματα. Η ποίησή του Ο Σ. υπήρξε και ελεγειακός ποιητής. Έγραψε ελεγεία με τίτλο "Σαλαμίς", στην οποία προτρέπει τους Αθηναίους να ανακτήσουν το αγαπημένο τους νησί. Από την ελεγεία αυτή σώζονται μόνο οκτώ στίχοι. Ο Σ. έγραψε επίσης πολιτικές ελεγείες, από τις οποίες έχουμε μεγαλύτερα αποσπάσματα. Σ' αυτές εκφράζει τα πολιτικά του φρονήματα και αντανακλά τη φιλοπατρία του και την αγάπη του προς τη δικαιοσύνη. Οι ελεγείες του ονομάστηκαν "γνωμικές", επειδή περιέχουν πολλές γνώμες. ΗΣΙΟΔΟΣ: Αρχαίος Έλληνας ποιητής του διδακτικού έπους (750-700 π.Χ.). 1) Η ζωή του Γιος του Δία και της Πυκιμήδης, γεννήθηκε στην Αιολική Κύμη. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και γι' αυτό ξενιτεύτηκαν στη Βοιωτία, όπου καλλιεργούσαν ένα μικρό αγρόκτημα στις πλαγιές του Ελικώνα, στο χωριό Άσκρα, κοντά στις Θεσπιές. Η οικονομική τους όμως κατάσταση δε βελτιώθηκε σημαντικά, γιατί και εδώ ο τόπος ήταν φτωχός και επιπλέον είχε βαρύ κλίμα. Κατά την παράδοση στο μικρό Η., που έβοσκε τα πρόβατά του στον Ελικώνα, παρουσιάστηκαν οι εννέα Μούσες και του έδωσαν το χάρισμα να τραγουδά με γλυκιά φωνή τα περασμένα και τα μελλοντικά. Όταν πέθανε ο πατέρας του, ο αδερφός του Πέρσης δωροδόκησε τους δικαστές κατά τη διανομή της πατρικής περιουσίας και πήρε μεγαλύτερο μερίδιο από τον Η. Επειδή όμως ήταν οκνηρός και κακός, αφού κατέφαγε την περιουσία του, απείλησε με νέες δίκες να αρπάξει και το μερίδιο του αδερφού του. Με αφορμή τα περιστατικά αυτά ο Η. έγραψε το μακρό του ποίημα "Έργα και Ημέραι", όπου μετά την επίκληση των Μουσών ο ποιητής απευθύνει το λόγο προς τον Πέρση, τον οποίο προσπαθεί να αποτρέψει από τη δικομανία και να τον κατευθύνει προς την εργασία, γιατί η εργασία και το κέρδος που προέρχεται από αυτήν ωφελεί, ενώ χωρίς ιδρώτα κανένα αγαθό δε δίνουν οι θεοί στον άνθρωπο και καταλήγει με το περίφημο γνωμικό: "Έργον δ' ουδέν όνειδος, αεργίη δε τ' όνειδος". Όσο για τον ποιητικό αγώνα μεταξύ του Ησίοδου και Ομήρου, στον οποίο νίκησε ο πρώτος, φαίνεται χωρίς αμφιβολία ότι είναι δημιούργημα φανταστικό, που γεννήθηκε στο σχολικό περιβάλλον του 5ου αι. π.Χ., όπου διεξάγονταν συζητήσεις για την αξία του διδακτικού και του ηρωικού έπους, που πρώτος ξεκίνησε ο Αριστοφάνης στην "Ειρήνη". Διότι ο Η. ήταν οπωσδήποτε μεταγενέστερος του Ομήρου. 2) Το έργο του Από τα πολλά ποιήματα του Η. σώζονται τα εξής: α) "Έργα και Ημέραι". Οι στίχοι 1-764 αποτελούν τα "Έργα", που ονομάστηκαν έτσι, γιατί ο ποιητής συμβουλεύει μέσα σ' αυτό για την εργασία, η οποία αποτελεί το μοναδικό δρόμο για την ευδαιμονία του ανθρώπου. Οι υπόλοιποι στίχοι (765-828) ασχολούνται με τις ευνοϊκές και αποφράδες ημέρες, στις οποίες οφείλεται το δεύτερο μέρος του τίτλου "Ημέραι" και θεωρούνται μεταγενέστερη προσθήκη. β) "Θεογονία" (1022 στίχοι). Σ' αυτό ο ποιητής προσπαθεί να καταγράψει σ' ένα σύστημα με συνέχεια και ευρυθμία τους διάφορους ελληνικούς μύθους που αναφέρονταν στη γένεση, στα αξιώματα και γενικά στην ιστορία των ελληνικών θεών. γ) "Ασπίς Ηρακλέους" (480 στίχοι). Σ' αυτό περιγράφεται η ασπίδα του Ηρακλή κατά μίμηση του Σ της Ιλιάδας, όπου περιγράφεται η ασπίδα του Αχιλλέα, έργο του Ήφαιστου. δ) "Ηοίαι" (54 στίχοι). Περιέχει κατάλογο των γυναικών, που από θεούς γέννησαν ήρωες. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε κάθε τμήμα, στο οποίο εγκωμιάζεται κάποια ηρωίδα, ο ποιητής αρχίζει με τη φράση "η οίη"=η οποία" (δηλ. υπήρξε η τάδε ηρωίδα). ΠΛΑΤΩΝ Έλληνας φιλόσοφος και συγγραφέας (427 - 347 π.Χ.). Γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς ευγενείς. Ο πατέρας του Αρίστωνας έλεγε ότι καταγόταν από τη γενιά του Κόδρου και η μητέρα του Περικτιόνη από το Σόλωνα. Είχε δύο αδερφούς, τον Αδείμαντο και το Γλαύκωνα. Το πρώτο του όνομα ήταν Αριστοκλής. Πλάτωνας ονομάστηκε αργότερα για το ευρύ του στέρνο και το πλατύ του μέτωπο. Νέος ασχολήθηκε με την ποίηση, αλλά γρήγορα στράφηκε προς τη φιλοσοφία. Ήταν 20 χρόνων, όταν γνώρισε το Σωκράτη και έμεινε κοντά του για οκτώ ολόκληρα χρόνια, μέχρι την ώρα που ο μεγάλος δάσκαλος πέθανε (399 π.Χ.). Ο άδικος θάνατος του Σωκράτη τον έπεισε ότι η αθηναϊκή δημοκρατία είχε μεγάλα ελαττώματα και ανέλαβε το ρόλο του κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Μετά τη θανάτωση του Σωκράτη για λίγο καιρό κατέφυγε στα Μέγαρα, κοντά στο συμμαθητή του Ευκλείδη. Ύστερα γύρισε στην Αθήνα, όπου για 10 χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή φιλοσοφικών έργων, τα οποία φέρουν τη σφραγίδα της σωκρατικής φιλοσοφίας. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αίγυπτο και στην Κυρήνη, όπου σχετίστηκε με το μαθηματικό Θεόδωρο, και τέλος στον Τάραντα της Ιταλίας, όπου γνώρισε τους πυθαγόρειους, από τη φιλοσοφική σκέψη των οποίων επηρεάστηκε αποφασιστικά. Μετά πέρασε στη Σικελία. Στην αυλή του βασιλιά των Συρακουσών Διονυσίου Α΄ γνώρισε το βασιλικό γυναικάδελφο Δίωνα, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά. Η φιλία όμως αυτή προκάλεσε τις υποψίες του Διονυσίου για συνωμοσία, γι' αυτό έδιωξε τον Πλάτωνα από τη Σικελία. Στην Αίγινα κινδύνεψε να πουληθεί ως δούλος αλλά τον εξαγόρασε ο Κυρηναίος φίλος του Αννίκερης. Επιστρέφοντας στην Αθήνα άνοιξε τη φιλοσοφική σχολή του, την Ακαδημία (387). Η προσπάθεια όμως των δύο φίλων να προσηλυτίσουν στις ιδέες τους το νέο ηγεμόνα Διονύσιο Β΄ απέτυχαν. Για τρίτη φορά ήρθε στην αυλή των Συρακουσών το 361, με σκοπό να συμφιλιώσει το Δίωνα με το Διονύσιο. Αυτή τη φορά κινδύνεψε και η ζωή του. Τον έσωσε η επέμβαση του πυθαγόρειου Αρχύτα. Αλλά ο Δίωνας δε γλίτωσε. Δολοφονήθηκε το 353. Έτσι ο Π. έχασε τον άνθρωπο στον οποίο στήριξε τις ελπίδες του για την επιβολή των πολιτικών του ιδεών. Από τότε ο Π. και μέχρι το θάνατό του ασχολήθηκε με τη διδασκαλία και με τη συγγραφή έργων φιλοσοφικών. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ: Τα έργα του Π. είναι 36 και όλα, εκτός από την "Απολογία", διαλογικά. Και στη συγγραφή ο φιλόσοφος μιμήθηκε τη διδασκαλία του Σωκράτη, ο οποίος δίδασκε διαλογικά. Οι διάλογοί του επιγράφονται με το όνομα κάποιου από τα διαλεγόμενα πρόσωπα, π.χ. "Τίμαιος", "Γοργίας", "Πρωταγόρας" κ.λ.π. Τρεις μόνο διάλογοι, το "Συμπόσιο", η "Πολιτεία" και οι "Νόμοι" τιτλοφορούνται από το περιεχόμενό τους. Σ' όλους τους διαλόγους τη συζήτηση διευθύνει ο Σωκράτης. Στους παλαιότερους διαλόγους διατηρεί την εικόνα του πραγματικού Σωκράτη, ενώ στους νεότερους κάτω από το πρόσωπο του δάσκαλου κρύβεται ο ίδιος ο μαθητής. Το σύνολο του πλατωνικού έργου διακρίνεται σε τρεις περιόδους με βάση τη χρονολογική σειρά: α) Περίοδος της νεότητας (400 - 387 π.Χ.): Σ΄ αυτήν ανήκουν: Απολογία, Κρίτων, Χαρμίδης, Πρωταγόρας, Λάχης, Ευθύφρων, Ιππίας Μείζων, Ιππίας Ελάσσων, Ίων, Λύσις. β) Περίοδος ωριμότητας (386-367). Σ' αυτήν ανήκουν: Μενέξενος, Κρατύλος, Ευθύδημος, Γοργίας, Μένων, Παρμενίδης, Φαίδων, Φαίδρος, Πολιτεία, Συμπόσιον, Θεαίτητος. γ) Περίοδος γηρατειών (366-348). Περιλαμβάνονται: Σοφιστής, Πολιτικός, Φίληβος, Κριτίας, Τίμαιος, Νόμοι, 7η επιστολή. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ: Η πλατωνική φιλοσοφία είναι ιδεοκρατική. Εισάγει δηλ. τη θεωρία των ιδεών, οι οποίες κατά τον Π. είναι οι γενικοί και αιώνιοι τύποι των πραγμάτων, οι ουσίες που γίνονται αντιληπτές μόνο με το λογικό και όχι με την αίσθηση. Τα αισθητά τα θεωρεί είδωλα των ιδεών. Έτσι ο Π. αναγνωρίζει δύο κόσμους, τον αισθητό, ο οποίος διαρκώς μεταβάλλεται και βρίσκεται σε ασταμάτητη ροή, κατά τον Ηράκλειτο, και το νοητό κόσμο, τον αναλλοίωτο, δηλ. τις ιδέες, οι οποίες υπάρχουν σε τόπο επουράνιο. Αυτές είναι τα αρχέτυπα αυτού του ορατού κόσμου, τα αιώνια πρότυπα και παραδείγματα. Στην ψυχή διακρίνει τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμοειδές και το επιθυμητικό. Γι' αυτό και αναγνωρίζει τρεις αρετές, τη σοφία, την ανδρεία και τη σωφροσύνη, η καθεμία από τις οποίες αντιστοιχεί και σε ένα από τα τρία μέρη της ψυχής. Τις τρεις αυτές αρετές της ψυχής τις παραλληλίζει με τις τρεις χορδές της λύρας, την υπάτη, τη μέση και τη νήτη. Αλλά οι τρεις αυτές αρετές πρέπει να αναπτύσσονται αρμονικά, ώστε το λογιστικό ως θείο να κυβερνά, το θυμοειδές να υπακούει σ' αυτό ως βοηθός, και τα δύο μαζί να διευθύνουν το επιθυμητικό, για να μην επιχειρεί να άρχει αυτό, αφού είναι το πιο άπληστο και το κατώτερο μέρος της ψυχής. Από την αρμονική ανάπτυξη των τριών αρετών αποτελείται η δικαιοσύνη, η οποία είναι αρμονία των τριών άλλων αρετών. Επειδή και η πόλη αποτελεί μία μεγέθυνση του ανθρώπου, διακρίνει και σ' αυτήν τρία γένη: το βουλευτικό, το πολεμικό και το χρηματικό, τα οποία αντιστοιχούν προς τα τρία μέρη της ψυχής. Όπως στον άνθρωπο, έτσι και στην πόλη πρέπει να υπάρχει η δικαιοσύνη, δηλ. η αρμονία, που πετυχαίνεται, όταν και στην πόλη το καθένα από τα γένη εκτελεί το δικό του έργο και δεν επιδιώκει τα ξένα. Η επίδραση του φιλοσόφου αυτού υπήρξε πάρα πολύ μεγάλη. Η ιστορία της φιλοσοφίας μέχρι τον Κικέρωνα είναι γεμάτη από αυτόν και είτε αμφισβητεί είτε ακολουθεί τη διδασκαλία του. Οι πατέρες της εκκλησίας από αυτόν δανείζονται ιδέες και επιχειρήματα και τον θεωρούν τον πιο σημαντικό αντιπρόσωπο της ανθρώπινης φιλοσοφίας. Αλλά και η νεότερη φιλοσοφική σκέψη δεν έμεινε ανεπηρέαστη από τον Π. Τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα ή προσπαθούν να ανατρέψουν τις ιδέες του ή οικοδομούν πάνω σ' αυτές. ΠΡΟΚΛΟΣ Έλληνας νεοπλατωνικός φιλόσοφος. Γεννήθηκε το 410 ή 412 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 485 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια ρητορική με δασκάλους του Λεωνά και Ωρίωνα και φιλοσοφία με δασκάλους τους Ολυμπιόδωρο και Ήρωνα. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα, όπου υπήρξε μαθητής του Πλούταρχου και του Συνέσιου. Προσπάθησε να εντάξει όλες τις παλαιότερες φιλοσοφικές θεωρίες μέσα σε μία αυστηρή ταξινόμηση των ιδεών και γι' αυτό ονομάστηκε "Χέγκελ της αρχαιότητας". Κύρια έργα του: σχόλια στους διαλόγους "Αλκιβιάδης Α΄ ", "Παρμενίδης", "Κρατύλος", "Πολιτεία" και "Τίμαιος" του Πλάτωνα, τα θεωρητικά "Στοιχείωσις θεολογική", "Εις την Πλάτωνος θεολογίαν" κ.ά., υπομνήματα σε έργα του Ησίοδου, Ομήρου, Ευκλείδη, Πτολεμαίου κ.ά. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ Ιστορικός, βιογράφος και ηθικοφιλόσοφος (50 μ.Χ. - 127 μ.Χ.). Γεννήθηκε στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας από οικογένεια εύπορη και αριστοκρατική. Σπούδασε φιλοσοφία στην Ακαδημία της Αθήνας και ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια και στη Ρώμη, όπου έμεινε πολύ καιρό, και σχετίστηκε με την αυλή του Τραϊανού, για να γίνει αργότερα δάσκαλος του αυτοκράτορα Αδριανού. Στη Ρώμη του δόθηκε η ευκαιρία να συμβουλευτεί τα αρχεία της πόλης, τα οποία χρησιμοποίησε ως πηγή για τη συγγραφή των "Παράλληλων βίων" του. Ο Τραϊανός του έδωσε πολιτικό αξίωμα στην Ιλλυρία. Αλλά και οι συμπατριώτες του τον τίμησαν με διάφορα αξιώματα, όπως του άρχοντα και του ιερέα του Πύθιου Απόλλωνα, ενώ για μεγάλο διάστημα υπήρξε επιμελητής των Πυθικών αγώνων. Ο Π. είχε τέσσερις γιους, από τους οποίους ο ένας, ο Πλούταρχος ο νεότερος, δημοσίευσε τα ανέκδοτα του πατέρα του. Ως άνθρωπος ήταν ήρεμος, ευγενής, λιτός και φιλάνθρωπος. Το έργο του. Από τα έργα του σώθηκαν 50 "Βίοι" και τα "Ηθικά", δηλ. 83 πραγματείες και ποικίλο περιεχόμενο, από τις οποίες μερικές θεωρούνται νόθες. Τέτοιος είναι ο πλούτος των γνώσεων στα συγγράμματά του, ώστε από αυτά μαθαίνουμε για την αρχαιότητα περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα. Ο Π. κατατάσσεται στους ιστορικούς για τους "Παράλληλους Βίους" του, οι οποίοι είναι 23 ζεύγη. στο καθένα από αυτά βιογραφεί δύο επιφανείς άνδρες, έναν Έλληνα και ένα Ρωμαίο, τους οποίους στο τέλος παραλληλίζει και συγκρίνει, γι' αυτό και οι βίοι ονομάζονται παράλληλοι. Έτσι συγκρίνει μεταξύ τους το Δημοσθένη με τον Κικέρωνα, τον Αλέξανδρο με τον Καίσαρα, το Θεμιστοκλή με τον Κάμιλο, τον Αριστείδη με τον Κάτωνα κ.λ.π. Την ιστορική του ύλη ο συγγραφέας την αντλεί από ελληνικές και ρωμαϊκές πηγές, οι περισσότερες από τις οποίες χάθηκαν. Γι' αυτό τα συγγράμματα του Π. έγιναν πολύτιμα. Σ' όλους τους αιώνες και σε πολλούς λαούς οι "Παράλληλοι Βίοι" βρήκαν άπειρους αναγνώστες και θαυμαστές, γιατί ο συγγραφέας όχι μόνο ενθουσιάζει, αλλά και τον αναγνώστη παρορμά να μοιάσει με τους μεγάλους άνδρες που βιογραφεί. ΚΡΙΤΙΑΣ (460 - 403 π.Χ.) Αθηναίος πολιτικός, φιλόσοφος, ποιητής, ρήτορας και ο σκληρότερος και βιαιότερος από τους "Τριάκοντα Τυράννους" της Αθήνας. Γιος του πλούσιου Κάλλαισχρου, μαθητής του Σωκράτη, του Γοργία και πολλών φιλοσόφων και σοφιστών. Η μεγάλη του ευφυΐα και η πολυμερής παιδεία που πήρε, τον έκαναν έναν από τους ικανότερους πολιτικούς και μορφωμένους άνδρες της εποχής του. Το 415 π.Χ. κατηγορήθηκε μαζί με τον Αλκιβιάδη, με τον οποίο ήταν στενός φίλος, για την αποκοπή των κεφαλών των Ερμών και φυλακίστηκε. Το 411 π.Χ., όταν έγινε η ολιγαρχική μεταπολίτευση στην Αθήνα, τάχτηκε με τους δημοκρατικούς. Το 408, με την επιστροφή του Αλκιβιάδη στην Αθήνα, έγινε ο στενότερος συνεργάτης του. Το 407 εξορίστηκε στη Θεσσαλία, αλλά επανήλθε στην Αθήνα το 405. Το 404, μετά την υποταγή της Αθήνας από τη Σπάρτη, εκλέχτηκε ένας από τους "Τριάκοντα Τυράννους". Κατόρθωσε να εξοντώσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, ακόμα και τον πιστό του φίλο Θηραμένη, τον οποίο καταδίκασε να πιει το κώνειο. Στο δάσκαλό του Σωκράτη απαγόρευσε να διδάσκει ή να κάνει παρέα με τους νέους, οι θρησκευτικές του δοξασίες πλησίαζαν την αθεΐα και διέπραξε πολλές αυθαιρεσίες και ωμότητες σε βάρος των συμπολιτών του. Το Μάιο του 403 π.Χ., πολεμώντας στη Μουνυχία που κατείχε ο Θρασύβουλος με τους δημοκρατικούς επαναστάτες του, ο Κ. σκοτώθηκε μαζί με πολλούς συνάρχοντές του. Ο Κ. ως λόγιος ασχολήθηκε με όλα τα είδη του λόγου. Έγραψε επικά, ελεγειακά, δραματικά, ερωτικά, περιγραφές πολιτειών (Σπάρτης, Αθήνας κ.ά.), την τριλογία "Τέννης, Ραδάμανθης, Πειρίθους", το σατιρικό έργο "Σίσυφος". Τα ρητορικά του έργα χρησίμευαν στη ρωμαϊκή εποχή ως πρότυπα για τους μεγάλους Ρωμαίους ρήτορες. Σώζονται μόνο λίγα αποσπάσματα των έργων του. Όμηρος Αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής, ο μεγαλύτερος από τους ποιητές όλων των αιώνων, με τον οποίο αρχίζει η έντεχνη ελληνική και ευρωπαϊκή λογοτεχνία. 1) Η ζωή του. Οι πληροφορίες που έχουμε για τον Ό. είναι ελάχιστες και αυτές ασαφείς. Τον τόπο γέννησής του διεκδικούν πολλές πόλεις όπως μας πληροφορούν οι δύο αυτοί εξάμετροι: "Επτά πόλεις μάρνανται σοφήν διά ρίζαν Ομήρου, Κύμη, Χίος, Κολοφών, Σμύρνη, Πύλος, Άργος, Αθήνη". Πιο πιθανή πατρίδα του όμως θεωρείται η Σμύρνη, αιολική αποικία, που αργότερα προστέθηκε στην ιωνική συμπολιτεία. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το ότι ο ποιητής γνώριζε πολύ καλά την περιοχή της, όπως αποδεικνύουν οι παρομοιώσεις που δανείζεται από την κλαγγή των κύκνων και των χηνών του Καΐστρου ποταμού, από την ορμή του Βορά και του Ζέφυρου που φυσούν από τη Θράκη, από τον ταύρο που θυσιάζεται στο Πανιώνιο. Γνώριζε ακόμα καλά τις ακτές του Αδραμυτηνού κόλπου, το όρος Ίδη, την πεδιάδα του Σκάμανδρου κ.λ.π., τα οποία είδε ο ποιητής με τα μάτια του και έγιναν θέατρα των αγώνων των ηρώων του. Άγνωστο είναι το πότε έζησε ο Ό. Ο ίδιος αφήνει να εννοηθεί στα ποιήματά του ότι έζησε πολύ αργότερα από τα τρωικά. Γιατί συχνά λέει ότι οι ήρωες των τρωικών ήταν κατά πολύ ανώτεροι από τους σύγχρονούς του στην ανδρεία και τη ρώμη. Κατά τον Ηρόδοτο (Β΄ 53) ο Ό. έζησε 400 χρόνια νωρίτερα απ' αυτόν και, σύμφωνα με τη μαρτυρία αυτή, πρέπει να έζησε κατά τα μέσα του 9ου αι. π.Χ. Τέλος η παράδοση ότι ο Ό. ήταν τυφλός πρέπει να απορριφθεί, γιατί είναι ασυμβίβαστη με τη λεπτή παρατήρηση της φύσης που υπάρχει στο έργο του. Εκτός αν τυφλώθηκε μετά γιατί στα έργα του αποκάλυψε στην τοτινή καθομιλούμενη γλώσσα, για να μπορούν να τα διαβάζουν όλοι οι άνθρωποι, πολλά μυστικά που ήταν καταγραμμένα, από πολλά χρόνια πριν, στα ιερατεία. Αυτή την εκδοχή την αναφέρουν και πολλοί αρχαίοι συγγραφείς. 2) Το έργο του Ο Ό. έγραψε: α) την "Ιλιάδα" της οποίας η υπόθεση εκτυλίσσεται σε 51 ημέρες και 15.700 στίχους. Θέμα της είναι η "μήνις του Αχιλλέως" εναντίον του Αγαμέμνονα και οι συμφορές που επακολούθησαν. Κανονικά λοιπόν έπρεπε να ονομαστεί Αχιλληίδα, επειδή όμως ο ποιητής παρεμβάλλει σ' αυτήν πολλά γεγονότα του πολέμου που έγιναν γύρω από το Ίλιο (= Τροία), γι' αυτό πήρε το όνομα "Ιλιάς" β) την "Οδύσσεια" της οποίας τα περιστατικά διαρκούν 41 ημέρες και αναπτύσσονται σε 12.100 στίχους. Θέμα της είναι ο "νόστος" (= επιστροφή) του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη. Άλλα έργα που αποδίδονται στον Ό. είναι: οι "Ομηρικοί ύμνοι", η "Βατραχομυομαχία", ο "Μαργίτης". 3) Η αξία των ομηρικών επών Χαρακτηριστικό της τέχνης του Ό. είναι ότι τα έπη του έχουν αρχή, μέση και τέλος και ότι με τα αλλεπάλληλα επεισόδια κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του ακροατή μέχρι το τέλος. Η διήγησή του είναι ήρεμη και ευγενής. Απεικονίζει και τις πιο οικτρές σκηνές, αλλά ο ρεαλισμός του ποτέ δε γίνεται χυδαίος. Τα πρόσωπα που παρουσιάζει ενεργούν με συνέπεια προς το "ήθος" τους. Κανένα πρόσωπο δε μένει "ανηθοποίητο" μέσα στο έργο του. Γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η ιωνική διάλεκτος, ανάμεικτη με μερικούς αιολικούς τύπους. Όπως η ζωή των ηρώων του είναι απλοϊκή και ανεπιτήδευτη, κατά τον ίδιο τρόπο και η γλώσσα του ποιητή είναι απλή και αφελής, με ιδιαίτερη προτίμηση προς την παρατακτική σύνδεση των προτάσεων. Ο αφελής όμως αυτός ποιητής έχει τόσο λεκτικό πλούτο στο έργο του, όσο κανένα άλλο ποίημα ή πεζό σύγγραμμα. Και αποδεικνύεται βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής και ασύγκριτος παρατηρητής της φύσης και του κόσμου. Ο ομηρικός στίχος είναι ο "δακτυλικός εξάμετρος", τον οποίο ο ποιητής βρήκε προετοιμασμένο από τους παλιούς αοιδούς, αλλά τον χρησιμοποίησε με αναμφισβήτητη δεξιοτεχνία και τον αξιοποίησε όσο κανένας άλλος. Ο θαυμασμός για τα έπη του Ο. διατηρήθηκε αμείωτος από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας, γι' αυτό και διδάσκεται σ' όλα τα σχολεία της Ευρώπης, ως ο μεγαλύτερος ποιητής και παιδαγωγός των αιώνων. Τα ομηρικά έπη έχουν μεταφραστεί σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, καθώς και στην ελληνική δημοτική, από τους Ι. Πολυλά, Αργ. Εφταλιώτη, Ζ. Σιδέρη, Ν. Καζαντζάκη, Ι. Κακριδή κ.ά. Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας Ρήτορας, ιστορικός και κριτικός του 1ου αι. π.Χ. Γεννήθηκε στην Αλικαρανασσό της Καρίας (τμήμα της σημερινής Μ.Ασίας απέναντι από τα Δωδεκάνησα). Μετά τις σπουδές του στη πατρίδα του, πήγε στη Ρώμη όπου έζησε 22 χρόνια. Εκεί έμαθε την λατινική γλώσσα και μελέτησε τη λατινική φιλολογία. Έγραψε τη "Ρωμαϊκή αρχαιολογία", που αποτελεί ιστορία της Ρώμης από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι τον Α΄ Καρχηδονιακό πόλεμο (264 π.Χ). Αποτελείται από 20 τόμους και σώζεται μόνο ένα τμήμα του. Έγραψε επίσης κριτική των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων (Δημοσθένη, Πλάτωνα, Θουκυδίδη κ.ά.) στο έργο του "Τέχνη Ρητορική". Ευήμερος (4ος - 3ος αιώνας Π.Χ.) Φιλόσοφος από τη Μεσσήνη ή από την Τεγέα ή από την Κω, ο οποίος έζησε ανάμεσα στον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Έγινε διάσημος με το έργο του "Ιερά αναγραφή" στο οποίο προσπάθησε να αποδείξει ότι οι θεοί και ήρωες της μυθολογίας ήταν άνθρωποι που διακρίθηκαν στη ζωή και θεοποιήθηκαν μετά το θάνατό τους. Το εγχείρημά του αυτό καταπολεμήθηκε άγρια από τους παλιούς, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Καλλίμαχος και ο Ερατοσθένης. Ωστόσο η θεωρία του άσκησε μεγάλη επιρροή στα θρησκευτικά ζητήματα. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και από τους χριστιανούς για την καταπολέμηση της ειδωλολατρείας. Οι οπαδοί του ονομάστηκαν Ευημεριστές. Αλλά και στη νεότερη εποχή και μάλιστα τον 17ο και 18ο αιώνα, πολλοί στράφηκαν προς τα διδάγματά του και ονομάστηκαν νεότεροι Ευημεριστές. Ηρόδοτος Έλληνας ιστοριογράφος (490 - 422 π.Χ.). 1) Η ζωή του. Καταγόταν από εύπορη και φιλομαθή οικογένεια και ανατράφηκε σ' ένα περιβάλλον λατρείας του Ομήρου και παλιών θρύλων. Όταν στην πατρίδα του την Αλικαρνασσό ήταν τύραννος ο Λύγδαμης, ο Η. πήρε μέρος σε συνωμοσία για την ανατροπή του, με αποτέλεσμα να εξοριστεί το 468 ή το 467 π.Χ. στη Σάμο. Από τη Σάμο γύρισε στην Αλικαρνασσό και πήρε μέρος στην ανατροπή του Λύγδαμη το 455 π.Χ., αλλά μετά από λίγο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει και αυτός την πατρίδα του. Από τότε άρχισε ως περιηγητής και εξερευνητής να επισκέπτεται διάφορα μέρη του τότε γνωστού κόσμου. Πιθανόν τα ταξίδια αυτά να έγιναν ανάμεσα στο 458 και 445 π.Χ. Έμεινε αρκετά χρόνια στην Αθήνα, όπου συνδέθηκε φιλικά με τους μεγάλους άνδρες της εποχής εκείνης, τον Περικλή και το Σοφοκλή. Μαζί με τον Πρωταγόρα ίδρυσαν την αποικία των Θουρίων στην Ιταλία. Στην αποικία αυτή, που ιδρύθηκε κοντά στην καταστραμμένη Σίβαρη, ο Η. πέρασε τα περισσότερα χρόνια της υπόλοιπης ζωής του, γι' αυτό και επονομάστηκε Θούριος. Στην Αθήνα ήρθε ξανά λίγο μετά την ανέγερση των Προπυλαίων (431). Για τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες. Πιθανόν πέθανε στους Θουρίους γύρω στο 422 π.Χ. Το έργο του. Ο Η. έγραψε μια παγκόσμια ιστορία. Οι Αλεξανδρινοί τη χώριζαν σε εννέα βιβλία και στο καθένα έδωσαν το όνομα μιας από τις εννέα Μούσες. Στα πρώτα τέσσερα βιβλία παρουσιάζει το σχηματισμό και την αύξηση της περσικής δύναμης, στο πέμπτο και έκτο τις πρώτες συγκρούσεις με τους Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο τελευταίο μέρος του έκτου και σε ολόκληρα τα δύο επόμενα περιγράφει τις δύο μεγάλες εκστρατείες, που κατέληξαν η πρώτη στη μάχη του Μαραθώνα και η άλλη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Τέλος στο ένατο βιβλίο αναφέρεται στις άλλες νίκες των Ελλήνων. Για τη συγγραφή του έργου του χρησιμοποίησε τα έργα των λογογράφων και κυρίως του Εκαταίου του Μιλήσιου, τα αρχεία των πόλεων και κάθε άλλη επίσημη αναγραφή και τέλος συλλογές χρησμών. Κύρια όμως πηγή του έργου του αποτέλεσαν οι προφορικές παραδόσεις και η προσωπική του αναζήτηση. Πολλές φορές ονομάζει τον πληροφοριοδότη του, όπως γίνεται με το Θέρσανδρο τον Ορχομένιο, τον Τύμνη το Σκύθη κ.ά. Τα τέσσερα πρώτα βιβλία απομακρύνονται από την ιστορία και θεωρούνται περισσότερο πολιτικές πληροφορίες, μύθοι και ανέκδοτα. Μεγαλύτερη συνοχή έχουν τα πέντε υπόλοιπα βιβλία. Οπωσδήποτε το έργο του δεν περιορίζεται μόνο στην αφήγηση μαχών, αλλά αναλύει ήθη, έθιμα, θρησκευτικές δοξασίες και θεωρίες για τη διακυβέρνηση μιας πολιτείας. Σπουδαία θέση μέσα στο έργο του έχει η ελευθερία, που είναι υποταγμένη στο νόμο και που επιτρέπει στον άνθρωπο και στην πόλη να πάρουν την πληρέστερη μορφή τους. Η γλώσσα του Η. είναι η νέα ιωνική, που προήλθε από την επίδραση της ομηρικής γλώσσας, με την προσθήκη αττικών και δωρικών τύπων. Οι προτάσεις του είναι μικρές και συνδέονται μεταξύ τους κατά παράταξη. Η ομορφιά του ύφους του οφείλεται στην ανάμειξη της απλότητας και του ύψους. Χρησιμοποιώντας ως βάση του έργου, που ο ίδιος ονόμασε "Ιστορίης απόδεξις", την αυτοψία, την έρευνα και την κριτική, ο Η. πλησίασε πρώτος την ιστορία, χωρίς όμως να μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενικός ιστορικός. Παρά το γεγονός αυτό το έργο του συνολικά είναι μια αξιόπιστη πηγή και η μόνη συνεχής και πλήρης που έχουμε για μια τόσο σημαντική εποχή της ιστορίας. Ο Κικέρωνας τον ονόμασε πατέρα της ιστορίας. Παράλληλα μπορεί να θεωρηθεί πατέρας της γεωγραφίας και πατριάρχης όλων των περιηγητών. Ο ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ Α) Οι τρεις κατακλυσμοί Οι ιερείς της Σάιδας Αιγύπτου είπαν στο Σόλωνα τον Αθηναίο. "Εσείς ξέρετε έναν μόνο μεγάλο κατακλυσμό, του Δευκαλίωνα. 'Έγιναν όμως προηγούμενα πολλοί άλλοι μεγάλοι κατακλυσμοί, τους οποίους οι δικοί μας αρχαίοι τους κατέγραψαν.."(Βλ.Πλάτωνα "Τίμαιος" 23Β). Όσοι ασχολήθηκαν με τους πανάρχαιους χαμένους πολιτισμούς της Λεμούρια, της Μου και της Ατλαντίδας, συνδέουν τους μεγάλους κατακλυσμούς, που μνημόνευσαν οι Αιγύπτιοι ιερείς , με τις "μυθικές" αυτές χώρες. Ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός, είναι αυτός που προήλθε από τον καταποντισμό της Λεμούρια, κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό... Αυτό έγινε, ισχυρίζονται, το 25000 περίπου της παλιάς χρονοαρίθμησης (π.Χ.) (περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στο βιβλίο, του W.SCΟTT -ΕLLΙΟΤ, ΤΗΕ LΟST LΕΜURΙΑ (1904), που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας). Αιτία του δεύτερου μεγάλου κατακλυσμού υπήρξε ο καταποντισμός ενός μεγάλου νησιού του Ινδικού ωκεανού, γνωστό με το όνομα Μου. Η εξαφάνιση της Μου έγινε σε κάποιο χρόνο ανάμεσα στη χιλιετηρίδα 16-15000 π.Χ. (βλέπε στο βιβλίο "Ψάχνοντας για χαμένους κόσμους" (1975) του JΑMΕS WΕLLΑRD, που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας) Η μυθολογία των αρχαίων λαών για τον τρίτο κατακλυσμό Ο τρίτος μεγάλος κατακλυσμός ταυτίζεται με τον καταποντισμό στον Ατλαντικό ωκεανό της Ατλαντίδας, που χάθηκε μέσα σε μια μέρα και μια νύχτα. Αυτό έγινε γύρω στο 9600 π.Χ., αν αποδόθηκε σωστά από το Σόλωνα, η χρονολογία του γεγονότος, την οποία του υπαγόρευσαν να τη γράψει οι ιερείς, γιατί η χρονολογία αυτή αμφισβητείται από πολλούς. Γι' αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που πραγματικό συγκλόνισαν τη Γη, υπάρχουν κι άλλες μαρτυρίες, διεσπαρμένες στους μύθους , τους θρύλους και τις παραδόσεις των λαών της Ανατολής, της Μεσογείου και της Δύσης, οι οποίες διασώθηκαν από τα πανάρχαια χρόνια. Δεν χωράει αμφιβολία, ως προς τον τρίτο πιο γνωστό μεγάλο κατακλυσμό, ότι υπήρξε γεγονός. Υπάρχουν πολλά στοιχεία, για άλλους ενδείξεις, για μερικούς αποδείξεις, ότι τον επέφερε ο καταποντισμός της Ατλαντίδας. Με τον κατακλυσμό αυτό συσχετίζονται και ταυτίζονται, ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, που σώθηκε στην Ελλάδα, του Ουταναπίστι των Ασσυρίων-Βαβυλωνίων, του Νώε των Ισραηλιτών , ενός Τέϊπι των Μάγιας και των προγόνων των Αζτέκων της φυλής Αζτλόν . Ο τρόπος που διασώθηκαν , οι επώνυμοι αυτοί ήρωες και υστερότερα αρχηγοί λαών, από τον κατακλυσμό, σύμφωνα με τις καταγραμμένες σε αρχαιότατα ιερά κυρίως κείμενα περιγραφές που σώθηκαν, είναι σχεδόν παρόμοιος. Διέθεταν δυνατό και μεγάλο πλοίο-κιβωτό. Το σκαρί τους άντεξε τα δυνατά κύματα. Είχαν την τύχη, να μην προσκρούσουν σε βράχους και άραξαν ομαλά πάνω σε οροπέδια και βουνά, όταν καταλάγιασαν τα νερά κι αποσύρθηκαν στη θάλασσα. Τη γαλήνη της θάλασσας, το χαμήλωμα των υδάτων και την επανεμφάνιση της στεριάς, τη διαπίστωσαν με την απελευθέρωση των πουλιών, ενός περιστεριού, ενός χελιδονιού κι ενός κόρακα ή δυο απ αυτό. Το περιστέρι γύρισε με κλωνάρι θάμνου στο ράμφος του, το κοράκι δεν γύρισε, έτρωγε τις σάρκες των πνιγμένων ζώων! Αυτά ήταν περίπου τα στοιχεία με διάφορη μόνο τη διάταξη των περιγραφών στ' ανακαλυφθέντα κείμενα. Για τις τρεις πρώτες προκατακλυσμιαίες προσωπικότητες, το Δευκαλίωνα, τον Ουταναπίστι και τον Τέϊπι, από τους ατλαντολόγους πιστεύεται, πως ήταν πλοίαρχοι καραβιών των Ατλάντων. Τα πλοία τους βρέθηκαν να ταξιδεύουν , τα δυο στη Μεσόγειο, το ένα κοντά στα παράλια της Ελλάδας και το άλλο κοντά στην Εγγύς Ανατολή, και του Τέϊπι πλησίαζε τις ακτές του Περού, όταν το μεγάλο νησί τους, του Ατλαντικού ωκεανού καταποντίστηκε κι έγινε κατακλυσμός. Γι' αυτό και σώθηκαν. Για τα πλοία της φυλής Αζτλάν, το όνομα των κατόχων τους προδίδει την προέλευσή τους. Αυτοί πρόλαβαν να σωθούν, στο 48ωρο του καταποντισμού του νησιού τους, ενός ίσως που ήταν πιο κοντά στις ακτές του Μεξικού, από τα πολλά νησιά, που ανήκαν στην κυριαρχία των Ατλάντων. Η ιστορία του Νώε, ίσως να είναι σύγχρονη, με τις άλλες τέσσερις, πιο πάνω ιστορίες, πραγματικότητα. Μοιάζει όμως τόσο πολύ με την ιστορία του Ουταναπίστι, όπως η ιστορία του τελευταίου περιγράφεται στο έπος Γιλγαμές των Βαβυλωνίων, ώστε πιθανολογείται ότι αντιγράφηκε από το έπος Γιλγαμές, από τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης και της Βίβλου των Ισραηλιτών. Εκτός αν η ιστορία του Νώε είναι αυθεντική και παραγεμίστηκε αργότερα από τους Εβραίους συγγραφείς, οι οποίοι θέλησαν τους γενάρχες των φυλών του Ισραήλ, τον Ιάφεθ, τον Ιαβάν ή Ιώναν, το Γαμάρ, το Θουβάλ και τον Μεσέχ, σαν γιους του Νώε. Αλλά η κιβωτός του Ουταναπίστι που διασώθηκε, του έπους Γιλγαμές, απέχει κατά μία χιλιετία τουλάχιστον, από τη μεταγενέστερη εμφάνιση των γιων του Νώε. Βέβαια, όπως τα έπη των Ινδιών και η Βίβλος, παραγεμίστηκαν με μεταγενέστερες θρησκευτικές κυρίως ιστορίες και μυθιστορίες, γι' αυτό επικρατεί αυτή η σύγχυση. Στο παλαιοβαβυλωνιακό επίσης έπος "Ατράμχαζις" (Ακρόσοφος, ελληνικά) περιγράφεται, πώς σώθηκε ο βασιλικός ιερέας Ζιουσούντρα από το μεγάλο κατακλυσμό. Το πελώριο καράβι του, όπου κλείστηκε με πολλούς άλλους μέσα και φόρτωσε και ζώα και όσο μάλαμα κι ασήμι μπόρεσε να μαζέψει, παράδερνε εφτά μέρες κι εφτά νύχτες, στην αναταραγμένη επιφάνεια του νερού. Την έβδομη μέρα προσάραξε σ' ένα ξερό βράχο. Ο Ζιουσούντρα εξαπόλυσε τρία πτηνά και τα λοιπά γνωστά.... Το καράβι αυτό όρισαν να μεταφερθεί στην παραδεισένια χώρα Ντιλμούν... Ο Ξίσουθρος βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο οποίος είδε, στον ύπνο του ότι θα γίνει ο μεγάλος κατακλυσμός κι αρμάτωσε το πιο γερό καράβι, είχε παρόμοια περιπέτεια με το Νώε. Έτσι γράφουν πλάκες της εποχής του Ξίσουθρου που βρέθηκαν στη Μεσοποταμία...Στις ιστορίες αυτές, είναι φανερές οι διαδοχικές αντιγραφές και οι προσθήκες, οι αλλαγές ονομάτων κ.λπ. Ο Φρειδερίκος Κλαίη, στο βιβλίο του "περί Κατακλυσμού" (1842), κάνει λόγο για τον τελευταίο μεγάλο κατακλυσμό και τον συνδυάζει με τους Άτλαντες και τους Τιτάνες... Β) Οι αιτίες για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας Αρκετοί ισχυρίζονται πως έπεσε θύμα αυτού του εξελιγμένου πολιτισμού της: μια από τις κολοσσιαίες μορφές ενέργειας (ακόμη και ατομικής) που είχαν τιθασέψει οι Άτλαντες, είτε από λάθος είτε σε μια μοιραία πολεμική αναμέτρηση, ξέφυγε από τα όρια ελέγχου προκαλώντας σαρωτική καταστροφή. Άλλοι υποστηρίζουν πως η αιτία του κακού ήρθε από τον ουρανό με τη μορφή γιγαντιαίου μετεωρίτη που έπεσε στη Γη προκαλώντας μετατόπιση του άξονά της, τεράστιας έκτασης σεισμούς και κατακλυσμούς, καταβυθίσεις τμημάτων ξηράς και αναδύσεις άλλων. Πράγματι στον κόλπο του Μεξικού έχει βρεθεί ένας τεράστιος κρατήρας που οι ειδικοί αποδίδουν σε πρόσκρουση μετεωρίτη. Άλλες ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τμήματα αρχαίου λιμανιού -πάνω ψηλά στις Άνδεις, στα 3.000 και στα 4.000 μέτρα! Αυτό σημαίνει πως κάποτε οι περιοχές αυτές ήταν παραθαλάσσιες και υψώθηκαν ξαφνικά, ενώ άλλες καταβυθίστηκαν. Άλλοι πιστεύουν ότι το 10000 χρόνια π.Χ, στη διάρκεια της τελευταίας παγετωνικής εποχής, έλιωσαν απότομα οι πάγοι των πολικών ακτών της Ισλανδίας, της Β.Αμερικής και της βορειοανατολικής Ευρασίας, λόγω του "φαινόμενου Χάινριχ", με αποτέλεσμα εκατομμύρια κυβικά πάγου να χυθούν στη θάλασσα, προκαλώντας μια ξαφνική και μοιραία άνοδο της στάθμης του ωκεανού, που προκάλεσε και την εξαφάνιση της Ατλαντίδας. Η ακριβής αιτία για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας παραμένει ακόμα απροσδιόριστη. Πες την άποψή σου για την Ατλαντίδα και άλλους αρχαίους πολιτισμούς Φίλε της Ατλαντίδας, θα θέλαμε να γνωρίζουμε την άποψή σου για το Site αυτό, ή για την Ατλαντίδα ή άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Η ΓΝΩΜΗ σου δημοσιεύεται αυτόματα. Γράψε τη δική σου θεωρία σ' αυτό το δημόσιο βιβλίο επισκεπτών, και αντάλλαξε γνώμες με άλλους επισκέπτες ερευνητές, συγγραφείς, διανοούμενους κλπ. Η γνώμη σου για το site θα μας βοηθήσει να το βελτιώσουμε. Είναι ευπρόσδεκτα όλα τα σχόλια (παράπονα, προβλήματα που αντιμετωπίσατε, νέες προτάσεις, θερμά συγχαρητήρια κ.α.). Κάνε κλικ στο κουμπί "view and Sign My Guestbook" ΣΕΛΙΔΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ (MESSAGE BOARD) Μέσα από αυτή τη σελίδα μπορείτε να ρωτάτε διάφορα πράγματα σχετικά με το μύθο της Ατλαντίδας ή άλλους αρχαίους πολιτισμούς για να σας απαντήσω εγώ ή άλλοι χρήστες. Επίσης μπορείται να απαντάται σε διάφορες απορίες που διατυπώνονται από άλλους χρήστες. Νιώστε ελέυθεροι να γράψετε ένα μήνυμα σχετικά με ένα θέμα κουλτούρας ή μυθολογίας που σας προβληματίζει ή να απαντήσετε ένα ερώτημα κάποιου άλλου χρήστη. Κάντε κλικ στο κουμπί " - what is this - to Enter the Forum" για ανοίξετe την πρώτη οθόνη του forum (message board). Στην πρώτη οθόνη μπορείτε να διατυπώσεται ένα νέο ερώτημα, σε σχέση με ένα θέμα της αρεσκείας σας πατώντας το κουμπί "New article", ή μπορείτε να απαντήσετε στα ήδη υπάρχοντα ερωτήματα άλλων χρηστών κάνοντας κλικ επάνω τους. ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ Ο μύθος (ή μήπως ιστορία;) της χαμένης Ατλαντίδας παραμένει ζωντανός μέχρι και σήμερα. Αυτό φαίνεται ακόμη και στο Ιντερνετ. Ψάχνοντας τους Ελληνικούς δικτυακούς τόπους έχω συναντήσει μερικές αναφορές και μεμονωμένες μόνο σελίδες για το θρυλικό νησί. Ολοκληρωμένο όμως Ελληνικό Site της Ατλαντίδας, με πλήθος στοιχείων, υπάρχει μέχρι τώρα μόνο το δικό μας. Στο εξωτερικό, επίσης, υπάρχουν πολλοί ολοκληρωμένοι δικτυακοί τόποι για το θέμα αυτό. Μερικές ενδιαφέρουσες σελίδες που υπάρχουν σήμερα είναι: http://users.forthnet.gr/ath/atlantidaΣτη διεύθυνση αυτή υπάρχει μια σελίδα με τίτλο "Προατλαντικά", που αναφέρει περιληπτικά τους πολιτισμούς που υπήρχαν πριν την ακμή των Ατλάντων και καθορίζει χρονολογικά την περίοδο του πολιτισμού των Ατλάντων. Είναι γραμμένη από τον Πάσχο Θεόδωρο, καθηγητή, με βάση τα στοιχεία που έχουν συλλεχθεί από το Μουσείο Ατλαντίδας. http://www.6gymnasio.gr/ACTIVITIES/seaspace/atlantida.htmΟ διαδικτυακός τόπος του 6ου γυμνασίου Σερρών αφιερώνει μια σελίδα στο θέμα της χαμένης Ατλαντίδας http://www.forthnet.gr/stigmes/atlantis.htmΣτο διαδικτυακό τόπο του Κρητικό περιοδικού περιοδικού ΣΤΙΓΜΕΣ, αφιερώνεται μια σελίδα που αναφέρει περιληπτικά ορισμένα στοιχεία του Πλάτωνα στους διαλόγους "Τίμαιο" και "Κριτία"και την θεωρία ότι ίσως η χαμένη Ατλαντίδα ήταν η Μινωική Κρήτη. http://www.atlan.orgΤοποθετεί την Ατλαντίδα στον Ινδικό ωκεανό http://www.omakoio.gr/indexgreek.htmΑναφέρεται στο βιβλίο του Ν.Μαργιωρή "Δραβίδες οι πρόγονοι των Ελλήνων" το οποίο ασχολείται με τους προγόνους των Ελλήνων, τους Δραβίδες. γύρω στα δώδεκα έως δεκάξι χιλιάδες χρόνια προ Χριστού. Σ' αυτή την μακρινή εποχή με τα υπερόπλα τους αλληλοβυθίστηκαν η Ατλαντίδα (στον Ατλαντικό ωκεανό) και η Ενδοχώρα (το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Μεσογείου θαλάσσης) ύστερα από έναν πόλεμο σκληρό με τους αντιπάλους των Δραβίδων, τους Ατλαντίνους, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει τότε πολλά δεινά. Βυθίστηκε και χάθηκε ένας λαμπρός λαός (δραβίδες) με ισχυρό πολιτισμό τεχνικό και ιδίως πνευματικό και επέζησαν μόνο όσοι βρέθηκαν στα υψηλά βουνά της ατέλειωτης πεδιάδας της Μεσογείου. μυθος η πραγματικοτητα; μια ελληνικη απαντηση! ο θρυλος για τη χαμενη ατλαντιδα ειναι ξακουστος ς΄ ολο το κοσμο. στις παραδοσεις διαφορων λαων μνημονευεται σαν ενα μεγαλο νησι, με αναπτυγμενο πολιτισμο, που καταποντιστηκε στη θαλασσα, η σα μια μεγαλη χωρα, που ανοιξε η γη και την καταπιε!... κι οσοι αναφερονταν ς' αυτη πιστευαν πως ειναι απογονοι των κατοικων της... όσοι ασχοληθηκαν με την ατλαντιδα, ξεκινησαν με το ερωτημα: προκειται για μυθικη η πραγματικη χωρα; απο τα παναρχαια χρονια αποτελουσε αινιγμα και μυστηριο. σημερα ομως εξακολουθει να ειναι αινιγμα; μηπως σιγα-σιγα αποκαλυπτεται; σε πιο χωρο βρισκοταν; τι ειδος χωρα ηταν η ατλαντιδα; ποιοι ανθρωποι την κατοικουσαν; τι πολιτισμο αναπτυξαν. πως ξαπλωθηκε η φημη τους παντου; ποιες ηταν οι δοξασιες τους, τα ηθη και εθιμα τους, οι νομοι τους, η θρησκεια, η παιδεια και η κουλτουρα τους; ποιοι ηταν οι αρχηγετες τους; πως την κυβερνουσαν; σε ολα αυτα τα ερωτηματα ερχεται ν' απαντησει το site αυτο. θα προβαλει επισης, τον παναρχαιο κοσμο. βασικη πηγη πληροφοριων θα ειναι το μουσειο ατλαντιδας, που εχει αποθησαυρισει και συγκεντρωνει συνεχεια πλουσιο υλικο για την ατλαντιδα, απο ολο τον κοσμο. επισης, θα δημοσιευουμε ολες τις αποψεις των επιστημονων, ερευνητων, στοχαστων κλπ που αφορουν την ατλαντιδα. οι ατλαντες η τιτανες, δεν υπαρχει αμφιβολια οτι υπηρξαν. πηγες απο τα παναρχαια χρονια επιβεβαιωνουν πως υπηρχε ενας λαος με το ονομα ατλαντες. ο λαος αυτος αφησε τα ιχνη του κατεσπαρμενα σε πολλα σημεια της γης. η μνημη του περασε σε πολλους θρυλους, δοξασιες, λατρειες και παραδοσεις. κανενας απο τους αρχαιους συγγραφεις δεν αμφισβητησε την υπαρξη του λαου που ονομαζοταν ατλαντες. οι μεταγενεστεροι συγγραφεις και ερευνητες παραδεχονται, επισης την υπαρξη των ατλαντων, διαφωνουν ομως ως προς τον τοπο που κατοικουσε αυτος ο "περιεργος" λαος. απο τα αρχαια χρονια μπηκε το ερωτημα, που ζουσαν οι άτλαντες; αναπτυχθηκαν πολλες θεωριες. η γνωμη των πιο πολλων ειναι πως ηταν θρονιασμενη σε ενα μεγαλο νησι στον ατλαντικο ωκεανο. αυτη ειναι και η αποψη του μουσειου ατλαντιδας, οπως αναλυτικα περιγραφεται πιο κατω. η αποψη του μουσειου ατλαντιδας αξιολογωντας το υλικο πoυ συγκεντρωσαμε για του άτλαντες, απογυμνωνοντας το απο τις μυθολογικες επικαλυψεις και δινοντας του αλλες διαστασεις στην ερμηνεια, χωρις να επιστρατευουμε στοχαστικες παραισθησεις, δεχομαστε οτι: η ατλαντιδα υπηρξε στov ατλαντικο ωκεανο και ηταν η κυριαρχουσα οργανωμενη δυναμη τη 1οη χιλιετηριδα π.χ. την αποψη αυτη δεχεται και ο αρχαιος έλληνας φιλοσοφος πλατων στα βιβλια του "τιμαιος" και "κριτιας" (η ατλαντικος λογος), που εγραψε το 350 π.χ. οι περιγραφες του πλατωνα στα πιο πανω βιβλια αποτελουν συγκλονιστικα ντοκουμεντα: στο "τιμαιο" ο πλατωνας λεει, πως μπροστα στο στομιο που ονομαζεται στηλες του ηρακλη (σημειωση: σημερα πορθμος του γιβραλταρ) υπηχε μεγαλο νησι με ισχυρη δυναμη, που οναμαζοταν ατλαντιδα. η εκταση της γης που κατειχε το νησι αυτο μπορουσε να λεγεται ηπειρος. ο πλατωνας (427-347 π.χ.) παρουσιαζει την ατλαντιδα στενομακρη, απο ανατολη και δυση. μπορουσε, γραφει, να τη διασχισει, οποιος ηθελε, περπατωντας 18 μερονυχτα. περνωντας υστερα με πλοιο απο μερικα αλλα νησια, να φτασει στην απεναντι ηπειρο. εννοει την αμερικη. ο πλατωνας βεβαια δεν ηξερε την ατλαντιδα. αυτα που περιγραφει στα βιβλια του, ηταν σημειωσεις που του τις εδωσε ο κριτιας, ο οποιος τις ειχε απο το παππου του που τις πηρε απο το σολωνα. ο σολωνας (639 - 559 π.χ.) ειχε επισκεφτει τη αιγυπτο, οπου εκει οι ιερεις της σαιδας του αποκαλυψαν τα παναρχαια μυστικα που ηταν γραμμενα σε πλακες με ιερογλυφικα αρχαιογραμματα. οι ιερεις της σαιδας, αρχαιοτατης θρησκευτικης πρωτευουσας της αιγυπτου, ειπαν στο σολωνα οτι οι άτλαντες, ηρθαν απο τα δυτικα, απο το μεγαλο ωκεανο.το ισχυρο εθνος των ατλαντων, εγραφαν οι πλακες που διαβαζαν οι ιερεις, κατεκτησε σχεδον ολα τα παραλια των χωρων της μεσογειου απο βορρα και νοτο κι΄ εφτασε μεχρι το περσικο κολπο. οι άτλαντες δεν κατορθωσαν να κατακτησουν την αττικη, γιατι τα στρατευματα τους νικηθηκαν απο τους αθηναιους... 'ολα αυτα τα μαρτυρει και ο αρχαιος ιστορικος πλουταρχος στο "βιο του σολωνα". στο εργο του "βιοι παραλληλοι" και στη μελετη του "περι ίσιδος και οσιριδος" ο πλουταρχος μας δινει αρκετα στοιχεια για την ατλαντιδα και μαλιστα χρησιμοποιει τη λεξη ιστορια οταν αναφερεται ς' αυτην. επισης σε πολλα σημεια των εργων του αναφερεται σε διαφορες δοξασιες των αρχαιων που "καθως λεει η παραδοση και τα γραπτα ξεκινανε απο τη χαμενη ατλαντιδα"τις πλακες αυτες ο προκλος βαβαιωνει οτι τις ειδε οταν ταξιδεψε στην αιγυπτο κι επισκεθηκε το ναο της νηηθ (αθηνας). ο προκλος στο βιβλιο του "υπομνηματα στο πλατωνικο εργο" προσθετει:"υπηρξε νησος παμμεγεθης του ατλαντικου ωκεανου εις παρωχημενους χρονους. ήταν εθνος εκτακτως πολιτισμενο και ισχυρον. κατεκτησε μεγα μερος της αφρικης μεχρι την αιγυπτο και της ευρωπης μεχρι τυρρηνιας...". ο προκλος ισχυριζεται οτι οι ιερεις της νηιθ του εδειξαν αρχαιοτατες στηλες με ιερογλυφικες επιγραφες και του ειπαν οτι ειναι αφηγησεις για την ατλαντιδα. του επιβεβαιωσαν οτι κατα την τελευταια θεομηνια, οταν καταποντιστηκε η ατλαντιδα, η αττικη και αλλες περιοχες της ελλαδας συγκλονιστηκαν απο σεισμους. μερικα παραλια κατακλυστηκαν απο τη θαλασσα και εγιναν καταστροφες.ήταν μεγαλυτερη απο τη λιβυη και την ασια μαζι επιβεβαιωνει ο κραντωρας (σχολια στον τιμαιο). οι άτλαντες εξουσιαζαν πολλα νησια γυρω απο την ήπειρο τους, στον ατλαντικο ωκεανο, γραφει ο διοδωρος σικελιωτης στο εργο του "βιβλιοθηκη ιστορικη" και επεκταθηκαν και στις μεσογειακες χωρες. αυτα τα βεβαιωνουν, συμπληρωνει εκτος απο τον πλατωνα και οι όμηρος, ησιοδος, ηροδοτος, αισχυλος, φιλωνας, αρισταρχος, κρατης, απολλοδωρος ο ποσειδωνιος, δασκαλος του κικερωνα, γραφει: "υπηρχαν θρυλοι πως πιο περα απο τις ηρακλειες στηλες βρισκοταν μια μεγαλη εκταση στεριας που αποκαλουνταν "ποσειδωνις" η "ατλαντα", πλατους 3000 σταδιων και μηκους 2000 σταδιων ο γεωγραφος μαρκελλος στη "συλλογη αφηγησεων ταξιδιωτων" μιλαει για 7 νησια του ατλαντικου ωκεανου, το ενα απο τα οποια ηταν ιερο, του ποσειδωνα. οι κατοικοι ενος απο τα μικρα νησια που σωθηκαν, διατηρουσαν απο τους προγονους τους την αναμνηση ενος εξαιρετικα μεγαλου βασιλειου που αναμαζοταν ατλαντιδα. αυτο κυβερνουσε ολα τα αλλα νησια του ατλαντικου ωκεανου. ο στραβωνας στα "γεωγραφικα" του δεχεται οτι "η ατλαντις νησος εις τα απωτατα δυσμικα μερη..." ηταν πραγματικοτητα. τα τοπωνυμια άτλας - αντιατλας (βουνα μαροκου), ατιτλαν (γουατεμαλας), τλακοπαν, τενοτσιτλαν, μιτλα, έτλα (μεξικου) κλπ ειναι ολα παραγωγα του α-τλα. οι φυλες αζτλαν, ναχουατλακατλοι, προγονοι των αζτεκων, τολτεκων και μαγιας και οι θεοι τους κουετζαλκοατλ (ιπταμενος), μιξκοατλ και τλαλοκ και οι παραδοσιακοι τους γιγαντες ατλαν και τειτανι (τιτανες) γνωστοι απο τα παναρχαια χρονια και στο μεσογειακο χωρο. οι παραδοσεις των λαων της κεντρικης αμερικης και της β.δ. αφρικης, για καταποντισμο ενος μεγαλου νησιου του ατλαντικου. αλλα εκτος απο τις μαρτυριες παλαιοτερων, τις παραδοσεις και τη μυθολογια των αρχαιων λαων, το γεγονος οτι η ατλαντιδα υπηρχε στον ατλαντικο ωκεανο επιβεβαιωνεται και απο σημαντικα αρχαιολογικα ευρηματα που ανακαλυφθηκαν μετα απο ανασκαφες και ερευνες. χαρτες ατλαντιδας περιεχομενα της σελιδας:χαρτες του πατροκλου καμπανακη, 1891χαρτης του βας.πασχουχαρτης του εκδοτικου οικου "budget",1912χαρτης του ιγνατιου ντονελλυ, 1882 απο τις περιγραφες των αρχαιων, για την θεση και την εκταση της ατλαντιδας, διαφοροι ατλαντολογοι συγγραφεις και ερευνητες, γεωγραφοι, χαρτογραφοι, θαλασσοποροι κ.λ.π. εκπονησαν χαρτες για την ατλαντιδα, που τους ονομασαν "άτλας" η "ατλαντες". τα διαφορα σχηματα των χαρτων αυτων εντασσονται σε τρεις κυριες ομαδες. η πρωτη, που ειναι και επικρατεστερη μεχρι τωρα, παρουσιαζει σχημα στενομακρο απο α προς δ, οπως περιπου περιγραφεται απο τον πλατωνα. η δευτερη ομαδα παρουσιαζει σχηματα κυκλοτετραγωνικα, αστεροειδη και τραπεζοειδη, ογκωδη στο κεντρο ατλαντικου. η τριτη ομαδα ακολουθει το σχημα της υποθαλασσιας σημερινης οροσειρας που ειναι γοργονοειδες, δηλαδη με ουρα, με τμημα που στενευει προς το νοτο. χαρτες του πατροκλου καμπανακη εκπονηθηκαν το 1891 και δημοσιευτηκαν στο βιβλιο του "η προ του κατακλυσμου συγκοινωνια των δυο κοσμων δια της ατλαντιδος" (κων/πολη 1893). ειναι αντιπροσωπευτικα δειγματα της πρωτης μορφης. μ.ατλ.: ένας απο τους χαρτες της ατλαντιδας του πατροκλου καμπανακη (1891) χαρτης του βασιλη πασχου, ιδρυτη του μουσειου ατλαντιδας σχεδιαστηκε το 1979 και ειναι αντικειμενο του μουσειο ατλαντιδας. ανηκει στη πρωτη μορφη. (μ.ατλ.): χαρτης της ατλαντιδας του βας.πασχου, με βαση τα στοιχεια του όμηρου, του πλατωνα, του γεωγραφου μαρκελλου κλπ., αθηνα 1979 χαρτης του εκδοτικου οικου "budget" λονδινου, 1912 αντιπροσωπευτικος χαρτης της δευτερης ομαδας ειναι του γερμανο-νορμανδου ιησουιτη ερευνητη κιρχερ, που τον δημοσιευσε στο βιβλιο του "ατλαντις " το 1680. στην ιδια ομαδα ανηκει και ο χαρτης της ατλαντιδας που φιλοτεχνησε ο εκδοτικος οικος χαρτων του λονδινου "budcet" το 1912. δημοσιευεται στο βιβλιο του ιταλου g.d' amato "αρχαιολογικα ντοκουμεντα της ατλαντιδας", εκδοση 1924. το χαρακτηριστικο του ειναι το σχημα των υδατινων καναλιων και των ζωνων ξηρας, με τις γεφυρες που σχηματιζουν το "σταυρο της ατλαντιδας". μ.ατλ. χαρτης του εκδοτικου οικου χαρτων budget του λονδινου (17/11/1912) χαρτης του ιγνατιου ντοννελυ ειναι δειγμα της τριτης ομαδας. ο ντοννελυ το δημοσιευσε στο βιβλιο του "ατλαντις" (λονδινο 1882). στο χαρτη αυτο εμφανιζονται και οι αποικιες της ατλαντιδας σε ολο τον κοσμο, ενω η ιδια η ατλαντιδα παρουσιαζεται πολλη μικρη στο κεντρο του ατλαντικου ωκεανου. μ.ατλ. χαρτης της γης του ιγνατιου ντοννελυ με την ατλαντιδα και τις αποικιες της (σε λευκο χρωμα), 1882 αρχαια ευρηματα υπηρξε η ατλαντιδα στον ατλαντικο;συνοψιζουμε τα επιχειρηματα μας αναφεροντας και τα πιο σημαντικα ευρηματα για την ατλαντιδα. τα στοιχεια τ' αντλησαμε απο το μουσειο ατλαντιδας.1. στον πυθμενα του ατλαντικου βρεθηκε ταχυλιτης, η οποια ειναι βασαλτικη υαλωδης λαβα ηφαιστειου της στεριας κι οχι υποθαλασσιου. 2. το 1898 ειδικα μηχανηματα εβγαλαν στην επιφανεια του ατλαντικου ωκεανου, απο βαθος 2800 μ., μια βραχονησιδα ηλικιας 15000 ετων που προερχοταν απο ηφαιστειο στεριας. 3. το καλοκαιρι του 1927 μεσα στη ζουγκλα της βρεττανικης ονδουρας (κεντρικη αμερικη) ανακαλυφθηκε ενα κρυσταλλινο κρανιο απο χαλαζια με κινητη σιαγονα! 4. το 1977 εντοπιστηκε με ηχοβολιστικο μηχανημα, πυραμιδα, σε βαθος 300 μετρα κοντα στο τριγωνο των βερμουδων. 5. στα νησια μπιμινι στις μπαχαμες βρεθηκαν (το 1969) καταποντισμενοι ογκολιθοι, τετραγωνισμενοι η ορθογωνιοι, εκτασης 600 τετραγωνικα μετρα ομοιοι μ' αυτους που βρηκε ο κουστω στο νησακι δια της κρητης (το 1976). 6. σε βουνο του περου, στο κολπο πισκο, φιγουραρει παναρχαιη τριαινα (εμβλημα των ατλαντων) απο λευκες πετρες με φωσφορικη λαμψη μπηγμενες στην πλαγια. έχει 250 μ. μακρος και σκελη φαρδους 3,8 μ. η τριαινα αυτη οδηγει ς΄ενα σημαδεμενο, με μορφη αεροδρομιου, επιπεδο χωρο, στη πεδιαδα του νασκα που βρισκεται 160 χλμ απο το πισκο. εκει διακρινονται φαρδιες πιστες και ακτινωτοι διαδρομοι που ξεχωριζουν απο μακρια γιατι λαμπουν. ειναι σχηματισμενοι απο θραυσματα πετρωματων. όταν τον χωρο αυτο τον βλεπεις απο ψηλα σου δινει την εντυπωση αεροδρομιου με γεωμετρικες γραμμες και οδηγους, οπως στους συγχρονους αερολιμενες. 7. η ταφοπετρα με σκαλιστο αεροπορο που βρεθηκε στο παλενκουε, κοντα στο ναο των ατλαντων του μεξικου.. 8. τα υποθαλασσια ερειπια που βρεθηκαν απο σοβιετικες ερευνες, με επικεφαλη τον ακαδημαϊκο ακσενωφ, κοντα στις μαδερες, και η απο 9500 χρονια λειασμενη μαρμαροπλακα που ανεσυραν οι ρωσοι απο την υποβρυχια κεντρικη ατλαντικη ραχη (οροσειρα). 9. παναρχαια κτισματα της αμερικης ειναι της αυτης τεχνοτροπιας των αρχαιοτατων οικοδομηματων της ευρωπης και της βορειας αφρικης, καθως και πολλα αρχιτεκτονικα διακοσμητικα σχηματα που ειναι ομοια και στους δυο πολιτισμους. 10. οι γεωλογοι παραδεχονται οτι αναμεσα στις μικρες και μεγαλες αντιλλες υπηρχε στερια που βυθιστηκε. επισης οτι οι αζορες και στη προεκταση τους η μαδερα και οι καναριες νησοι, ειναι αναδυομενες κορυφες μιας μεγαλης υποβρυχιας ηφαιστειωδους οροσειρας και εχουν συχνα σεισμους και εκρηξεις. γενικα συμπερασματαόλα αυτα τα ευρηματα δειχνουν οτι το μεγαλο νησι της ατλαντιδας περιβαλλοταν απο τον ατλαντικο ωκεανο. η γεωγραφικη εκταση της πλησιαζε περισσοτερο προς την κεντρικη αμερικη, τις μικρες και μεγαλες αντιλλες και μπαχαμες, περιλαβαινε το χωρο του ατλαντικου μεχρι τη θαλασσα των σαργασσων εκτεινοταν κανονικα μεχρι τις βερμουδες και μια στενομακρη προεκταση της εφτανε μεχρι τις αζορες. περιβαλλοταν φυσικα και απο πολλα μικρα νησια. (βλ. χαρτες ατλαντιδας ) ατλαντες κατα αθηναιων η πολεμικη συγκρουση μεταξυ των παναρχαιων αθηναιων και των επιτιθεμενων ατλαντων περιγραφεται στα δυο εργα του αρχαιου αθηναιου φιλοσοφου πλατωνα "τιμαιο" και "κριτια", στα οποια αναφερεται ρητα οτι οσα αναγραφονται "δεν ειναι πλαστος μυθος, αλλα αληθινη ιστορια": ο διαλογος "τιμαιος" κατα πλατωναστο διαλογο του "τιμαιος" ο πλατωνας (427 - 347 π.χ.) αναφερει μεταξυ των αλλων την ιστορια που τους διηγηθηκε ο κριτιας την οποια γνωριζε απο την παλια παραδοση. η ιστορια αυτη, οπως λεει ο κριτιας ειναι αληθινη, και ηταν καταγραμμενη απο πολυ παλια στις σημειωσεις του σολωνα. ο σολων ειχε επισκεφτει την αρχαια αιγυπτο (το 590 π.χ.), οπου εκει οι ιερεις τον οδηγησαν στην ιερη πολη σαιδα στο δελτα του νειλου ποταμου. στη πολη αυτη υπηρχε ο ναος της νηιθ (στα ελληνικα αθηνα), που ηταν η θεα που πιστευαν οι κατοικοι σαν αρχηγο τους και ιδρυτη της πολης. μεσα στο ναο αυτο του αποκαλυψαν τα παναρχαια μυστικα που ηταν γραμμενα σε βιβλια και πλακες με ιερογλυφικα αρχαιογραμματα. μερικα απο τα μυστικα που οι ιερεις μετεφρασαν στο σολωνα, ηταν τα εξης:1. ότι η πολη της σαιδας διοργανωθηκε και εκπολιτιστηκε στα ιερα γραμματα πριν απο οχτω χιλιαδες (8000) χρονια. οι τοτε κατοικοι της σημερινης πολης των αθηνων . η ιδια θεα νηιθ (η αθηνα) η οποια ηταν κοινη προστατης και της τοτε πολης των συμπολιτων του σολωνα και της σαιδας, αναθρεψε ανθρωπους και εδωσε τα φωτα της πρωτα στη αθηνα και υστερα στη σαιδα.2. ότι υπηρχε και μια ακομη μεγαλη δυναμη την εποχη εκεινη, η ατλαντιδα, που τα εβαλε με ολο το κοσμο, και τους τοτε κατοικους της σημερινης αθηνας. αναφερουμε, μεταφρασμενα στη νεα ελληνικη γλωσσα, οσα οι ιερεις της σαιδας ειπαν για το δευτερο θεμα που μας ενδιαφερει, στο σολωνα (οι σημειωσεις εντος παρενθεσεων ειναι δικες μας):...."πολλα λοιπον και μεγαλα εργα της πολης σας (σημειωση: αναφερεται στην πολη της αθηνας, οπως ηταν πριν τον κατακλυσμο) ειναι εδω γραμμενα (σημειωση: εννοει χαραγμενα στις πλακες του ναου της σαιδας) να θαυμαζεται (η πολη), ενα ομως υπερεχει σε μεγαλειο και ηρωισμο. γιατι οι γραφες μας λενε πως η πολη σας αντιμετωπισε καποτε μια μεγαλη δυναμη, που προχωρουσε εισβαλλουσα συγχρονα σε ολη την ευρωπη και την ασια, "εξωθεν ορμησθεισαν εκ του ατλαντικου πελαγους". γιατι τοτε το πελαγος εκεινο μπορουσε να το περπατησει κανενας, επειδη εις την εισοδο του, την οποια εσεις ονομαζετε στηλας του ηρακλεους (σημειωση: εννοει τα στενα του γιβραλταρ η ηρακλειες στηλες), υπηρχε νησι (ξηρα). αυτο το νησι ηταν μεγαλυτερο απο τη λιβυη και την ασια μαζι και απο αυτο οι ταξιδιωτες μπορουσαν να περασουν σε αλλα νησια,(25) και απο αυτα κατοπιν σε ολη την απεναντι ηπειρο την ευρισκομενη γυρω απο τον αληθινο εκεινο ωκεανο. γιατι τα μερη αυτα, οσα ειναι μεσα απο το στενο που αναφεραμε, φαινονται σαν ενα λιμανι που εχει στενη εισοδο για τα πλοια, τα εκειθεν (εξω) ομως του στενου, ειναι πραγματικο πελαγος (ωκεανος), και η γη (ξηρα) που το περιβαλλει μπορει αναμφιβολα και πολυ σωστα να ονομαζεται ηπειρος.στο νησι αυτο, λοιπον, την aτλαντιδα "τη ατλαντιδι νησω" σχηματιστηκε μεγαλη και θαυμασια δυναμη απο βασιλιαδες, που εξουσιαζε ολοκληρο το νησι και "πολλων δε αλλων νησων και μερων της ηπειρου". και εκτος απο αυτα τα μερη "επι πλεον" απο τη μεσα μερια προς τη λιβυη κυριαρχουσαν μεχρι και την αιγυπτο, και απο τη μερια της ευρωπης μεχρι την τυρρηνια (σημειωση: ετσι λεγοταν η δυτ.ιταλια). όλη αυτη η δυναμη αφου συγκεντρωθηκε κι αποτελεσε μια ενοτητα επιχειρησε με μια εξορμηση να υποδουλωσει και το δικο σας τοπο και το δικο μας και ολους τους προς τα μεσα του στενου (των ηρακλειων στηλων). τοτε, λοιπον, σολωνα, η δυναμη της πολης σας ελαμψε στα ματια ολων των ανθρωπων για τον ηρωισμο και την αντρειοσυνη της. γιατι τους ξεπερασε ολους στην ευψυχια και τις τεχνες που εφαρμοζονταν στον πολεμο, στην αρχη σαν κεφαλη, ηγετιδα, των ελληνων , αργοτερα που εμεινε αναγκαστικα μονη, οταν οι αλλοι αποστατησαν, αφου εφτασε στους εσχατους κινδυνους, κατανικησε τους επιδρομεις και εστησε τροπαια. έτσι, οσους, δεν υποδουλωθηκαν ακομα, εμποδισε να σκλαβωθουν και απελευθερωσε γενναιοψυχα ολους τους αλλους, οσους κατοικουσαν οπου και μεις, στο εσωτερικο, απο τα ορια των στηλων του ηρακλη.δ. αργοτερα ομως επειδη εγιναν απαισιοι και τρομακτικοι, σεισμοι και κατακλυσμοι, αρκεσε μια μερα και μια νυχτα φοβερη να χαθει ολοκληρος ο στρατος σας μονομιας. άνοιξε η γη και τον καταπιε και το νησι της ατλαντιδας τοτε βουλιαξε στη θαλασσα κι εξαφανιστηκε. γι' αυτο, μεχρι τωρα το εκει πελαγος ειναι αδιαβατο και ανεξερευνητο, επειδη εμποδιζει πραγματικα η μαζα της λασπης στους ρηχους βραχους (υφαλους) που απομειναν σε κεινο το μερος μετα την καθιζηση του νησιου.... τα νησια του αιγαιου και η ατλαντιδα (στοιχεια προϊστοριας) τα νησια του αιγαιου πελαγους, στο οποιο συμπεριλαμβανουμε και την κρητη, εχουν συνδεθει ιδιαιτερα με τις παραδοσεις για τη χαμενη ατλαντιδα. ο πλατωνας, βεβαια, που ασχοληθηκε ειδικα στα βιβλια του "τιμαιος" και "κριτιας" με τον "ατλαντικο λογο", τοποθετει την ατλαντιδα "δυτικα, περα απο τις στηλες του ηρακλη", δηλαδη στο χωρο του ατλαντικου ωκεανου, αρκετοι ομως, συγχρονοι του 20ου αιωνα μας, ερμηνευτες του πλατωνα, τοποθετουν την ατλαντιδα στο αιγαιο και συγκεκριμενα στη σαντορινη (άγγελος γαλανοπουλος, η στην κρητη (j.v. luce ). η θεωρια του άγγελου γαλανοπουλου και του σπ. μαρινατου η θεωρια του άγγελου γαλανοπουλου για την αιγηιδα συσχετιζεται με τις παραδοσεις για τη χαμενη ατλαντιδα, οπως η αιγαιις αποτελουσε μια συμπαγη μαζα ξηρας που εκτεινοταν απο το ιονιο εως τη μικρα ασια και τις νοτιες ακτες της κρητης(απο την ιστορια του ελληνικου έθνους, εκδοτικη αθηνων) η μορφη της ελλαδας πριν απο 400.000 χρονια. η σταθμη της θαλασσας βρισκοταν 200 μετρα χαμηλοτερα απο τη σημερινη. πολλα νησια ηταν ακομη ενωμενα(απο την ιστορια του ελληνικου έθνους, εκδοτικη αθηνων) ανακοινωσε ο φωκιων νεγρης το 1927 στην ακαδημια αθηνων. συμφωνα με τη θεωρια αυτη η αιγηιδα αποτελουσε μια στερια απο την κρητη μεχρι το σουνιο της αττικης και την ευβοια. αργοτερα θρυμματιστηκε, απο ηφαιστεια και σεισμους και τα μεγαλυτερα κομματια της ξηρας βουλιαξαν σε χαος της γης και το χωρο τους κατελαβαν τα νερα που εισορμησαν απο τον ατλαντικο ωκεανο και απο τη θαλασσα της αιθιοπιας, η την τριτωνιδα λιμνη της σαχαρας (ο ηροδοτος, ο ερατοσθενης και αλλοι αρχαιοι συγγραφεις γραφουν πως η ερημος σαχαρα καποτε ηταν λιμνη και την ελεγαν τριτωνιδα η τριτονιντ). αλλα αν υπαρχουν γεωλογικα στοιχεια για ολα αυτα, η διαμορφωση του αιγαιου πρεπει να εγινε εκατονταδες χιλιετηριδες πριν. δεν μπορει να συσχετιστει συνεπως, με τη μεγαλη εκρηξη του ηφαιστειου της σαντορινης, που εντοπιστηκε στο χρονο 1450 της παλιας χρονοαριθμησης. το χρονο αυτο υποστηριχτηκε απο το σπυρο μαρινατο και αλλους, καταστραφηκε η κνωσος και ο μινωικος πολιτισμος της κρητης. γιατι, εκτος απο το ισχυροτατο παλιρροιακο κυμα που υψωθηκε απο την εκρηξη, επακολουθησαν αλλεπαλληλοι σεισμοι που συγκλονισαν το αιγαιο και επεφεραν την καταστροφη. ο σπ. μαρινατος δεν μπορεσε ν' αποδειξει απο τα ευρηματα των ανασκαφων στη θηρα, οτι η ατλαντιδα βρισκοταν στο κομματι που καταποντιστηκε στο αιγαιο πελαγος. 'ετσι ο μαρινατος στα γραφτα του αναφερεται στο "αινιγμα", η στο "προβλημα της ατλαντιδας". διαφορες αλλες θεωριες για το χωρο του αιγαιου οι ιερεις της σαιδας, αρχαιοτατης θρησκευτικης πρωτευουσας της αιγυπτου, ειπαν στο σολωνα, που μετεφερε τα στοιχεια για τον "ατλαντικο λογο" του πλατωνα, οτι τα νησια του αιγαιου και η κρητη κατακτηθηκαν απο τους άτλαντες, που ηρθαν απο δυτικο, απο το μεγαλο ωκεανο. το ισχυρο εθνος των ατλαντων, εγραφαν οι πλακες που διαβαζαν οι ιερεις, κατεκτησε σχεδον ολα τα παραλια των χωρων της μεσογειου, απο βορρα και νοτο κι εφτασε μεχρι τον περσικο κολπο. οι άτλαντες δεν κατορθωσαν ομως να καταχτησουν την αττικη, γιατι τα στρατευματα τους νικηθηκαν απο τους αθηναιους... (δηλαδη τους τοτε κατοικους της αττικης που φαινεται ειχαν καποια ακμη). οι περισσοτεροι απο τους αρχαιους έλληνες και λατινους συγγραφεις, οπως οι 'ομηρος, ησιοδος, ευμηλος, αισχυλος, πινδαρος, ηροδοτος, ελανικος και οι μετα τον πλατωνα, κραντωρας, ερατοσθενης, απολλωνιος ροδιος, αρισταρχος, απολλοδωρος, ποσειδωνιος, πλουταρχος, οβιδιος, πλινιος, στραβωνας, παυσανιας, προκλος κ.α. συμπορευονταν στο θεμα της ατλαντιδας εμμεσα η αμεσα με τον πλατωνα. οι περισσοτεροι επισης, απο τους νεοτερους ατλαντολογους, απο τα χρονια της αναγεννησης μεχρι σημερα, με κεφαλη τον ιγνατιο ντονελλυ, δεχονται την τελευταια αυτη αποψη, οτι δηλαδη τα νησια του αιγαιου και η κρητη κατακτηθηκαν τα παναρχαια χρονια απο τους άτλαντες. η αποψη εχει πολλα στηριγματα, αν παραδεχτουμε πως υπηρξε καποτε η ατλαντιδα και χαθηκε, απο αιτιες φυσικες βεβαια και οχι απο την οργη του δια, οπως μετεφρασαν τα ιερογλυφικα στο σολωνα οι ιερεις της σαιδας . τα στοιχεια των παραπανω θεωριων αναφερονται σε παναρχαιους χρονους της παλιας χρονοαριθμησης, πριν το μεγαλο κατακλυσμο που συνεπεσε, οπως παραδεχονται πολλοι, με τον καταποντισμο της ατλαντιδας. πως προηλθε το ονομα "αιγαιο" οι ερευνητες του θεματος ατλαντιδα και αιγαιο, μελετησαν κυριως τα στοιχεια της κρητης και της σαντορινης. αντιστοιχα στοιχεια και παραδοσεις υπαρχουν σε ολα σχεδον τα νησια του αιγαιου. ακομα και το ονομα αιγαιο αποδιδεται σε ηρωες και αρχηγετες, που εχουν σχεση με τους τιτανες-άτλαντες. ο αιγαιων ηταν κατα τη μυθολογια μας γιγαντας, γιος του ουρανου και της γαιας. προγονος των τιτανων. κατοικουσε στα βαθη του ωκεανου. θεωρουνταν θαλασσιος θεος αλλα και εφευρετης των πλοιων. απο μερικους ταυτιζεται με τον ποσειδωνα, που ηταν κυριαρχος του αιγαιου πελαγους και αποκαλουνταν "αιγαιος" και "αιγι-οχος", γιατι εξαπελυε τα ορμητικα κυματα. αυτα τα ελεγαν "αιγες" (βλ. λεξικο σουιδα), ενω το επαιγιζω σημαινει σφοδρως πνεω. στην αγριοτητα των κυματων, καταληγει, οφειλεται το ονομα αιγαιο. άλλη εκδοχη ειναι οτι προερχεται απο τις παραθαλασσιες πολεις αιγαι της ευβοιας και της αχαϊας, οπου λατρευοταν ο ποσειδωνας. τελος λεγεται, το αιγαιο πελαγος πηρε το ονομα του απο τον αιγεα, βασιλια της αθηνας, που επεσε στη θαλασσα, περιμενοντας το γιο του θησεα να γυρισει απο την κρητη. ευρηματα και παραδοσεις στη θηρα τα ευρηματα των ανασκαφων της θηρας απο το μαρινατο και το χρ. ντουμα, αναγονται στις περιοδους του κλασσικου πολιτισμου της αρχαιας ελλαδας, του μυκηναϊκου, του μινωικου και ενος αλλου αρχαιοτερου πολιτισμου, που ονομαστηκε αιγαιος, αιγαϊκος η αιγαιικος πολιτισμος. ο ορος αιγαιοπελαγιτικος πολιτισμος που καθιερωθηκε τελευταια, δειχνει τη συνεχεια του παμπαλαιου πολιτισμου με τον κλασσικο της αρχαιας ελλαδας και το νεο πολιτισμο των κατοικων των νησιων του αιγαιου. υπαρχουν, βεβαια, ορισμενα χαρακτηριστικα που ξεχωριζουν τους πολιτισμους. υπαρχουν ομως και αλλα που δειχνουν την αλληλοεπιδραση των πολιτισμων αυτων και αρκετα στοιχεια κοινης ριζας της τεχνοτροπιας τους. όσα ευρηματα μελετηθηκαν, απο τα παλιοτερα αναγονται στα χρονια 2700-2000 της παλιας χρονοαριθμησης. βρεθηκαν και αλλα που δε μελετηθηκαν ακομα. νομιζουμε πως μερικα και απο αυτα που μελετηθηκαν ειναι αρχαιοτερα του 3000 παλιας χρονοαριθμησης, οπως πυξιδες, προχοι, "κιγονοειδη σκευη" κ.α.. η χρηση των τελευταιων ειναι ακομα αγνωστη... εκεινο απο τα ευρηματα του μαρινατου που δεν προσεχτηκε πολυ, ηταν μια ανθρωπινη οδοντοστοιχια, που βρεθηκε στο ασπρονησι της θηρας. το μεγεθος της προδιδει πως ανηκε σε ανθρωπο γιγαντα, δυομισι τουλαχιστο μετρα υψος με αναλογα σωματικα μελη. προερχεται απο καποιον άτλαντα απο τους αποικιστες της θηρας; στο αρχαιολογικο μουσειο αθηνων και στο μουσειο θηρας εκθετονται ωραιες τοιχογραφιες της σαντορινης της 3ης χιλιετιας μεχρι το 1600 της παλιας χρονοαριθμησης. δεσποζει μια χρωματιστη τοιχογραφια στην οποια παρασταινονται εφτα πλοια, που περιστοιχιζονται απο δελφινια. η διαταξη των πλοιων θυμιζουν αποβιβαση, υστερα απο ναυμαχια, σε μια καλοχτισμενη πολη. ειναι ασφαλως απεικονιση γεγονοτος, αλλα αγνωστης χρονολογιας. δυο ωραιοτατα χρωματιστα αγγεια της θηρας, εχουν ζωγραφιες ζευγαρια δελφινιων. ς' ενα τεμενος της θηρας βρεθηκε ενα αναγλυφο πελεκημενο μεγαλο δελφινι σε πετρα (και ανω αρχαια μορφη). μην ξεχναμε οτι ο πελαγιος ποσειδωνας, πατερας του άτλαντα, κατα τον πλατωνα κλπ, συμβολιζοταν και απεικονιζοταν με το δελφινι, που λατρευοταν σαν τοτεμ σε νησια περα απο τις ηρακλειες στηλες και θεωρουνταν ιερο ζωο (δελφινος απολλωνας κλπ). μια αλλη παραδοση αναφερει πως ο ποσειδωνας πηγαινε συχνα στη θηρα, κι εκει στο νησακι σφαιρα συναντηθηκε με την αιθρα και γεννηθηκε ο θησεας. στη θηρα βρεθηκαν επισης ειδη απο οψιανο, που τον χρησιμοποιουσαν οι πελασγοι και πιθαρια με αναγλυφους σταυρους. (σε δυο βρεθηκαν υπολειμματα μπυρας). βρεθηκαν ακομα, κτισματα, μονωροφα, διωροφα και τριωροφα με παραθυρα απο μεμβρανες-κατεργασμενα δερματα ζωων λευκα λεπτα, ωστε να εισχωρει το φως ... ένας παναρχαιος θρυλος, που τον διεσωσε ο απολλωνιος ροδιος, αναφερει οτι το νησι καλλιστη σχηματιστηκε απο ενα βωλο χωμα, που πεταξε στο αιγαιο ο θηρας, γιος του τριτωνα, ανεψιος του ποσειδωνα. απ' αυτον το νησι αργοτερα ονομαστηκε θηρα. ο θηρας και ο αδελφος του ευφημος πηραν μερος και στην αργοναυτικη εκστρατεια. ο ευφημος μαλιστα ειχε σεβασμο στην ατλαντιδα μαια, μητερα του ερμη και επεβαλε τη λατρεια της στη θηρα, γιατι κρατουσε απο τη γενια της. άλλες παραδοσεις αναφερουν πως στη θηρα υπηρχε στα παναρχαια χρονια και ναος του κρονου και αλλος ναος του ασφαλειου ποσειδωνα. στα περισσα υπηρχαν ιερα του ερμη, του ηρακλη, του σεραπιδος και της ίσιδας. όλα τα στοιχεια αυτα πειθουν πως πολυ πριν κατακτηθει η θηρα απο το μινωα, ειχε αποικιστει απο αλλους θαλασσινους λαους απο τους πελασγους και παλιοτερα προφανως απο τους άτλαντες... οι άτλαντες και η κρητη η κρητη εχει μακραιωνη ιστορια που προηγηθηκε του ομηρικου κοσμου κι ελαμψε με τον πολιτισμο της που αναδειξε απο τα παναρχαια χρονια. έγινε πρωτα ξακουστη με τα ονοματα, δολιχη, απο το μακροστενο σχημα της, λερια, μακαρις η μακαρονησος (νησι των μακαρων), αστερια, τελχινια, ιδαια, χθονια (στερια), κουριτης. καπταρα η καφτορ και κεφτιου. το ονομα κρητη, που επικρατησε, προερχεται, κατα την παραδοση, απο το ονομα μιας νυμφης εσπεριδας, που εφτασε στο νησι απο τη δυση με τους ταλαιους (ταλαια ορη κρητης), η τους τελχινες, η τους κουρητες, που ηρθαν με τη ρεα, για να γεννησει το δια, μακρια απο την κρονου πολιτεια των τιτανων (την ατλαντιδα). η νυμφη κρητη εμεινε στο νησι και οι ξενοι την επεβαλαν στους ντοπιους σαν την πρωτη βασιλισσα τους. μια παραδοση λεει, οτι η κρητη ειχε αδελφη την ομονοια και μητερα της ηταν η πραξιδικη, θυγατερα του ωγυγη, ατλαντικης επισης γενιας. μπορει τ' ονομα κρητη, να προερχεται και απο τους κουρητες, που χτυπουσαν τα χαλκινα κυμβαλα να μην ακουγεται το κλαμα του δια, γιατι τη φερουν και σαν κορη ενος κουρητη. αλλα και οι κουρητες ηταν "επηλυδες" (ξενοι που ηλθαν απ' εξω), οπως και οι τελχινες και οι καβειροι. αυτοι εφεραν τη μεγαλη ανακαλυψη, δηλαδη την επεξεργασια του χαλκου, στην κρητη και στ' αλλα νησια του αιγαιου και τη δεχτηκαν οι ντοπιοι (βλεπε μανολη ανδρονικου: μουσειο ηρακλειου). η κρητη αναφερεται και σα θυγατερα του δευκαλιωνα... απο κεινα τα χρονια αρχιζει η πολιτιστικη ακμη της κρητης. τη συνεχισαν οι πελασγοι και οι αιγαιοι, που κατακτησαν την κρητη, για να ενωθουν με τους προκατοχους και τους ντοπιους, οποτε παρουσιαζονται οι ετεοκρητες. βρεθηκε επιγραφη του προϊστορικου αυτου κρητικου λαου, με ελληνικα γραμματα σε αγνωστη γλωσσα (φυλαγεται στο μουσειο ηρακλειου κρητης). καταλοιπα σκελετων της κρητης δειχνουν τη βιολογικη αναμειξη των αρχαιοτατων κρητων, πελασγων κλπ, γραφει ο μ. finley στο βιβλιο του "οδυσσεια". ο αστεριων, ο γνωστος βασιλιας της κρητης, που προερχεται κι αυτος απο τη γενια των τιτανων, θεωρειται μυθικο αλλα και ιστορικο προσωπο. 0 αστεριων νυμφευτηκε την ευρωπη κι εγινε πατερας του μινωα, του ραδαμανθου και του σαρπηδονα. ακολουθουν τα χρονια της δυναστειας του μινωα και η θαλασσοκρατια των κρητων στο αιγαιο. για την περιοδο αυτη εγραψαν ολοι σχεδον οι αρχαιοι έλληνες συγγραφεις και οι γνωστοτεροι λατινοι και βρεθηκαν σχετικα στοιχεια στη μεση ανατολη, στην αιγυπτο και αλλου. ο j.v. luce στο βιβλιο του "το τελος της ατλαντιδας", ισχυριζεται οτι η παλια κρητη ηταν η κοιτιδα του πολιτισμου των ατλαντων. οι "λαοι της θαλασσας" και "η φυλη των χαλκεων" ειχαν ορμητηριο την κρητη, δεχεται ο luce, και οι φυλες αυτες ηταν απογονοι των ατλαντων της παλιας κρητης. ο ησιοδος ομως γραφει, οτι ηρθαν απο τη δυση απο τον εξω ωκεανο, και ο όμηρος δεχεται οτι ο ωκεανος ειναι γεννητορας ολων αυτων. η πιο σωστη αποψη, κατα τη γνωμη μας, ειναι οτι οι άτλαντες αποικησαν την κρητη, οπως και ολα σχεδον τα νησια του αιγαιου. τα σχετικα με την κρητη που αναφεραμε ως τωρα συνηγορουν υπερ της αποψης αυτης. θα την ενισχυσουμε με τη μνημονευση μερικων απο τα παρα πολλα ευρηματα της κρητης, που θυμιζουν την ατλαντιδα και μερικων σχετικων παραδοσεων: η εσπεριδα νυμφη κρητη εικονιζεται με τον ταλω και το δαιδαλο και ίκαρο σε αγγειο της νεαπολης. σε τοιχογραφια της καμπανιας παρασταινεται με το θησεα. στη βιλλα αλμπανι, σε τεμαχιο σαρκοφαγου εικονιζεται με τον ηρακλη, που πιανει τον κρητικο ταυρο. στο μουσειο χανιων προσεξαμε στο μωσαϊκο δαπεδο τον ποσειδωνα που φερει στον ωμο του τριαινα και συνοδευεται απο την γυναικα του αμφιτριτη ημιγυμνη. στη βιτρινα 29 νο 191 σε δισκο εικονιζεται ο νηρεας με ουρα δελφινιου και τριαινα. στην 32 βιτρινα σε οστρακο απο χειρολαβη αγγειου υπαρχει παρασταση της κεφαλης της γοργως. ένα νομισμα απο την ίτανο της κρητης του 6oυ αιωνα παλιας χρονοαριθμησης φερει αναγλυφη εικονα του νηρεα με τριαινα... στο μουσειο ηρακλειου: στις αιθουσες α-δ εκθετονται πολλοι σφραγιδολιθοι και μικροαντικειμενα, που εχουν αποτυπωμενες τριαινες, το κηρυκειο του ερμη, δελφινια, σταυρους (ο σταυρος της ατλαντιδας} και φιδια, που θεωρουνται παλια εμβληματα της γενιας των ατλαντων. οι διπλοι πελεκεις, ακομα και οι "θεες με τα φιδια" θεωρηθηκαν υπολειμματα των λαων της ατλαντιδας. στη βιτρινα 161α της αιθουσας χιι εκθετονται χαλκινα αγαλματιδια του ερμη, που βρεθηκαν στο ιερο του, οπου λατρευοταν στο βουνο συμης βιανου. στην αιθουσα χιιι εκθετεται ενας ταφος που φερει τριαινα και στη μεση διπλους πελεκεις και οφεις. ο ανερμηνευτος ακομα περιφημος δισκος της φαιστου, απο αρκετους θεωρειται πως ειναι απροσδιοριστης χρονολογιας και πως ειναι καταλοιπο των ατλαντων η των αμεσων απογονων τους (βλεπε "κρητικη εστια", τ.222, σεπτ.1999, σελ.9, μελετη παν.αναγνωστου). τα μαβια δελφινια ειναι χαρακτηριστικο της κρητικης και αιγαιοπελαγιτικης τεχνης της αρχαιοτητας και φαινεται να ειναι κοινη η προελευση. απαντωνται στην κνωσο, τη δηλο, τη θηρα κλπ. στο νησακι δια, απεναντι απο το ηρακλειο κρητης, ο ζακ υβ κουστω ανακαλυψε το 1976, στο βυθο, τετραγωνισμενους και ορθογωνιους βραχους, που συγκροτουσαν τεχνητο λιμενοβραχιονα και τα αποκαλεσαν κυκλωπεια τειχη. στην αρχη οι ερευνητες νομισαν πως ηταν τεχνητο λιμανι, ναυσταθμος του μινωα. αργοτερα ομως διαπιστωσαν πως ειναι πολυ πιο παλιο. ομοιαζουν με τα "κυκλωπεια τειχη" του νησιου μπιμινι των μπαχαμας, που ειπαν πως ειναι καταλοιπα της ατλαντιδας, οποτε οι μελετητες προβληματιστηκαν... θα μνημονευσουμε και μερικες παραδοσεις ενδεικτικες των σχεσεων της κρητης με τους άτλαντες και τους απογονους τους: ο κυδωνας, ιδρυτης των κυδωνιων κρητης, φερεται να εχει πατερα τον ερμη (που ηταν γιος του δια και της μαιας, μιας απο τις επτα πλειαδες, κορης του ατλαντα. δηλ. ο ερμης ηταν ατλαντικης προελευσης). κοντα στην κνωσο υπηρχε ποταμι τριτων. απο την κρητη, η νυμφη ευρωπη διασχιζει το αιγαιο καβαλα σε ταυρο (ειναι ο διας μεταμορφωμενος, κατα το μυθο} και τη συνοδευουν τριτωνες και νηρηιδες... η ίριδα πεταξε απο το νησι του αιολου και βρηκε το σοφο νηρεα, αρχοντα του αιγαιου. στο νηρεα, που ειχε διερμηνεα το γλαυκο, η ίριδα ειπε να φροντισει να εχουν καλο ταξιδι οι αργοναυτες, που θα περασουν απο τα νησια του αιγαιου να πανε στην κρητη. οι αργοναυτες ηθελαν να κλεψουν το μυστικο του ταλω. μαλλον το μηχανικο κινητικο του συστημα, που ειχε σχεση ισως με τον "ιπταμενο κριο" με το "χρυσομαλλο δερας" του φριξου και της έλλης. ο ταλως, φρουρος της κρητης, λενε πως ηταν ενα κινουμενο χαλκινο ρομποτ, με αρτηριες και υγρο, προϊον του ήφαιστου η του δαιδαλου και των βοηθων τους, ατλαντικης γενιας. ο ταλως απεικονιζεται και σε νομισματα της φαιστου. στον "ύμνο στον απολλωνα" περιγραφεται η εκστρατεια των κρητων στους δελφους. τους οδηγησε εκει ο απολλωνας μεταμορφωμενος σε δελφινι, γιατι μεταξυ των κρητων υπηρχαν και ιεραποστολοι της γενιας του...μια αλλη παραδοση λεει πως ο ωριωνας ταξιδεψε στην κρητη. ο ποσειδωνας απο τα παναρχαια χρονια θεωρουνταν επιδρομεας και κατακτητης, κατα καιρους, τμηματων της κρητης. ειναι γνωστος ο μυθος του ταυρου του αγριωπου, που εβγαζε φλογες απο τα ρουθουνια του και κατακαιγε τα σπαρτα. τον αποβιβασε ο ποσειδωνας να καταστρεψει την κρητη, γιατι φαινεται δεν υποτασσονταν ευκολα... ήταν των ατλαντων φλογοβολο οχημα με μορφη ταυρου; όπως ο ταλως που εμοιαζε ρομποτ με μορφη ανθρωπου; για περισσοτερα στοιχεια σχετικα με την κρητη και την ατλαντιδα παραπεμπουμε στο βιβλιο του j. luce "το τελος της ατλαντιδας". θρυλοι στα λοιπα νησια του αιγαιου η δηλoς απο τα παναρχαια χρονια θεωρουνταν ιερο νησι. απ' αυτο περασαν κι αφησαν ιχνη οι σπουδαιοτεροι ηρωες της γενιας των ατλαντων, που αργοτερα θεοποιηθηκαν. περασαν οι ηλιολατρεις "λαοι της θαλασσας" που ηρθαν απο τη δυση, οι "φυλες του χαλκου", οι πελασγοι, λελεγες κλπ. απο τους πρωτους ξενους που ηρθαν στη δηλο ηταν η αστερια, κορη του κοιου και της τιτανιδας φοιβης. γι' αυτο η δηλος στ' αρχαιοτατα χρονια ονομαζοταν αστερια. (το ιδιο ονομα εφεραν κατα περιοδους και η κρητη και η ροδος. δεν αποκλειεται ο κοιος να ηταν αρχηγος των ατλαντων που κατακτουσαν τα νησια κι εδινε ς' αυτα το ονομα της θυγατερας του αστεριας), αργοτερα ηρθε στη δηλο και η λητω η κοιογενης, αδελφη της αστεριας, απο τον πατερα της τον τιτανα κοιο, ατλαντικης γενιας. την εφερε ο ποσειδωνας για να γεννησει κρυφα απο την ήρα, τα παιδια του αδελφου του δια, γι' αυτο σταθεροποιησε το νησι που ταλαντευοταν απο σεισμους και το σκεπασε με σκοτεινο υδατινο θολο. εκει γεννηθηκε ο απολλωνας και η άρτεμη. στη γεννηση τους παραβρεθηκαν η διωνη, η ρεα, η ιχναια θεμιδα και η αμφιτριτη, που αποτελουσαν την ακολουθια της, οπως την ορισε ο ποσειδωνας κι ηταν ολες της γενιας των τιτανων και ατλαντων. η ίριδα, ατλαντιδα επισης, εφερε πετωντας την ειλειθυια να ξεγεννησει τη λητω... o ποσειδωνας λατρευοταν ιδιαιτερα στη δηλο και για τους παραπανω λογους αλλα και σαν προστατης των ξενων. (μηπως των ατλαντων αποικιστων;). λατρευοταν επισης ο ερμης και η μητερα του η μαια, θυγατερα του άτλαντα. μια παραδοση αναφερει πως ο ωριωνας (ηρωας της ατλαντιδας κι αυτος), ερωτευτηκε την ηω, την αρπαξε και την εφερε στη δηλο, οπου την επιβουλευτηκε (βιβλιοθηκη απολλοδωρου, βιβλιο ι, 27, σελ.21)... στη δηλο βρεθηκαν και λειψανα οικισμου της νεολιθικης περιοδου (στην τοποθεσια κυθνου), καθως και αντικειμενα της μινωικης και μυκηναϊκης εποχης. στη μεση της πλατειας υπηρχε ναος δωρικου ρυθμου, με επιγραφη στο επιστηλιο του "τω ερμη και τη μαια". υπηρχε επισης μνημειο των νυμφων (νηρηιδων). δεξια της κυκλικης ιερης λιμνης βρισκοταν το ιδρυμα του "κοινου των ποσειδωνιαστων" και η στοα με επιγραφη "προς τω ποσειδιω". εκει κοντα υπηρχαν κατοικιες πλουσιων, που ειναι γνωστες με τα ονοματα: "η οικια του ερμη", "η οικια των τριτωνων και κωμωδων", "η οικια της τριαινας", "η οικια των δελφινων" κλπ. στα σπιτια αυτα σωζονται μεχρι σημερα, σε δαπεδα με μωσαϊκα, πολυχρωμες παραστασεις, τριαινες, δελφινια, τριτωνες κλπ... η δηλος, λενε, κατακτηθηκε απο αγνωστης εθνικοτητας ανθρωπους, που εφτασαν εκει μαλλον απο τη δυση (βλ. λημμα δηλος στην εγκυκλοπαιδεια χαρη πατση, τ10, σελ.640). αλλα οι παραπανω ενδειξεις, συμπληρωνουμε εμεις, θυμιζουν ηρωες και εμβληματα της χαμενης ατλαντιδας... στη ροδο απο τις παλιοτερες θεοτητες που λατρευτηκαν ηταν η ηλεκτρα, θυγατερα του ωκεανου και της τηθυος, που πολλες φορες ταυτιζεται με την ομωνυμη θυγατερα του άτλαντα και της πλειωνης, την πλειαδα ηλεκτρα. αλλα η πλειαδα ηλεκτρα, ηταν μεταγενεστερη ηρωιδα της αυτης γενιας. τη λατρεια της ηλεκτρας (της κορης του ωκεανου) ισως μετεφεραν οι τελχινες, που ηταν γιοι της καφιρας (η καφειρας), κορης του ωκεανου. αυτοι ηρθαν απο τη δυση, εγκατασταθηκαν πρωτα στην κρητη κι υστερα στη ροδο. ήταν σπουδαιοι τεχνιτες μεταλλουργοι. οι τελχινες συνεργαζονταν με τους κυκλωπες και κατασκευασαν την τριαινα του ποσειδωνα, που εγινε εμβλημα των ατλαντων. μια εκδοχη λεει, πως οι τελχινες και η μητερα τους η καφειρα αναθρεψαν τον ποσειδωνα. άλλη παραδοση λεει, πως ο ποσειδωνας εφερε τους τελχινες, με την αδελφη τους αλια και την αμφιτριτη, απο την κρητη στη ροδο. o ποσειδωνας επιβουλευτηκε την αλια, που γεννησε τη ροδο, απο την οποια πηρε το ονομα το νησι (ειχε και τα ονοματα οφιουσα, τελχινις, αστερια, πελαγια κ.α.). άλλη παραδοση λεει, πως η ροδος ηταν κορη της αμφιτριτης. υπηρχε μαλιστα και ναος της αμφιτριτης (βρεθηκε στο λοφο άγιου στεφανου). η ροδος γλιτωσε απο τον κατακλυσμο, γιατι εφυγε με τους τελχινες που τον προβλεψαν. αργοτερα η ροδος επεστρεψε στο νησι και παντρευτηκε το νεο αρχηγετη, τον ήλιο, που ηρθε επισης απο τη δυση με τους αλιαδες. αυτοι ηταν ηλιολατρεις, λεει ο ησιοδος, οπως και οι προηγουμενοι αποικιστες της ροδου. οι ίγνητες ροδιοι η γνητες - γνησιοι ιθαγενεις - αποδιδαν την καταγωγη τους στους τελχινες. o τριοπας, ο μεταγενεστερος αποικιστης της ροδου, ηταν κι αυτος γιος του ποσειδωνα και της κανακης, θυγατερας του αιολου, απογονου της αυτης με τους παραπανω γενιας των ατλαντων. η συμη της δωδεκανησου ειχε συνδεθει, συμφωνα με τις παραδοσεις, με τους "θεους" και τους αρχηγετες της δυσης απο τα χρονια του κρονου. καποιοι περιπλανωμενοι ερευνητες, απο το νησι των μακαρων του κρονου, εφτασαν στο νησι αυτο κι ειχαν μαζι τους και τη νυμφη συμη, που εμενε εκει κι εδωσε τ' ονομα της στο νησι. o ποσειδωνας που περασε λιγο αργοτερα, την εκανε δικη του και γεννηθηκε ο χθονιος. αργοτερα εφτασε και ο προμηθεας, αδελφος του άτλαντα και διδαξε πολλες τεχνες και τη μακροβιοτητα. εκει λεγεται επλασε ανθρωπο απο πηλο... στη συμη εφτασε απο την κρονου πολιτεια και ο γλαυκος, γιος του ερμη και διδαξε τη ναυπηγικη τεχνη. λεγεται πως αυτος σχεδιασε και την αργω, το πλοιο στο οποιο επιβιβαστηκαν οι αργοναυτες για την εκστρατεια τους στην κολχιδα. o γλαυκος νυμφευτηκε τη συμη, θυγατερα του ιαλυσου, εγγονη της παλιας συμης. στο νησι υπηρχε καποτε και ιερο του ποσειδωνα. η συμη ειχε σχεσεις με τη δηλο και τακτικη επικοινωνια απο παλια, γραφει ο πλινιος. στην κω, την πατριδα του ιπποκρατη, ειχαν φτασει καποτε, κυνηγημενοι απο τους θεους του όλυμπου, οσοι γλιτωσαν απο τους γιγαντες και τιτανες, με απογονους της γενιας τους. αυτοι φαινεται ονομασαν το νησι μεροπη, οπως λεγοταν στα πολυ παλια χρονια, που ηταν το ονομα μιας θυγατερας του άτλαντα. (ενω η πολη λεγοταν μεροπις). αργοτερα την ονομασαν νυμφαια (απο τις νυμφες της αυτης γενιας), κι υστερα καρφις, κουρις και τελος κωα - κως. μετα τους γιγαντες εγκατασταθηκαν στην κω οι πελασγοι, λελεγες, καρες κλπ. την κω αποικησε επισης, ο νεανδρος, γιος του μακαρεα (βλ."ιστορια των νησων" γ.κουκα, ς.88 και "καμειρος" τευχος 23, σελ.9). η σαμοθρακη φιλοξενησε κατα καιρους δοξασμενα προσωπα. όταν οι αργοναυτες εφτασαν στο νησι αυτο, αποκαλουνταν τοτε "το νησι της ατλαντιδας ηλεκτρας" (απολλωνιος ροδιος, ς.45). η ηλεκτρα ηταν μια απο τις θυγατερες του άτλαντα και της πλειωνης. οι άτλαντες αποικιστες την εγκατεστησαν εκει, φαινεται, σαν τοποτηρητη τους. η ηλεκτρα γεννησε εκει, με το δια, λεει η παραδοση, το δαρδανο, που κατεκτησε αργοτερα τα δαρδανελια κλπ, τον ιασιωνα, την αρμονια και τον ημαθιωνα, που εγινε βασιλιας της σαμοθρακης. αυτον τον ακολουθουσαν, λεει η παραδοση, στρατιωτες ομοιοι με γιγαντες. στη σαμοθρακη εγκατασταθηκαν αργοτερα οι καβειροι κι ακολουθησαν οι συγγενεις τους πελασγοι. οι κατοικοι της τιμουσαν και λατρευαν απο πολυ παλια τη μεγαλη θεα (τη γαια η μια απο τις τιτανιδες). στο νησι σωζονται ακομα κυκλωπεια τειχη. υπηρχαν καποτε και δυο φαλλικα αγαλματα ομοια με τον ερμη (βλ. "η μυθολογια των ελληνων" καρολου κερυνυι, σελ.99). το περιφημο αγαλμα, η νικη της σαμοθρακης (που βρισκεται στο μουσειο λουβρου), με τα φτερα και το κηρυκειο του ερμη, η της ίριδας, επισης ατλαντικης γενιας, συμβολιζε το δεσμο των προγονων με τους απογονους. η νικη, κατα τον ησιοδο, ηταν η θυγατερα του τιτανα παλλαντα... στη σκυρο, οι παραδοσεις για τις νηρηιδες και τις νυμφες σωζονται μεχρι σημερα. κοντα στο λιμανι αχιλλειο υπαρχει ενα γραφικο λιμανακι που οι ντοπιοι το λενε "νυφι". καποτε το ελεγαν ορμο νηρεα και νυμφης (νυφη-νυφι). εκει εγκατεστησε καποτε ο νηρεας τις θυγατερες του νηρηιδες. αναμεσα ς' αυτες, λεει η παραδοση, κρυφτηκε ο αχιλλεας, ντυμενος σα νυμφη, αλλα τον ανακαλυψε ο οδυσσεας, απο τα τριχωτο χερια του και τον πηρε στην τροια. πισω μερια απο το "νυφι" ειναι ο ορμος ειρενα (αλλοτε σειρηνων-σειρενα. πανω απ' αυτον, στο βουνο που εισχωρει στη θαλασσα, υπηρχε ναος του ποσειδωνα. βρεθηκαν ερειπια του και κυκλωπεια τειχη. στη λημνο, οπως μαρτυρει ο θουκυδιδης, βρεθηκαν στην εποχη του υπολειμματα προελληνων και προελληνικες επιγραφες. ένας θρυλος λεει πως την κατελαβαν καποτε οι αμαζονες, που ειχαν βασιλισσα τη μυρινα. αυτη συμμαχησε με τους άτλαντες εναντιον των γοργονων... άλλη παραδοση αναφερει οτι στη λημνο κατοικουσε καποτε και ο ήφαιστος. τα "ηφαιστεια" που γιορταζαν οι λημνιοι ηταν παλια γιορτη και περιεργη. πριν εννια μερες εσβηναν ολες οι φωτιες στο νησι κι εφερναν φωτια με πλοιο απο τη δηλο. (βλ. "ελληνικη μυθολογια", ς.347, jan rispen) η λεσβος, πριν λεγοταν αιθιοπη, μακαρια, πελασγια. εκει λατρευοταν ο "ελυμνιος" ποσειδωνας. στο μυχο του κολπου καλλονης υπηρχε αρχαιοτατη πολη που την ελεγαν πυρρα. την εχτισαν οι πελασγοι, η οι αιολεις, σε αναμνηση της πυρρας, συζυγου του δευκαλιωνα, ο οποιος ηταν ανεψιος του άτλαντα και πατερας του έλληνα. στην πυρρα εζησε εξοριστος αργοτερα ο ποιητης αλκαιος... στη μηλο λατρευοταν ο ποσειδωνας απο τα παναρχαια χρονια. του ειχαν κατασκευασει μαρμαρινο αγαλμα υψος 2,17 μετρα. (βρισκεται στο moυσειο ανατολικου βερολινου νo235). ειναι μεγαλοπρεπος σαν ισχυρος αρχηγετης... στη ναξο υπηρχε παραδοση πως ο τιτανας κηδαλιωνας, ο περιφημος τεχνιτης μεταλλουργος, ηταν ναξιωτης. ο κυδαλιωνας ειχε σχεσεις με τους γιγαντες και τους κυκλωπες κι αυτος διδαξε την τεχνη του στον ήφαιστο. ο κυδαλιωνας ηταν ο οδηγος του ωριωνα οταν αυτος τυφλωθηκε... η νισυρος, κατα ενα θρυλο, σχηματιστηκε απο ενα τεραστιο βροχο που εκσφενδονισε ο ποσειδωνας εναντιον του γιγαντα πολυβωτου. προσπαθουσε ο ποσειδωνας να τον ακοντισει με την τριαινα του. επειδη δεν τον εφτανε αποσπασε ενα πελωριο βροχο απο την κω. τον πεταξε καταπανω του, κι εγινε νησι! (ισως ειναι μνημη παμπαλαια της διαμορφωσης του αιγαιου). στη μυκονο, ελεγε μια παραδοση, ειχαν ταφει οι γιγαντες που σκοτωσε ο ηρακλης. ο ποσειδωνας λατρευοταν και στη μυκονο (βλ. βιβλιο "μυκονος-δηλος" πετρου θεμελη, επιμελητη αρχαιοτητων). στη χio πρωτος οικιστης θεωρειται ο χιος, γιος του ποσειδωνα η του ωκεανου. υπαρχει απο παλιο ακρωτηρι ποσειδιο. αργοτερα πηγαν πελασγοι.. η αστυπαλαια (αδελφη της ευρωπης) ηταν μια απο τις ερωμενες του ποσειδωνα, ο οποιος της χαρισε το ομωνυμο νησι. μαζι του η αστυπαλαια γεννησε τον αγκαιο, ιδρυτη της σαμου και τον ευρυπυλο, βασιλια της. στη σαμο υπηρχε και ιερο του ποσειδωνα κι ενα ακρωτηρι της ονομαζεται μεχρι σημερα ποσειδιο, καθως κι ενα χωριο. κατοικοι της ηταν οι πελασγοι, λελεγες, καρες κλπ. στην καρπαθο, στην αρχαιοτητα υπηρχε πολη ποσειδιο. σωζονται ερειπια της. στην τενεδο, ο πρωτος οικιστης και βασιλιας της ηταν ο τενης, εγγονος του ποσειδωνα. στη σεριφο μια σπηλια ονομαζοταν "η σπηλια του κυκλωπα". ένας θρυλος λεει, πως στα παραλια της βρεθηκε ο περσεας μεσα σε κιβωτιδιο. όταν μεγαλωσε προστατευσε το νησι απο τις γοργονες. εναντιον τους εκανε και εκστρατεια κι επιασε και αποκεφαλισε τη βασιλισσα τους τη μεδουσα - γοργω. όταν ο περσεας επεστρεψε με το κεφαλι της τερατομορφης γοργως στο σακι του, βρηκε τη μητερα του δαναη στο βωμο του ναου. ειχε καταφυγει στο βωμο για ν' αποφυγει το βασιλια πολυδευκη, που ηθελε να την κανει γυναικα του με το ζορι και την απειλουσε. ο περσεας θυμωσε κι αγριεμενος εβγαλε το τρομερο κεφαλι της γοργως, το 'δειξε στον πολυδευκη και τους ανθρωπους του και τους πετρωσε! απο τοτε η σεριφος ειναι ολο πετρα. βρεθηκε και νομισμα της σεριφου του 60oυ αιωνα της παλιος χρονοαριθμησης με παρασταση του περσεα και της γοργως. η ρηνεια λεγοταν παλια ορτυγια. λεγεται οτι στο νησι αυτο ειχε κατοικησει η ορτυγια, αδελφη της λητως και του ειχε δωσει το ονομα της. ορτυγια ελεγαν και ενα νησι των εσπεριδων (στον ατλαντικο ωκεανο), οπου κυνηγουσε ο ωριωνας και τον τοξευσε η άρτεμη. μια αλλη παραδοση λεει πως η ορτυγια σχηματιστηκε απο την πτωση στη θαλασσα της αστεριας, κορης του τιτανα kοιου, που κατοικουσε στο ομωνυμο νησι της, τη σημερινη δηλο. μηπως μεταφερθηκε στο αιγαιο απο τους άτλαντες, η μνημη για μια πτωση αστεριου, η αστροογκου, η μετεωρολιθου, στην ατλαντιδα; γιατι λεγεται πως συνετελεσαν στον καταποντισμο της οχι μονο τα ηφαιστεια, οι σεισμοι και οι καταρρακτωδεις βροχες, αλλα και η πτωση στο εδαφος της ενος αστεροειδη... στην ανδρο , στα αρχαια χρονια, ενα βουνο, εναν οικισμο και μια κοιλαδα, τα ελεγαν άρνη. το ονομα ειναι συνυφασμενο με θαλασσινη "θεοτητα". άρνη ελεγαν και την τροφο του ποσειδωνα. στην τηνο η αρχαιοτερη λατρεια ανηκε στον ποσειδωνα και την αμφιτριτη. στη θεση κιονια βρεθηκε ιερο τους και αγαλμα των δυο "θεων" υψος περιπου 8 μ. έργο του αθηναιου γλυπτη τηλεσια. επισης βρεθηκαν, μαρμαρινο γλυπτο δελφινι, αναγλυφο της κυβελης κλπ. στο χωριο στενη υπηρχε και "άντρο του αιολου" . στην κεα υπαρχουν κυκλωπεια τειχη και σχετικες παραδοσεις.. στη συρο υπηρχε πολη ποσειδωνια, οπου λατρευονταν ο ποσειδωνας και η αμφιτριτη. βρεθηκαν ερειπια της κοντα σε ωραια ακτη, που και σημερα ονομαζεται ποσειδωνια. στην καλυμνο βρεθηκε το σπηλαιο των "επτα παρθενων" που θυμιζουν τις επτα πλειαδες, θυγατερες του άτλαντα, που οργανωσαν τις πρωτες νυχτερινες γιορτες με τους "εφταπαρθενους χορους" οπως τους ελεγαν. στο σπηλαιο βρεθηκαν διαφορα αναθηματα και αγγεια προϊστορικων χρονων. στην τελενδο ανακαλυφθηκαν βυθισμενα ερειπια και στο εμπορειο κυκλωπεια τειχη πελασγικων η αρχαιοτερων εποχων. οι παραδοσεις για τις σχεσεις σχεδον ολων των νησιων του αιγαιου, με τις συγγενεις φυλες των τιτανων, ατλαντων και γιγαντων, των γιων του ποσειδωνα και των πελασγων κλπ, δεν εξαντλουνται εδω. μην ξεχναμε οτι τα ονοματα καλυμνος, θασος, ίμβρος, καρπαθος, κρητη, κως, λεσβος, ναξος, σαμος, σκυρος, τενεδος, χιος κλπ, ειναι ονοματα προελληνικα (βλ."ιστορια ελληνικης γλωσσας", ν.π.ανδριωτη καθηγητη φιλοσοφικης σχολης, ς. 9-10). ο πελασγος, γεναρχης των πελασγων κρατουσε κι αυτος απο την ιδια γενια των ατλαντων και του ποσειδωνα. συζυγος του ηταν η ωκεανιδα μελοιβια. ο ποσειδωνας θεωρουνταν μονιμος κατοικος της ατλαντιδας, αλλα ειχε και το επιθετο πελαγιος, πελαγαιος και αιγαιος. γιατι διαφεντευε και τη θαλασσα του αιγαιου πελαγους. στο αιγαιο εμενε αρκετο καιρο, ς' ενα παραξενο νησι, με τη γυναικα του αμφιτριτη και τις αδελφες της νηρηιδες (βλ. "ιλιαδα" ομηρου θ.203, στραβωνας κ.405). ένα διαστημα εμενε στο αιγαιο και ο γερο - νηρεας ο σοφος, ατλαντικης γενιας κι αυτος, που οδηγησε τον ηρακλη στον άτλαντα, να παρει τα "χρυσα μηλα" των εσπεριδων (βλ. "αργοναυτικα" απολλωνιου ροδιου)... βεβαια, πολλες απο τις παραδοσεις αυτες αναφερονται σε μυθολογηματα. αλλα ειναι γνωστο πως οι μυθοι ενεχουν ιστορικο πυρηνα. ο σαλλουστιος στο εργο του "περι θεων και κοσμου" (γ') γραφει: " το δε δια μυθων τ' αληθες επικρυπτειν , τους μεν καταφρονειν ουκ εα, τους δε φιλοσοφειν αναγκαζει". (το οτι οι μυθοι κρυβουν την αληθεια, αυτο δεν αφηνει αλλους να τους περιφρονουν, ενω αλλους τους προβληματιζει τους αναγκαζει να φιλοσοφουν). ο πλουταρχος επισης γραφει: "μακαρι να ξεκαθαριζοταν το μυθικο και να' βγαινε απ' αυτο με τη λογικη μια ιστορικη πραγματικοτητα". συμπερασματα για την προϊστορια του αιγαιου όλες οι παραδοσεις που υπαρχουν στα νησια του αιγαιου (ειναι καταγραμμενες στις ιστοσελιδες "οι άτλαντες & η κρητη", "ευρηματα,παραδοσεις στη θηρα", "θρυλοι στα λοιπα νησια του αιγαιου") προδιδουν την υπαρξη καποιας ιστορικης αληθειας. ειναι παντως ενδειξεις που ενισχυουν την αποψη οτι και απο την κρητη, οπως και απο τα νησια του αιγαιου περασαν καποιοι λαοι, που φτανουν απο καταγωγη μεχρι τη γενια των ατλαντων. οι λαοι αυτοι ονομαστηκαν "λαοι της θαλασσας", "φυλες του χαλκου", "γιοι του ποσειδωνα", "τελχινες", "καβειροι", "πελασγοι", "λελεγες". μεχρι και τους λελεγες, που ο γεναρχης τους λελεγας, ηταν κι αυτος γιος του ποσειδωνα και της λιβυης, υπαρχουν στοιχεια πως οι λαοι αυτοι καταγονται απο το ιδιο γενεαλογικο δεντρο των ατλαντων. οι λελεγες μαλιστα διεκδικουσαν απο τους πελασγους την ποσειδωνειο - ατλαντογενη καταγωγη τους... οι ερευνητες και ειδικοι μελετητες εχουν ακομα τεραστιο εργο μπροστα τους, για να καταληξουν ασφαλτα σε θετικα συμπερασματα ακλονητα. ειναι γεγονος πως σε καθε περιοδο πολιτιστικης ακμης αναβιωνουν πιο εντονα οι παλιες δοξασιες. ο μυθος γινεται θρυλος. η παραδοση ζωντανευει. τα αρχαιοτερα αντικειμενα της τεχνης και ο παλιος λογος, ξαναμελετιουνται κι αναθεωρουνται. γινονται ανασκαφες για νεα ευρηματα. η ιστορια πυκνωνει με νεα στοιχεια και προωθειται πιο βαθια στο παρελθον... οι παραδοσεις για καποιο αιγαιακο πολιτισμο και το περασμα των λαων και φυλων που αναφεραμε, απο το νησιωτικο χωρο του αιγαιου και ιδιαιτερα απο την κρητη, θηρα, δηλο, ροδο, λημνο μεχρι τη σαμοθρακη, αναγονται σε πολυ παλιοτερα χρονια και χιλιετηριδες. αυτο προκυπτει απο πολλες ενδειξεις και μερικες αποδειξεις, που αντλουμε απο τα βιβλια του όηρου, του ησιοδου...μεχρι του πλατωνα και του πλουταρχου και ολους τους γνωστους 'ελληνες και λατινους συγγραφεις, αλλα και απο τα αιγυπτιακα γραπτα και τις πηγες αλλων χωρων. με το επιχειρημα αυτο και την απομυθοποιηση, που τολμουμε, των προϊστορικων παραδοσεων, ισχυριζομαστε, πως ο χωρος αυτος του αιγαιου κατακτηθηκε καποτε απο τους άτλαντες. όσο ακμαζε η ατλαντιδα, οι άτλαντες ηταν επικυριαρχοι στις γηγενεις φυλες. όταν η ατλαντιδα καταποντιστηκε, οι λιγοι άτλαντες καταχτητες η αποικοι των νησιων αυτων αφομοιωθηκαν απο το γηγενες στοιχειο. η ιστορια των ατλαντων και οι παραδοσεις τους μυθοποιηθηκαν στο χωρο αυτο, συνδεθηκαν αρρηχτα με παραδοσεις των ντοπιων και αρκετοι ηρωες των ατλαντων θεοποιηθηκαν. ο ευημερος εγραψε για τους θεους πως δεν ηταν υπερφυσικα οντα, μα ονομαστοι πολεμιστες που περασαν στο θρυλο κι εγιναν "θεοι"... καποιοι μακρινοι απογονοι των ατλαντων θελησαν αργοτερα να ξαναζωντανεψουν στα νησια του αιγαιου, τον πολιτισμο της χαμενης ατλαντιδας, με τη σκεψη ισως, να εγκαθιδρυσουν την νεα ατλαντιδα του αιγαιου η την αιγηιδα, την οποια αρκετοι ταυτιζουν με την ατλαντιδα. η ατλαντιδα στην ελληνικη μυθολογια μυθος ειναι μια πλαστη ιστορια που αναφερεται στους θεους, ημιθεους, ανθρωπινους ηρωες, στη φυση και στο νοημα του συμπαντος. οι μυθοι αποτελουν τα πρωτα δημιουργηματα της ανθρωπινης φαντασιας, γι' αυτο και υπαρχουν ς' ολους τους λαους της γης. πρωτοι μυθοπλαστες ομως θεωρουνται οι αρχαιοι έλληνες, οι οποιοι εχουν και τους περισσοτερους μυθους. με τους μυθους ασχοληθηκαν κατα την αρχαιοτητα ιστορικοι και φιλοσοφοι, και ποιητες. απο τους ποιητες οι πρωτοι που ασχοληθηκαν με τη καταγραφη των μυθων, στη τοτινη καθομιλουμενη ελληνικη γλωσσα, ηταν ο όμηρος στην "ιλιαδα" και "οδυσσεια" και ο ησιοδος (750-700 π.χ.). στο εργο του "θεογονια". ο όμηρος και ο ησιοδος δεν ηταν απλοι ποιητες. ήταν και μελη (μυστες) των ιερατειων και αποκαλυψαν πολλα απο τα μυστικα που ηταν καταγραμμενα ς' αυτα. τα ιερατεια ηταν αυτα που κατεγραφαν, απο πολυ παλια ολες τις ιστοριες, τις μυθιστοριες, τα συμβαντα και τα γεγονοτα, σε γλωσσες ακαταληπτες απο τους λαους. πολλες φορες ανακατευαν τα δρωμενα με τις δοξασιες, τις επιθυμιες και τα ονειρα η σκοπιμα αλλες φορες συγκαλυπταν η διαφοροποιουσαν τα γεγονοτα. προσωπα υπαρκτα που ειχαν κανει ενα επιβλητικο εργο, παρουσιαζονταν, σαν μυθικοι ηρωες, οπως λογου χαρη οι οικιστες αρχαιοτατων πολεων που φερουν τα ονοματα τους και βρεθηκαν ερειπια αυτων των πολεων ακομα και επιγραφες (π.χ. τροια). έτσι εγινε ενα αξεδιαλυτο μπερδεμα ιστορικων και μυθικων προσωπων, φαινομενων και θεων. έτσι εξηγειται και το γεγονος οτι, οπως θα δουμε παρακατω, για τα ιδια προσωπα και περιστατικα υπαρχουν διαφορετικοι μυθοι.απο τους ιστορικους ο πιο γνωστος ειναι ο ηροδοτος, ο οποιος γνωριζει τις θρησκευτικες και μυθολογικες παραστασεις και των πολιτισμενων ανατολικων λαων και συγκρινει αυτες με των ελληνων. απο τους φιλοσοφους αξιομνημονευτοι ειναι οι στωικοι, οι οποιοι ερμηνευαν τους μυθους τους σχετικους με τους θεους ως συμβολα θρησκευτικων η φυσικων εννοιων. αργοτερα, κατα τους αλεξανδρινους χρονους, ο ευημερος επιχειρησε να μεταβαλει τη μυθολογια σε ιστορια. διδασκε οτι και οι θεοι και οι σχετικοι μ' αυτους μυθοι αποτελουν απηχηση ιστορικων γεγονοτων. ο ευημερος (4ος - 3ος αιωνας π.χ.) εγραψε για τους "θεους" πως δεν ηταν υπερφυσικα οντα, αλλα ονομαστοι πολεμιστες που περασαν στο θρυλο και εγιναν "θεοι".μελετωντας τους ελληνικους μυθους που σωζονταν μεσα στους κατοικους σε διαφορα μερη της ελλαδας, απο το 2000 π.χ. και εντευθεν θα ανακαλυψουμε πολλους θρυλους που δεχονται οτι αρκετοι παλιοι ηρωες της ελλαδας και αλλων λαων της μεσογειου, ακομα και θεοι, μυθικα και ιστορικα προσωπα, γεναρχες και βασιλιαδες διαφορων περιοχων της ελλαδας, ειχαν προγονους τους άτλαντες απο τη γενια των τιτανων. οι αγραφες παραδοσεις (μυθοι) για τον άτλαντα, τον ποσειδωνα, τον κρονο, τους γιγαντες, τους κυκλωπες, τους τιτανες και ολη τη γενια τους, τις γοργονες, τις αμαζονες, αλλα και για "θεους" οπως δια, ερμη, αθηνα κ.α. που διατηρουνταν στη μνημη μιλουν για τη σχεση τους με ενα παραδεισενιο, στη φαντασια των αρχαιων, νησι στα περατα της γης, δυτικα, στον ωκεανο.το νησι αυτο δεν ηταν παρα η ατλαντιδα. οι έλληνες, και οι περισσοτεροι αρχαιοι λαοι, διατηρωντας (σωζοντας) μερικες μνημες απο τη μεγαλη αυτη χωρα και την ιστορια της, προχωρησαν να μετατρεψουν πολλους βασιλιαδες και ηρωες της σε "θεους". αυτο συνεβη γιατι οι λαοι πολλων χωρων και πολεων ειχαν αποικισθει και εκπολιτιστει απο τους άτλαντες η αλλοι ηλθαν σε επαφη μαζι τους, χωρις αυτο να εννοει οτι δεν υπηρχαν και αλλοι πολιτισμενοι λαοι την ιδια εποχη η σε προηγουμενες εποχες. στη θεοποιηση αυτη συνετελεσε παρα πολυ ο καταποντισμος της "μητροπολης" (ατλαντιδας) απο ενα κατακλυσμο παγκοσμιο (αναφερεται στις παραδοσεις ολων των λαων με τον ιδιο σχεδον τροπο), γιατι χαθηκαν τα γραπτα ντοκουμεντα, καταστραφηκαν τα περισσοτερα μνημεια, τα τεχνικα εργα κ.α.. ο παγκοσμιος κατακλυσμος δεν επληξε με την ιδια ενταση ολα τα μερη της γης, γι' αυτο σε πολλα σημεια διατηρηθηκαν ορισμενα εργα (π.χ. πυραμιδες). έτσι ξεκινησε μια νεα γενια ανθρωπων, και ενας νεος πολιτισμος, απο τους διασωθεντες. οι άτλαντες κατακτητες που επεζησαν στις αποικιες, χανοντας τη δυναμη της μητροπολης που τους προστατευε, σιγα -σιγα αφομοιωθηκαν απο το γηγενες στοιχειο. μετεδωσαν ομως προφορικα στις νεες γενιες την ιστορια του νησιου τους, τα κατορθωματα των αρχηγων τους και τον καταποντισμο. η ιστορια των ατλαντων και οι παραδοσεις της μυθοποιηθηκαν, συνδεθηκαν αρρηχτα με τις παραδοσεις των ντοπιων και αρκετοι ηρωες των ατλαντων θεοποιηθηκαν.θεωρουμε οτι η ιστορια της ατλαντιδας ειναι το κλειδι της ελληνικης μυθολογιας. σημερα δυναμωνει η πεποιθηση οτι οι "θεοι" της ελλαδας ηταν ανθρωπινες υπαρξεις. η ταση να προσδιδεις θεϊκες ιδιοτητες σε μεγαλους αρχηγους της γης ειναι βαθια φυτεμενη στην ανθρωπινη φυση. ο ηροδοτος (ιστορια βιβλιο β') βεβαιωνει οτι οι ιερεις των θηβων της αιγυπτου του εδειξαν 341 καλοσιαια αγαλματα αρχιερεων που το καθενα αντιπροσωπευε μια γενια απο το παρελθον και καλυπτουν ολα μαζι ενα διαστημα απο 11340 χρονων. και του ειπαν μαλιστα οτι πριν απο αυτες τις γενιες "οι θεοι ζουσαν αναμεσα στους ανθρωπους" η ιστορια των "θεων" κατα την ελληνικη μυθολογια κατα την αρχαια ελληνικη θρησκειολογια και μυθολογια μας, το χαος προϋπηρχε των θεων. απο το χαος σχηματιστηκε ο ουρανος, που ηταν ο πρωτος "θεος", και η γαια - γη, καθως και ο ωκεανος και η μεγαλη θαλασσα τηθυ. απ' αυτο το φυσικο περιβαλλον γεννηθηκαν αργοτερα οι θεοι και οι ανθρωποι, το ζωικο και το φυτικο βασιλειο της γης. συμφωνα μ' αυτες τις ελληνικες δοξασιες η υλη προϋπηρχε και υστερα δημιουργηθηκε το πνευμα. τα ονοματα αυτα του φυσικου περιβαλλοντος ταυτιζονται, κατα την ελληνικη παραδοση, με τα ονοματα των πρωτων "θεων", που θεωρουνται συγχρονως και γεναρχες των προατλαντων - tιτανων. ο ουρανος με τη μεγαλη μητερα γαια - γη γεννησε τους τιτανες και τις τιτανιδες. τιτανες ηταν ο ωκεανος, ο κοιος, ο κρειος, ο υπεριων, ο ιαπετος και ο κρονος. τιτανιδες ηταν η τηθυς, η θεια, η θεμις, η μνημοσυνη, η φοιβη και η ρεα. τους τιτανες ο ησιοδος τους θεωρει ριζες της γης και ανωτερα οντα.(βλ. θεογονια 727 επ.) και τους κατατασσει στην πρωτη γενια των "θεων". οι ιδιοι γεναρχες ο ουρανος και η γαια τεκνοποιησαν και τη δευτερη γενια που ονομαστηκαν κυκλωπες που ηταν ο βροντης, ο στεροπης και ο άργης. αυτοι ηταν ασυγκριτοι τεχνιτες και κατασκευαστες οπλων, φτιαξανε τον κεραυνο, την βροντη και την τριαινα, και ς' ολα τ' αλλα ηταν ομοιοι με τους "θεους", αλλα ξεχωριζαν γιατι ειχαν μονο ενα κυκλικο ματι στο μετωπο, οπως λεει και το ονομα τους. . ακολουθησε η τριτη γενια των ουρανιδων που ονομαστηκαν γιγαντες και ηταν ο αιγαιων, ο βριαρης, ο κοττος και ο γυγης. αυτοι οι 4 αργοτερα ονομαστηκαν εκατογχειρες. απο τον τιτανα ωκεανο και την τηθυ γεννηθηκαν οι ωκεανιδες και οι γοργιδες. οι ωκεανιδες ανερχονται σε τρεις χιλιαδες κατα τις γραφες. ο όμηρος γραφει πως οι ονομαστοτερες απ' αυτες ειναι: η ευρυνομη, η περση, η καλλιροη, η μελιβοια, η πλειονη, η φιλυρα (γεννησε το χειρωνα με τον κρονο), η δωδωνη, η δωριδα, η ηλεκτρα (μητερα της ιριδας), η διωνη, η ευρωπη, η ασια, η μητις, η ησιονη, η καλυψω, η κλυμενη και η στυγα. όλες αυτες εγιναν μητερες διασημων ανδρων. οι μεγαλες γενιες απο το παραπανω προγονικο δενδρο που ιδιαιτερα μας ενδιαφερουν ειναι η γενια του τιτανα ιαπετου και η γενια του τιτανα κρονου, που επονομαστηκαν και επικρατησαν ως γενιες των ατλαντων. ο τιτανας ιαπετος, λενε οι πηγες, πως νυμφευτηκε με δυο ωκεανιδες, την κλυμενη και την ασια. με την κλυμενη γεννησε τον άτλαντα, τον μενοιτιο, τον επιμηθεα και τον προμηθεα τους επονομαζομενους απο τον πατερα τους τιτανες. ο άτλαντας αυτος εγινε αρχηγος των τιτανων και υπηρξε γεναρχης πολλων απογονων οι οποιοι απ' αυτον ονομαστηκαν άτλαντες. η γενια του τιτανα κρονου ονομαστηκε "δευτερη θεϊκη δυναστεια". οι τιτανες και ο κρονος, οπως δεχονται ολοι οι αρχαιοι, ειχαν την εδρα τους καπου στη δυση, στη χωρα των μακαρων, στα ηλυσια πεδια, στα νησια της εδεμ, στη "χρυση πολιτεια του κρονου", που καρποφορουσε δυο φορες το χρονο και θεριζαν δυο φορες. γι' αυτο και εμβλημα του ο κρονος ειχε ενα χρυσο δρεπανι. τ' οτι η χωρα τους η τα νησια τους ηταν στον ατλαντικο ωκεανο επιβεβαιωνεται και απο την ονομασια στα πολυ παλια χρονια του σημερινου στενου γιβραλταρ, "κρονου στηλες". καποιες εποχες τ' ονομαζαν "στηλες βριαρεω" και "γαδειριδες πυλες". ύστερα απο το ταξιδι του ηρακλη στη δυση και την συναντηση του με τον άτλαντα στις εσπεριδες νησους, το στενο ονομαστηκε για πολλους αιωνες "στηλες του ηρακλη". ο κρονος ξεσηκωσε τους αλλους τιτανες, τους κυκλωπες και τους γιγαντες να τα βαλουν με τον πατερα τους τον ουρανο, ο οποιος με το παραμικρο παραπτωμα τους τους "γκρεμιζε" στα ταρταρα (ερμηνευε ανηλιαγες φυλακες). ο κρονος αφου αποδυναμωσε τον πατερα του τον κατακρεουργησε με το δρεπανι και ανελαβε αρχηγος αυτος, με τους λοιπους τιτανες τη διακυβερνηση του "συμπαντος". νυμφευτηκε τη ρεα και μαζι της γεννησε την εστια, τη δημητρα, την ήρα, τον άδη, τον ποσειδωνα και το δια. όταν μεγαλωσε ο διας, εκθρονισε με τη σειρα του τον πατερα του τον κρονο, και μοιρασε την εξουσια με τα αδερφια του, τα οποια τον βοηθησαν. οι νεοι "θεοι" για να στερεωσουν την εξουσια τους, αν και τιτανες οι ιδιοι, τα εβαλαν με τους αλλους τιτανες που υποστηριζαν τη βασιλεια του κρονου και τους νικησαν σε ενα δεκαετη τρομακτικο πολεμο, που ονομασθηκε τιτανομαχια. φαινεται οτι οι νεοι "θεοι" μοιρασαν την αυτοκρατορια τους (αυτη που βρηκαν απο τον κρονο) διοτι ολοι οι μυθοι αναφερουν οτι: " κατα τη μοιρασια της εξουσιας τους η θαλασσα επεσε στον ποσειδωνα, ο κατω κοσμος στον άδη, και στον δια ο ουρανος και η γη ". ο διας λοιπον εγινε ο υπερτατος κυβερνητης. ο ποσειδωνας που διαφεντευε τη θαλασσα, ολα τα παραλια, τα νησια, τις λιμνες και ολα τα υδροβια οντα, εκτισε το παλατι του, συμφωνα με πολλους αρχαιους συγγραφεις, στον ατλαντικο ωκεανο, ς' ενα νησι επανω, στο νησι της ατλαντιδας. έγινε ο νεος βασιλιας της ατλαντιδας και μοιρασε το νησι σε δεκα τμηματα. σε καθε τμημα ορισε ενα γιο του σαν βασιλια. το κεντρικο νησι το εδωσε στο πρωτοτοκο γιο του τον άτλαντα (αυτος ηταν αλλος απο τον ατλαντα το γιο του ιαπετου). τους δεκα γιους που εγιναν βασιλιαδες τους εκανε με την ωραιοτατη ατλαντιδα κλειτω, θυγατερα του ευηνωρα και της λευκιππης και ηταν οι εξης: ο άτλαντας, ο γαδειρος,ο αμφηρης, ο ευαιμωνας, ο μνησεας, ο αυτοχθονας, ο ελασιππος, ο μηστορας, ο αζαης και ο διαπρεπης. ο ποσειδωνας και οι απογονοι του συνεχισαν τη γενια των ατλαντων. επι της εποχης τους η ακμη και η αυτοκρατορια των ατλαντων επεκταθηκε. ο άτλας στη ελληνικη μυθολογιαοι προγονοι του άτλανταο άτλας ηταν μυθολογικος γιγαντας, γιος του τιτανα ιαπετου και της ωκεανιδας κλυμενης, με αδερφους τον προμηθεα, τον επιμηθεα και το μενοιτιο, συμφωνα με τη "θεογονια" του ησιοδου. ο ησιοδος ομως αναφερει και την εκδοχη οτι ισως ο ιαπετος να γεννησε τον άτλαντα με την ασια, κορη του ωκεανου και της τιθυος.απο τον ησιοδο επισης μαθαινουμε οτι ο άτλαντας εζησε στη χρυση εποχη η οποια ηταν η πρωτη απο τις πεντε ανθρωπινες γενιες (χρυση, αργυρη η ασημενια, χαλκινη, ηρωικη και σιδερενια.). ο ησιοδος ζουσε στη τελευταια.πολλοι αρχαιοι συγγραφεις, ομως εχουν αλλες αποψεις για τους γονεις του άτλαντα. ο απολλοδωρος γραφει πως μητερα του άτλαντα ηταν η ωκεανιδα ασια και πατερας του ο ποσειδωνας. ο υγινος θελει μητερα του τη γαια και πατερα του καποιο θεο. ενω ο πλινιος γραφει (στη nat.hist.vii 203) οτι μητερα του ηταν η λιβυη και πατερας του ο αιθηρ. ο πλατων αναφερει οτι ο άτλαντας που στεφθηκε κεντρικος βασιλιας της ατλαντιδας, ηταν υιος του ποσειδωνα και της κλειτως.οι απογονοι του άτλαντααν ανατρεξουμε επισης στις μυθιστοριες για τις θυγατερες του άτλαντα, τις πλειαδες, θα δουμε πως και γι' αυτες γινεται συγχυση. η επικρατεστερη αποψη ειναι πως πλειαδες λεγονται οι επτα θυγατερες του άτλαντα που τις γεννησε με την πλειωνη. αυτες ειναι η μαια, η ηλεκτρα, η ταϋγετη, η αλκυονη, η αστεροπη, η κελαινω και η μεροπη. για χαρη τους ο άτλαντας εδωσε και ς΄ενα αστερισμο το ονομα πλειαδες, και χωριστα σε καθε αστερι το ονομα μιας κορης του.τις πλειαδες πολλοι συγγραφεις τις αναφερουν και ως ατλαντιδες η εσπεριδες η ωκεανιδες ολες θυγατερες του άτλαντα. ο απολλοδωρος ομως γραφει πως εσπεριδες ονομαζοντουσαν και η αιγλη η ερυθεια, η αρεθουσα, η εστια και η εσπερα και αυτες θυγατερες του άτλαντα. αυτες λεει ο ησιοδος ηταν κορες του άτλαντα αλλα τις γεννησε με τη νυχτα η τη θεμιδα η τη κητω. επισης σαν θυγατερα του άτλαντα αναφερεται και η καλυψω, που ηθελε για παντα μαζι της τον οδυσσεα.και ο υας και οι αδερφες του υαδες λενε ηταν τεκνα του άτλαντα.για τις θυγατερες του τις επτα πλειαδες πιστευαν πως ειχαν ζευγαρωθει με μεγαλους "θεους" (διαβαζε: αρχηγους) και ειχαν φερει στο κοσμο θεους και γεναρχες. "μιγεισας τοις επιφανεστατοις ηρωσι και θεοις, αρχηγους καταστηνει του πλειστου γενους των ανθρωπων" λεει ο διοδωρος σικελιωτης (ιιι,60) γι' αυτες.η μαια γεννησε με τον δια τον ερμη, που αργοτερα θεοποιηθηκε, η ηλεκτρα ενωθηκε με το δια και γεννησε το δαρδανο, ο οποιος ηταν γεναρχης των τρωων. η πλειαδα ταϋγετη ειδε κι' αυτη στον υπνο της το δια (!) και σε εννεα μηνες γεννησε τον λακεδαιμονα. τα ονοματα τους δοθηκαν στο βουνο ταυγετος και στη χωρα της λακεδαιμονιας, οπου υπηρχε και "αντρο", κατα μια παραδοση, του άτλαντα.η κελαινω, αν και ηταν ερωμενη του προμηθεα, γεννησε με τον ποσειδωνα το λυκο, ο οποιος ηταν γεναρχης των αρκαδων. και μαλιστα λενε οι γραφες οτι ο ποσειδωνας την εστειλε να γεννησει το παιδι τους κρυφα στο νησι των μακαρων (η ηλυσια πεδια) που βρισκοταν στα περατα της γης, δυτικα, κοντα στον ωκεανο.η ηλεκτρα, συνδεθηκε με την ιστορια της νησου σαμοθρακη, που οναμαζοταν απο τους αρχαιους "νησος ηλεκτρης ατλαντιδας", οπως μας λεει ο απολλωνιος ροδιος και αλλοι. εκει η ηλεκτρα γεννησε με τον δια, τον δαρδανο, τον ιασιωνα και την αρμονια. αυτοι, λεει η παραδοση εζησαν στα χρονια του κατακλυσμου, οπως και η ηλεκτρα. και μαλιστα ελεγαν οτι ο δαρδανος, μετα τον κατακλυσμο ειχε περασει με σχεδια απο τη σαμοθρακη στη τρωαδα και εκει ειχε ιδρυσει το βασιλειο του. η ηλεκτρα αργοτερα γεννησε και τον ημαθιωνα που εγινε βασιλιας της σαμοθρακης και τον ακολουθουσαν, οπως ελεγαν, στρατιωτες ομοιοι με γιγαντεςιστορικη αναλυση - ξεκαθαρισμα ιστορικων γεγονοτων απο τους μυθους για τον άτλανταόλη αυτη η συγχυση για τη καταγωγη του άτλαντα, που παρατηρειται στην αρχαια ελληνικη μυθολογια, οφειλεται στο γεγονος οτι ηρωες, βασιλιαδες και τοπαρχες με το ονομα άτλας υπηρχαν πολλοι. αν μελετησουμε ιδιαιτερα, τα διαφορα περιστατικα, τις παραδοσεις , τους θρυλους η τις ιστοριες αυτων των γεναρχων που θεωρουνται γονεις του ενος και του αυτου άτλαντα, θα δουμε οτι απεχουν αιωνες αναμεσα τους. αλλα και οι δραστηριοτητες του ιδιου του παιδιου τους, του άτλαντα, αν εξεταστουν χωριστα θα διαπιστωσουμε επισης πως απεχουν χρονικα μεταξυ τους.απ' ολες αυτες τις ελληνικες μυθιστοριες (ιστοριες κατα τον στραβωνα) για την προσωπικοτητα του τιτανα άτλαντα και των θυγατερων του, προκυπτει, πως υπηρχαν εκεινα τα χρονια πολλοι αξιωματουχοι της ατλαντιδας, σε πολλες περιοχες της γης, οπου αυτη υπηρχε, που εφεραν το ονομα άτλας. έτσι εξηγειται το γεγονος πως ο άτλαντας παρουσιαζεται σαν τεκνο πολλων γονιων διαφορων χρονικων περιοδων και σαν γεννητορας πολλων θυγατερων, διαφορων εποχων επισης.ένα συμπερασμα που μπορουμε να βγαλουμε ειναι πως τρεις ηταν οι κεντρικοι αρχηγετες της γενιας η της φυλης των ατλαντων: ο πρωτος ηταν ο τιτανας άτλαντας του ιαπετου και της κλυμενης, που πηρε μερος και διακριθηκε στις τιτανομαχιες και τις γιγαντομαχιες και τιμωρηθηκε απο το δια, μετα την ηττα των τιτανων, οπως αναφερει ο ησιοδος. ο άτλαντας ο α' εγινε αρχηγος των τιτανων και υπηρξε γεναρχης πολλων απογονων οι οποιοι απ' αυτον ονομαστηκαν άτλαντες. ήταν και σοφος αστρονομος, κατα τον ησιοδο. ο άτλαντας ο α' με τη μια γυναικα του ωκεανιδα πλειονη γεννησε επτα πανεμορφες θυγατερες, τις γνωστες με το ονομα πλειαδες η ατλαντιδες, οπως παραπανω αναφερω. οι ατλαντιδες αυτες συγχεονται με τις θυγατερες του τριτου άτλαντα, εσπεριδες ο δευτερος άτλας ηταν ο υιος του τιτανα ιαπετου και της ασιας και ο οποιος δεν ειχε τη δραστηριοτητα η την αιγλη του πρωτου και ταυτιστηκε με εκεινον. ο τριτος άτλαντας ηταν ο υιος του ποσειδωνα και της κλειτως, που ο πατερας του τον εκανε, αφου πρωτα πηρε το βασιλειο του ατλαντικου ωκεανου, σαν πρωτοτοκο υιο του, τον κεντρικο βασιλια των βασιλιαδων της ατλαντιδας. αυτος που ηταν πανισχυρος ηγετης και σοφος αστρονομος, οπως και ο άτλαντας ο α΄, επισκιασε τους αλλους δυο, με τη δραστηριοτητα και τη φημη του. στις σπουδαιοτερες αρχαιες πολεις υπηρχαν αγαλματα του άτλαντα που υποβασταζει την υδρογειο σφαιρα. αυτο συμβολιζει την δυναμη και την εξουσια του άτλαντα σαν κοσμοκρατορα και βασιλια και τις αστρονομικες του γνωσεις. δεν θυμιζει καθολου τιμωρια οτι δηλ. δηθεν τιμωρηθηκε απο το δια να σηκωνει τον ουρανο. ο συμβολισμος αυτος προφανως αναφερεται για τον γιο του ποσειδωνα. εδω μαλλον, στο μυθο, υπηρξε συγχυση με τον άτλαντα τον α', στη "θεογονια". επισης σημαινει και κατι αλλο, πως οι ανθρωποι γνωριζαν απο τα προϊστορικα χρονια οτι η γη ειναι σφαιρικη και ο ουρανος "ουρανιος θολος".θυγατερες του ηταν μαλλον οι εσπεριδες που φυλαγαν με το δρακοντα τα "χρυσα μηλα των εσπεριδων". λεω μαλλον γιατι υπαρχει συγχυση με τις πλειαδες, τις θυγατερες του αλλου άτλαντα. στα γραπτα κειμενα των αρχαιων ως εσπεριδες, που φυλαγαν τον "κηπο των εσπεριδων" μνημονευονται:η αιγλη, η εσπερεθουσα η αρεθουσα (που ηταν γοργιδα η γοργονα), η ερυθεια (υπηρχε και νησι εξω απο τις ηρακλειες στηλες με το ονομα της), η εστια και η εσπερια (βλ.απολλοδωρου βιβλιοθηκη ιι 114) αλλα η μυθολογια αναφερει και αλλους άτλαντες , της λιβυης, της αρκαδιας και των αζτεκων - μαγιας. αυτοι φαινεται πως ηταν τοπικοι αρχηγετες, τοποτηρητες της ατλαντιδας, η μεταγενεστεροι ηρωες, απογονοι των τιτανων - ατλαντων αλλα και για τις κορες του άτλαντα υπαρχουν πολλοι μυθοι οτι ζευγαρωθηκαν με "θεους" και γεννησαν πολλους ηρωες, αρχηγους, γεναρχες, ακομη και αλλους "θεους". π.χ. η κελαινω ζευγαρωσε με το ποσειδωνα, στην αρκαδια, και την εποχη που θα γεννουσε τον λυκο (θεωρειται γεναρχης των αρκαδων), εσταλη απο τον ποσειδωνα κρυφα στο νησι των μακαρων που βρισκοταν στα περατα της γης, δυτικα, κοντα στον ωκεανο.αλλα ποιο ηταν αυτο το νησι των μακαρων στο οποιο πιστευαν οι αρχαιοι και βρισκοταν στα δυτικα της γης στον ωκεανο; ήταν ακριβως η ατλαντιδα, που βρισκοταν προς τα δυτικα (για την ελλαδα), στον ατλαντικο ωκεανο!στους μυθους αυτους για τον ατλαντα που διατηρουνταν στους αρχαιους έλληνες, βλεπουμε καθαρα οτι οι γεναρχες και οι ιδρυτες μερικων παναρχαιων ελληνικων πολεων ηταν ατλαντικης προελευσης. ο κατακλυσμος του δευκαλιωνα καποτε οι ανθρωποι ειχαν γινει τοσο κακοι, που ο διας αποφασισε να τους εξαφανισει με κατακλυσμο. τοτε ο τιτανας προμηθεας, ο αδελφος του άτλαντα, συμβουλεψε το γιο του τον δευκαλιωνα, να κατασκευασει μια κιβωτο για να σωθει. ο δευκαλιων κατασκευασε την κιβωτο και εβαλε μεσα τα απαραιτητα εφοδια. όταν αρχισε να βρεχει ασταματητα, κλειστηκε μεσα μαζι με τη γυναικα του την πυρρα, η οποια ηταν κορη του επιμηθεα (ο αλλος αδερφος του άτλαντα) και της πανδωρας. ο διας εριξε πολλη βροχη χωρις διακοπη. το νερο γεμισε τα ποταμια, αυτα φουσκωσαν, ξεχειλισαν και παρεσυραν ο,τι βρηκαν μπροστα τους, αγαθα και ψυχες. οι πεδιαδες εγιναν λιμνες και οι πολιτειες βουλιαξαν και χαθηκαν κατω απο τα νερα. στο τελος μονο μερικες βουνοκορφες φαινονταν πανω σε μια απεραντη θαλασσα. η κιβωτος με τον δευκαλιωνα και την πυρρα επλεε πανω στα νερα εννια μερονυχτα. ύστερα καθισε στη κορφη του παρνασσου η οπως αλλοι ελεγαν, στην όθρη η στον άθω η στη δωδωνη. όταν η βροχη επιτελους σταματησε και τα νερα αποτραβηχτηκαν, ο δευκαλιων και η πυρρα βγηκαν απο την κιβωτο, και αφου ξαναπατησαν τη γη , χωρις να εχουν παθει τιποτα, εκαναν θυσια στο δια να τον ευχαριστησουν για τη σωτηρια τους. ο "θεος" δεχθηκε καλοκαρδα την προσφορα τους και εστειλε τον αγγελιοφορο του ερμη να τους πει να του ζητησουν οποια χαρη θελουν. τοτε ο δευκαλιων και η πυρρα ζητησαν απο το "θεο" ανθρωπους. ο "θεος" δεν αρνηθηκε και συμφωνα με τις οδηγιες του ο δευκαλιων και η πυρρα σκεπασαν τα προσωπα τους, προχωρουσαν, επαιρναν λιθαρια απο τη γη και τα εριχναν πισω τους, χωρις να γυρισουν να κοιταξουν. όταν επεφταν τα λιθαρια του δευκαλιωνα, η γη εβγαζε αντρες, οπου επεφταν τα λιθαρια της πυρρας η γη εβγαζε γυναικες. έτσι εγινε ενας νεος λαος απο τα λιθαρια της γης, ασχετος με τους κατ' αυτο απογονους του δευκαλιωνα και της πυρρας. ο δευκαλιων και η πυρρα αποκτησαν και δικα τους παιδια. τον έλληνα, τον αμφικτυονα, τη πρωτογενεια, τη μελανθω, τη θυια (η αιθυια) και τη πανδωρα ο πρωτοτοκος γιος τους ο έλλην εγινε γεναρχης των ελληνων. ο αμφικτυων, ειπαν πως κυβερνησε την αθηνα μετα τον κραναο. ο ιδιος ο δευκαλιων, λενε οτι εγινε ο βασιλιας της φθιας μιας περιοχης της θεσσαλιας. η θεσσαλια, δε. αρχικα λεγοταν πυρρα απο το ονομα της βασιλισσας και γυναικας του δευκαλιωνα. ο γεναρχης των ελληνων ο έλλην γεννησε με την ορσυς τρεις γιους, τον δωρο τον ξουθο και τον αιολο τους πρωτους αρχηγους των ελληνων. ο ξουθος βασιλεψε στη πελοποννησο και εκανε δυο γιους, τον αχαιο και τον ιωνα απο τους οποιους οι αχαιοι και οι ίωνες πηραν τα ονοματα τους. ο αιολος βασιλεψε στη θεσσαλια και οι κατοικοι ονομασθηκαν αιολεις απ' αυτον. ο δωρος και οι ανθρωποι του που ονομαστηκαν δωριεις εγκατασταθηκαν στις περιοχες ανατολικα του παρνασσου. ο αμφικτυων ηταν πατερας του λοκρου, ο οποιος ιδρυσε την λοκριδα. ιστορικη αναλυση - σχολια απο τη μυθολογια συμπεραινουμε οτι ο δευκαλιωνας. σαν γιος του προμηθεα, αδελφου του άτλαντα ηταν απ' ευθειας απογονος των τιτανων και ατλαντων. φαινεται οτι ηταν πλοιαρχος των ατλαντων και οταν εγινε κατακλυσμος βρεθηκε με το πλοιο του στα χωρικα υδατα της θεσσαλιας και γλιτωσε με τη φαμελια του και το πληρωμα του πλοιου - κιβωτου. την ιστορια του τη μυθοποιησαν και καταγραφηκε σαν μυθικο προσωπο! κι' ομως οι γραφες τον θελουν πρωτο βασιλια της θεσσαλιας και γεννητορα - πατερα του έλληνα, απο τον οποιο πηρε το ονομα η ελλαδα και οι έλληνες. ο δευκαλιων, λοιπον, και οι δικοι του ηταν οι μονοι που γλιτωσαν απο τον τρομερο κατακλυσμο, συμφωνα με την ελληνικη μυθολογια. αλλα σε πιο κατακλυσμο αναφερεται η ελληνικη μυθολογια; μηπως στο παγκοσμιο κατακλυσμο που συμφωνα με τον πλατωνα εγινε γυρω στο 9600 π.χ. και βυθισθηκε η ατλαντιδα μεσα σε μια μερα και νυχτα; η ημερομηνια αυτη επιβεβαιωνεται και απο τις παραδοσεις αλλων αρχαιων λαων. ή μηπως υπηρχε και αλλος κατακλυσμος μικροτερος, γυρω στο 7000 π.χ. η ακομα και στο 5000 π.χ, οπως πολλοι μελετητες παραδεχονται, στον οποιο βυθισθηκε και το υπολοιπο τμημα της ατλαντιδας που επεζησε; αν ισχυει η δευτερη εκδοχη τοτε αυτο σημαινει οτι η ατλαντιδα δεν καταποντιστηκε στα γρηγορα αλλα σταδιακα, και ς' αυτο το σημειο ο πλατων σφαλει. τ' οτι υπηρχαν πολλοι κατακλυσμοι, ομως, το αναφερει και ο πλατων στο διαλογο "τιμαιος" (22cd και 23 β). στα κεφαλαια αυτα ο πλατων αναφερει ενα μερος της συζητησης που ειχε κανει ο σολων με τους ιερεις της αιγυπτου. αναφερουμε, τα συγκεκριμενα κεφαλαια(22abcd, 23b): " ...καποτε που θελησε ο σολων να τους παρασυρει (εννοει: τους ιερεις της αιγυπτου) να μιλησουν για τα παλια γεγονοτα, αρχισε να τους διηγειται για οσα εδω στην αθηνα θεωρουνται αρχαιοτατα. για τον φορωνεα, τον οποιο ονομασαν πρωτο και για τη νιοβη και για τα μετα τον κατακλυσμο. διηγηθηκε επισης για τον δευκαλιωνα και την πυρρα, πως διεβιωσαν μετα τον κατακλυσμο, και για τους απογονους τους, και προσπαθησε να καθορισει ποσα ετη παρηλθον απο οσα ελεγε και να χρονολογησει. καποιος απο τους ιερεις πολυ ηλικιωμενος, του ειπε τοτε: ...πολλες καταστροφες ανθρωπων εχουν γινει και θα γινουν απο πολλα αιτια, οι πλεον μεγαλυτερες απο πυρκαγιες και κατακλυσμους, και οι μικροτερες απο αμετρητα αλλα αιτια. π.χ. η παραδοση που επικρατει εις τη χωρα σας οτι δηλαδη καποτε ο φαεθων , ο γιος του ηλιου, αφου εζευξε το αρμα του πατρος του, επειδη δεν ειχε την ικανοτητα να ακολουθησει τον ιδιο με τον πατερα του δρομο, και πυρπολησε οτι υπηρχε πανω στη γη και ο ιδιος κτυπηθεις απο κεραυνο εφονευθη, αυτο λεγεται ως μυθος, ενω η πραγματικοτητα ειναι η παραλλαξη (σημειωση: μεταβολη της κυκλικης κινησης) των περιστρεφομενων γυρω απο τη γη ουρανιων σωματων που προκαλει καταστροφη για πολλα χρονια, απο τις πυρκαγιες, των οντων πανω στη γη....". και παρακατω ο αιγυπτιος ιερεας λεει στο σολωνα (23b): " όσα λοιπον ειπες προηγουμενως, σολων, για τις δικες σας παραδοσεις περι γενεαλογιων, ελαχιστα διαφερουν απο παιδικα παραμυθια. διοτι εσεις ενθυμεισθε μονο ενα κατακλυσμο της γης (σημειωση: τον κατακλυσμο του δευκαλιωνα), ενω εγιναν πολλοι πιο παλια....." ο πολιτισμος των ατλαντων οι άτλαντες ηταν αυτοφωτοι και αυτοδημιουργητοι. οι γηγεvεις αυτοφωτοι άτλαντες ανεπτυξαν στη χωρα τους εξαιρετικο πολιτισμο, τον οποιο μεταδωσαν σε ολα τα μερη που εγκατασταθηκαν. σε ολα σχεδον τα μερη του κοσμου, εκει που πατησαν το ποδι τους οι άτλαντες, υπαρχουν μεγαλοπρεπα δειγματα του πολιτισμου τους. αυτα ειναι οσα απο τη μυθολογια αλλα και απο την αρχαια ιστορια αποδιδονται σε αγνωστους. η παραδοση τους θελει τιτανες στην υπεροxη (π.χ. ο ιαπετος, άτλαντας, προμηθεας κλπ.), γιγαντες στο πνευμα και στο σωμα, kυκλωπcς για βαριες δouλειες, αρχηγετες με κυρος και πυγμη, κατακτητες, ηρωες ακομα και θεους (κρονος - κρονoυ πολιτεια - ποσειδωνας, ερμης - γιος της μαιας θυγατερας του άτλαντα - πρωτεας, νηρεας, τριτωνας, μιξκοατλ - θεος των μαγιας, τλαλοκ και ξιουχκοατλ - θεοι των αζτεκων κ.λ.π.). όλοι αυτοι ηταν άτλαντες που σηκωναν στους ωμους τους το βαρος του κοσμου, οπως συμβολικα παρασταινεται ο άτλαντας, και ο πτολεμαιος εδωσε και στους γεωγραφικους χαρτες τ' ονομα του. παρα πολλα στοιχεια για τον πολιτισμο, τον τροπο ζωης, τα τεχνικα επιτευγματα, και την οργανωση της πολιτειας των ατλαντων μας παρεχει ο αρχαιος αθηναιος φιλοσοφος πλατωνας στο εργο του "κριτιας", υπο μορφη διαλογου. στο διαλογο του αυτο περιγραφει, το 350π.χ., συγκλονιστικες λεπτομερειες "για τον πολιτισμο ενος λαου που ονομαζονταν άτλαντες", που ηταν παρμενες απο τις σημειωσεις του σολωνα, οι οποιες κατεληξαν στο παππου του κριτια, στον εγγονο κριτια και μετα στον πλατωνα. τις περιγραφες του πλατωνα τις χωριζω σε τρεις ενοτητες για τις αναγκες αυτης της ιστοσελιδας.η γενεαλογια των ατλαντων, τεχνικα επιτευγματα, η οργανωση της πολιτειαςο πολιτισμος των ατλαντων απο αλλες πηγες:αλλα εκτος απο τη περιγραφη του πλατωνα (σημειωσεις του σολωνα), μαθαινουμε για το πολιτισμο των ατλαντων και απο αλλες πηγες επωνυμες, ακομη και απο τις παραδοσεις και τους μυθους αλλων αρχαιων ιστορικων λαων μεταγενεστερων των ατλαντων.1. πολλα στοιχεια της κεντρικης αμερικης προδιδουν την εγκατασταση εκει των ατλαντων. οι αζτεκοι προερχονται απο τη φυλη αζτλαν. μια συσκευη τους που εκτοξευε ακοντια την ελεγαν ατλατλ. την πρωτη πρωτευουσα τους την ονομασαν τενοτσιτλαν. στο μεξικο, τη γουατεμαλα και τις η.π.α. υπαρχει ενα πληθος αρχαιων τοπωνυμιων έτλα, μετλα, ατιτλαν, ατλαντα κλπ. με θεμα η καταληξη ατλ η τλαν. οι μαγιας του περου πιστευαν πως ειναι "παιδια των πλειαδων" που ηταν θυγατερες του άτλαντα. οι "θεοι" τους τλαλοκ, μιξκουατλ, κουετζαλκοατλ και οι ευγενεις ναχουατλατλοι, με τις καταληξεις τους προδιδουν την προελευση τους. η τριαινα του πισκου του περου, ηταν το εμβλημα της ποσειδιας - ατλαντιδας. το ηφαιστειο αντιτλαν της γουατεμαλας εστελνε χαιρετισμο στα βουνα άτλα, αντιατλα και σαχαρικο μεσοατλα του μαροκου της βορειας αφρικης. ο ιδιος παναρχαιος πολιτισμος αφησε τα ιχνη του απο την αμερικη μεχρι τον περσικο κολπο. οι θρυλοι αυτοι γινονται ιστορια με τα ευρηματα που ανακαλυπτονται κατα καιρους στον ατλαντικο ωκεανο.2. ο πρωτος αστρονομος της γης ηταν ο άτλαντας, γραφει ο ησιοδος, που ειχε προσβασεις στο ιερατειο των δελφων. τα ονοματα "πλειαδας θ' υαδας τε, ωριωνος, άρκτον.. κ.λ.π. που ο όμηρος τα ξεσηκωσε απο αποκρυφες πηγες των ιερατειων, ανηκουν σε ηρωες της ατλαντιδας και προερχονται απο τον άτλαντα. οι "γιοι του ήλιου" και οι "ηλιαδες" που ακολουθουν τους άτλαντες ς' ανατολη και δυση, ειχαν αστρονομικες γνωσεις. το αστρονομικο ημερολογιο των αζτεκων εχει τov ήλιο προσωποποιημενο, ζωδιακα εμβληματα και αγνωστα συμβολα και ιδεογραμματα. δυο κτιρια τoυ παλενκουε και τoυ τιαχουανακο μοιαζουν με αστεροσκοπεια. ο πρωτεας που οδηγησε τον hρακλη στον άτλαντα ειχε αστρονομικες και ναυτικες γνωσεις. στο αστρονομικο ωρολογιο των αντικυθηρων διακρινονται οι λεξεις πλειας, 'ηλιος, εσπερια, πoυ θυμιζoυν την ατλαντιδα. όλα αυτα μας πειθουν για την προοδο των ατλαντων στην αστρονομια και τους συγγενεις κλαδoυς.3. τα πλοια της γενιας τoυ ποσειδωνα (ναυσιθοου κ.λ.π.) λεει ο όμηρος, ηταν αυτοκινουμενα. μπορουσαν να διαβουν την καταχνια χωρις πηδαλια και κυβερνητες και δεν ειχαν φοβο να χαθουν η να βλαφτουν. ο αιολοκενταυρος χρησιμοποιουσε στο στολο του τα αερια των ασκων του αιολου. ο οδυσσεας αφηγειται σχετικες παλιες ιστοριες. οι άτλαντες διεθεταν στολο απο 1200 πλοια, γραφει ο πλατωνας. ένα αζτεκικο αγαλμα του μουσειου του μεξικου, μοιαζει σαν μηχανικη συσκευη υγραεριων κι εχει πτυχες ασκου. φερει τιτλο ξοτλοτλ, θεος των ανεμων, λατρευτικο αγαλμα των αζτεκων. οι ωαννες εβγαιναν με σκαφανδρα απο τη θαλασσα, μεσα απο ενα μεγαλο αυγο, και ο ηρακλης ταξιδεψε στις εσπεριδες μεσα ς' ενα χαλκινο πιθαρι. το "αυγο" και το "πιθαρι" περιγραφονται, σαν πλοια η υποβρυχια. όλα αυτα μας πειθουν οτι οι άτλαντες διεθεταν πολλα πλοια που τα κινουσαν με υγραερια. ο αιολος ηταν ταμιας των αεριδων (αεριων) λεει ο όμηρος. ο ξοτλοτλ των αζτεκων το ιδιο. συμπτωση; 4. οι πλειαδες εβγαλαν φτερα, πεταξαν κι εγιναν αστερια; λεει η παραδοση. ο κουετζαλκοατλ των μαγιας, κατεβηκε απο τις πλειαδες μ' ενα μεταλλικο πουλι. o φαεθων (ατλαντικης γενιας) ανεβαινε στον .ηλιο με αρμα που το οδηγουσαν φτερωτα αλογα και καηκε. ο ερμης ηταν πιο τυχερος, οπως και ο κουετζαλκοατλ. ο ερμης με τα φτερα του, τη ζωνη της αφροδιτης και το κηρυκειο, πετουσε παντου. ο φριξος τα καταφερε κι αυτος να πεταξει με το ιπταμενο κριαρι με το "χρυσομαλλο δερας". ο χαλκινος ταλως πετουσε γυρω στην κρητη. ο ενκιντου πεταξε κι αυτος με μπρουντζινο πουλι. στο νησι του πασχα κατεβηκαν καποτε απο ιπταμενες μηχανες ανθρωποι, που τους ονομασαν "πτηνανθρωπους" (το νησι αυτο πιστευουμε πως ηταν τοπος εξοριας των ατλαντων). μια τριαινα σε βουνο του περου οδηγουσε στο "αεροδρομιο της νασκα". παναρχαια πιατα που βρεθηκαν στο θιβετ περιγραφουν μια περιπετεια ανθρωπων πoυ προσγειωθηκαν αναγκαστικα με τις πετουμενες μηχανες στα ιμαλαια. οι στυμφαλιδες ορνιθες εκτοξευαν απο ψηλα φλεγομενα βελη. ο δαιδαλος κι ο ίκαρος (ατλαντικης καταγωγης - εζησαν μετα τον κατακλυσμο) προσπαθουσαν να φτιαξουν συσκευη με φτερα να πετουν. όλα αυτα και αλλα στοιχεια, οπως ειναι τα παναρχαια σχεδια πou βρεθηκαν και μοιαζουν με αεροσκαφη, καθως και ο αεροπορος της ταφικης πλακας του παλενκουε; μας πειθουν πως οι άτλαντες ειχαν εφευρει, υστερα απο πολλες αποτυχιες (πλειαδες πoυ πεταξαν και χαθηκαν, φαεθωνας που καηκε) τελειες ιπταμενες συσκευες. για καυσιμη υλη πρεπει να χρησιμοποιουσαν τα υγραερια, οπως και στα πλoια τους. 5. πολλα στοιχεια που συγκεντρωσαμε και τα θεωρουμε σπoυδαια για επιστημονικη ανακοινωση, μας οδηγουν στην αποψη οτι οι πυραμιδες της αιγυπτου και της κεντρικης αμερικης φτιαχτηκαν απο τους άτλαντες και χρησιμοποιηθηκαν σαν δεξαμενες - αποθηκcς υγραεριων. μετα απο χιλιετηριδες οι φαραω στην αιγυπτο τις χρησιμοποιησαν σαν ταφους και τις παρουσιασαν σαν εργα δικα τους. τα επιτευγματα της επιστημης στον αιωνα μας, ομως, οδηγησαν τους ερευνητες στην αναθεωρηση της δοξασιας αυτης. έτσι διατυπωθηκαν πολλες αποψεις. ας προστεθει και η δικη μας αποψη... απο τον κανονισμο λειτουργιας του μουσειου ατλαντιδας, δημοσιευουμε ς' αυτη τη σελιδα το αρθρο 2 πoυ περιλαμβανει τους σκοπους του μουσειου ατλαντιδας. άρθρο 2: το μουσειο ατλαντιδας εχει σκοπους κοινωφελεις, πνευματικους, εκπολιτιστικους, επιστημονικους, εκπαιδευτικους κλπ. αυτοι συγκεκριμενα ειναι: 1. η συγκεντρωση καθε ειδους αντικειμενων , ευρηματων και κειμενων, που θυμιζουν η εχουν σχεση με την ατλαντιδα, τους ηρωες της και τα εμβληματα της και την επιδραση τους απο τα παναρχαια χρονια, στην τεχνη, στην ερευνα, στην επιστημη γενικα, καθως και σε καθε αλλη δραστηριοτητα των ανθρωπων (ναυτιλια, εμποριο, βιομηχανια κλπ) και η διαφυλαξη και εκθεση τους διαρκως σε καταλληλη στεγη. 2. η προωθηση της μελετης τou θεματος της φυλης των ατλαντων και αλλων συγγενων φυλων της ατλαντιδας και των απογονων τους, απο ανθρωπολογικη, γεωγραφικη. ιστορικη, αρχαιολογικη και επιστημονικη γενικα αποψη. 3. η μελετη ιδιαιτερα των σχεσεων ελληνων και ατλαντων, η συγκριση και ερμηνεια των θρυλων για την ατλαντιδα και των συναφων μυθων , με τις παραδοσεις και τις δοξασιες των απογονων των ατλαντων και των συγγενικων λαων και φυλων και η συζευξη αυτων με την ιστορια και τα πραγματικα περιστατικα, θα αποτελει το διαχρονικο σκοπο του μουσειου ατλαντιδας. 4. η ενθαρρυνση των ερευνων για την ανακαλυψη της aτλαντιδας και τον εμπλουτισμο του μουσειου με αντικειμενα που τη θυμιζουν. 5. η συμβολη του στο περασμα μυθιστοριων και ασαφων γεγονοτων των προϊστορικων χρονων, που εχουν σχεση με το ολο θεμα ατλαντιδα, στην ιστορια της παλιας χρονοαριθμησης. οι ατλαντες και οχι οι θεοι σελιδες 350 τιμη: 3800δρχ [11,15 euro] ο συγγραφεας πασχος βασιλης με το βιβλιο αυτο διεισδυει ερευνητικα στην αρχαιοτητα και απομυθοποιωντας τους θρυλους και τις παραδοσεις, αποδειχνει την υπαρξη των ατλαντων. για την αρχικη κατοικια τους, την κοιτιδα του πολιτισμου της, τη χαμενη τους χωρα, παραθετει πλουσιο υλικο και στοιχεια πειστικα... βιογραφιες αρχαιων συγγραφεων σολωνας μεγαλος αθηναιος νομοθετης, φιλοσοφος και ποιητης (639 - 559 π.χ.). ένας απο τους επτα σοφους της αρχαιας ελλαδας. ανηκε σε πλουσια και αριστοκρατικη οικογενεια, η οποια καταγοταν απο τη γενια του βασιλια της αθηνας κοδρου. ο πατερας του ονομαζοταν εξηκεστιδης· αυτος φροντισε για την εκπαιδευση και ανατροφη του γιου του. όταν ο ς. εχασε την περιουσια του, στραφηκε προς το εμποριο και ταξιδεψε στην αιγυπτο και τη μ. ασια. επωφελουμενος απο τα ταξιδια του αυτα μελετησε ξενους πολιτισμους και νομους, καθως και τον πολιτικοοικονομικο βιο των αλλων χωρων. τα εφοδια που απεκτησε τα χρησιμοποιησε αποτελεσματικα για την κοινωνικη και οικονομικη ανορθωση της πατριδας του και ετσι κατορθωσε να αναδειχτει στο σπουδαιοτερο ανδρα της εποχης του. την εμπιστοσυνη του λαου την κερδισε πρωτα με το ποιητικο του εργο. με τους φλογερους του στιχους επηρεασε την αθηναϊκη κοινη γνωμη, συμβουλευοντας, ενθαρρυνοντας και ενθουσιαζοντας τους αθηναιους. στα ποιηματα του εκανε τη διαπιστωση οτι η κακοδαιμονια της πολης και οι φιλονικιες οφειλονται στον αγωνα των ταξεων και υποσχοταν τη θεραπεια του κακου. γι' αυτο οι αθηναιοι τον εξελεξαν το 594 π.χ. αρχοντα με εκτακτη δικτατορικη εξουσια, για να αποκαταστησει την ειρηνη με τη μεταβολη των θεσμων. η νομοθεσια του. τα νομοθετικα μετρα του ς. ηταν πολυ τολμηρα, αλλα και δραστικα. τα σπουδαιοτερα απο αυτα ηταν τα εξης: α) καταργησε τη διαιρεση των πολιτων σε ταξεις αναλογα με την καταγωγη τους και καθιερωσε νεα διαιρεση με βαση το εισοδημα. έτσι οι πολιτες διαιρεθηκαν σε 4 ταξεις: πεντακοσιομεδιμνοι, ιππεις, ζευγιτες, θητες. αναλογα με την ταξη ρυθμιζονταν τα δικαιωματα και οι υποχρεωσεις των πολιτων. β) με τη "σεισαχθεια" (αποτιναξη των βαρων) εξαλειψε τα χρεη. γ) ίδρυσε την εκκλησια του δημου, δηλ. τη συνελευση του λαου. δ) ίδρυσε τη βουλη των τετρακοσιων. ε) καθορισε τον αριθμο των αρχοντων σε εννεα. στ) ίδρυσε την ηλιαια, την οποια αποτελουσαν 6.000 δικαστες κ.λ.π. ο ς. πηρε νομοθετικα μετρα για ολα τα ζητηματα και ρυθμισε πανω σε νεες βασεις το ιδιωτικο και ποινικο δικαιο. οι νομοι καταγραφτηκαν σε ξυλινες τετραγωνες στηλες, οι οποιες στενευαν προς τα πανω και στρεφονταν γυρω απο αξονα, γι' αυτο και ονομαστηκαν "αξονες" η "κυρβεις". η νομοθεσια του απεκτησε φημη και επεδρασε στην εξελιξη του δικαιου. δικαια ο ς. θεωρειται πατερας του αστικου δικαιου. ο ς., για να αποφυγει μεταβολες της νομοθεσιας του, αποδημησε για δεκα χρονια. γρηγορα ομως προκληθηκαν ταραχες, τις οποιες υποκινουσαν οι ευγενεις κυριως, και η πολη επεσε σε αναρχια. ο ς. κατα τη διαρκεια των δεκα χρονων της αυτοεξοριας του επισκεφτηκε, μεταξυ αλλων, και το βασιλια των σαρδεων κροισο, ο οποιος τον ρωτησε αν γνωριζε κανεναν ανθρωπο πιο ευτυχισμενο απο αυτον. ο ς. του ανεφερε τρεις περιπτωσεις ευτυχισμενων ανθρωπων και τον συμβουλεψε με το γνωστο: "μηδενα προ του τελους μακαριζε" (=μη μακαριζεις κανεναν, προτου να δεις το τελος του). όταν ξαναγυρισε στην αθηνα, τη βρηκε σε πολυ καλη κατασταση χαρη στα δικα του νομοθετικα μετρα και πεθανε ευτυχισμενος σε βαθια γεραματα. η ποιηση του ο ς. υπηρξε και ελεγειακος ποιητης. έγραψε ελεγεια με τιτλο "σαλαμις", στην οποια προτρεπει τους αθηναιους να ανακτησουν το αγαπημενο τους νησι. απο την ελεγεια αυτη σωζονται μονο οκτω στιχοι. ο ς. εγραψε επισης πολιτικες ελεγειες, απο τις οποιες εχουμε μεγαλυτερα αποσπασματα. ς' αυτες εκφραζει τα πολιτικα του φρονηματα και αντανακλα τη φιλοπατρια του και την αγαπη του προς τη δικαιοσυνη. οι ελεγειες του ονομαστηκαν "γνωμικες", επειδη περιεχουν πολλες γνωμες. ησιοδος: αρχαιος έλληνας ποιητης του διδακτικου επους (750-700 π.χ.). 1) η ζωη του γιος του δια και της πυκιμηδης, γεννηθηκε στην αιολικη κυμη. οι γονεις του ηταν φτωχοι και γι' αυτο ξενιτευτηκαν στη βοιωτια, οπου καλλιεργουσαν ενα μικρο αγροκτημα στις πλαγιες του ελικωνα, στο χωριο άσκρα, κοντα στις θεσπιες. η οικονομικη τους ομως κατασταση δε βελτιωθηκε σημαντικα, γιατι και εδω ο τοπος ηταν φτωχος και επιπλεον ειχε βαρυ κλιμα. κατα την παραδοση στο μικρο η., που εβοσκε τα προβατα του στον ελικωνα, παρουσιαστηκαν οι εννεα μουσες και του εδωσαν το χαρισμα να τραγουδα με γλυκια φωνη τα περασμενα και τα μελλοντικα. όταν πεθανε ο πατερας του, ο αδερφος του περσης δωροδοκησε τους δικαστες κατα τη διανομη της πατρικης περιουσιας και πηρε μεγαλυτερο μεριδιο απο τον η. επειδη ομως ηταν οκνηρος και κακος, αφου κατεφαγε την περιουσια του, απειλησε με νεες δικες να αρπαξει και το μεριδιο του αδερφου του. με αφορμη τα περιστατικα αυτα ο η. εγραψε το μακρο του ποιημα "έργα και ημεραι", οπου μετα την επικληση των μουσων ο ποιητης απευθυνει το λογο προς τον περση, τον οποιο προσπαθει να αποτρεψει απο τη δικομανια και να τον κατευθυνει προς την εργασια, γιατι η εργασια και το κερδος που προερχεται απο αυτην ωφελει, ενω χωρις ιδρωτα κανενα αγαθο δε δινουν οι θεοι στον ανθρωπο και καταληγει με το περιφημο γνωμικο: "έργον δ' ουδεν ονειδος, αεργιη δε τ' ονειδος". όσο για τον ποιητικο αγωνα μεταξυ του ησιοδου και ομηρου, στον οποιο νικησε ο πρωτος, φαινεται χωρις αμφιβολια οτι ειναι δημιουργημα φανταστικο, που γεννηθηκε στο σχολικο περιβαλλον του 5ου αι. π.χ., οπου διεξαγονταν συζητησεις για την αξια του διδακτικου και του ηρωικου επους, που πρωτος ξεκινησε ο αριστοφανης στην "ειρηνη". διοτι ο η. ηταν οπωσδηποτε μεταγενεστερος του ομηρου. 2) το εργο του απο τα πολλα ποιηματα του η. σωζονται τα εξης: α) "έργα και ημεραι". οι στιχοι 1-764 αποτελουν τα "έργα", που ονομαστηκαν ετσι, γιατι ο ποιητης συμβουλευει μεσα ς' αυτο για την εργασια, η οποια αποτελει το μοναδικο δρομο για την ευδαιμονια του ανθρωπου. οι υπολοιποι στιχοι (765-828) ασχολουνται με τις ευνοϊκες και αποφραδες ημερες, στις οποιες οφειλεται το δευτερο μερος του τιτλου "ημεραι" και θεωρουνται μεταγενεστερη προσθηκη. β) "θεογονια" (1022 στιχοι). ς' αυτο ο ποιητης προσπαθει να καταγραψει ς' ενα συστημα με συνεχεια και ευρυθμια τους διαφορους ελληνικους μυθους που αναφερονταν στη γενεση, στα αξιωματα και γενικα στην ιστορια των ελληνικων θεων. γ) "ασπις ηρακλεους" (480 στιχοι). ς' αυτο περιγραφεται η ασπιδα του ηρακλη κατα μιμηση του ς της ιλιαδας, οπου περιγραφεται η ασπιδα του αχιλλεα, εργο του ήφαιστου. δ) "ηοιαι" (54 στιχοι). περιεχει καταλογο των γυναικων, που απο θεους γεννησαν ηρωες. ονομαστηκε ετσι γιατι σε καθε τμημα, στο οποιο εγκωμιαζεται καποια ηρωιδα, ο ποιητης αρχιζει με τη φραση "η οιη"=η οποια" (δηλ. υπηρξε η ταδε ηρωιδα). πλατων έλληνας φιλοσοφος και συγγραφεας (427 - 347 π.χ.). γεννηθηκε στην αθηνα απο γονεις ευγενεις. ο πατερας του αριστωνας ελεγε οτι καταγοταν απο τη γενια του κοδρου και η μητερα του περικτιονη απο το σολωνα. ειχε δυο αδερφους, τον αδειμαντο και το γλαυκωνα. το πρωτο του ονομα ηταν αριστοκλης. πλατωνας ονομαστηκε αργοτερα για το ευρυ του στερνο και το πλατυ του μετωπο. νεος ασχοληθηκε με την ποιηση, αλλα γρηγορα στραφηκε προς τη φιλοσοφια. ήταν 20 χρονων, οταν γνωρισε το σωκρατη και εμεινε κοντα του για οκτω ολοκληρα χρονια, μεχρι την ωρα που ο μεγαλος δασκαλος πεθανε (399 π.χ.). ο αδικος θανατος του σωκρατη τον επεισε οτι η αθηναϊκη δημοκρατια ειχε μεγαλα ελαττωματα και ανελαβε το ρολο του κοινωνικου μεταρρυθμιστη. μετα τη θανατωση του σωκρατη για λιγο καιρο κατεφυγε στα μεγαρα, κοντα στο συμμαθητη του ευκλειδη. ύστερα γυρισε στην αθηνα, οπου για 10 χρονια ασχοληθηκε με τη συγγραφη φιλοσοφικων εργων, τα οποια φερουν τη σφραγιδα της σωκρατικης φιλοσοφιας. στη συνεχεια ταξιδεψε στην αιγυπτο και στην κυρηνη, οπου σχετιστηκε με το μαθηματικο θεοδωρο, και τελος στον ταραντα της ιταλιας, οπου γνωρισε τους πυθαγορειους, απο τη φιλοσοφικη σκεψη των οποιων επηρεαστηκε αποφασιστικα. μετα περασε στη σικελια. στην αυλη του βασιλια των συρακουσων διονυσιου α΄ γνωρισε το βασιλικο γυναικαδελφο διωνα, με τον οποιο συνδεθηκε φιλικα. η φιλια ομως αυτη προκαλεσε τις υποψιες του διονυσιου για συνωμοσια, γι' αυτο εδιωξε τον πλατωνα απο τη σικελια. στην αιγινα κινδυνεψε να πουληθει ως δουλος αλλα τον εξαγορασε ο κυρηναιος φιλος του αννικερης. επιστρεφοντας στην αθηνα ανοιξε τη φιλοσοφικη σχολη του, την ακαδημια (387). η προσπαθεια ομως των δυο φιλων να προσηλυτισουν στις ιδεες τους το νεο ηγεμονα διονυσιο β΄ απετυχαν. για τριτη φορα ηρθε στην αυλη των συρακουσων το 361, με σκοπο να συμφιλιωσει το διωνα με το διονυσιο. αυτη τη φορα κινδυνεψε και η ζωη του. τον εσωσε η επεμβαση του πυθαγορειου αρχυτα. αλλα ο διωνας δε γλιτωσε. δολοφονηθηκε το 353. έτσι ο π. εχασε τον ανθρωπο στον οποιο στηριξε τις ελπιδες του για την επιβολη των πολιτικων του ιδεων. απο τοτε ο π. και μεχρι το θανατο του ασχοληθηκε με τη διδασκαλια και με τη συγγραφη εργων φιλοσοφικων. το εργο του: τα εργα του π. ειναι 36 και ολα, εκτος απο την "απολογια", διαλογικα. και στη συγγραφη ο φιλοσοφος μιμηθηκε τη διδασκαλια του σωκρατη, ο οποιος διδασκε διαλογικα. οι διαλογοι του επιγραφονται με το ονομα καποιου απο τα διαλεγομενα προσωπα, π.χ. "τιμαιος", "γοργιας", "πρωταγορας" κ.λ.π. τρεις μονο διαλογοι, το "συμποσιο", η "πολιτεια" και οι "νομοι" τιτλοφορουνται απο το περιεχομενο τους. ς' ολους τους διαλογους τη συζητηση διευθυνει ο σωκρατης. στους παλαιοτερους διαλογους διατηρει την εικονα του πραγματικου σωκρατη, ενω στους νεοτερους κατω απο το προσωπο του δασκαλου κρυβεται ο ιδιος ο μαθητης. το συνολο του πλατωνικου εργου διακρινεται σε τρεις περιοδους με βαση τη χρονολογικη σειρα: α) περιοδος της νεοτητας (400 - 387 π.χ.): ς΄ αυτην ανηκουν: απολογια, κριτων, χαρμιδης, πρωταγορας, λαχης, ευθυφρων, ιππιας μειζων, ιππιας ελασσων, ίων, λυσις. β) περιοδος ωριμοτητας (386-367). ς' αυτην ανηκουν: μενεξενος, κρατυλος, ευθυδημος, γοργιας, μενων, παρμενιδης, φαιδων, φαιδρος, πολιτεια, συμποσιον, θεαιτητος. γ) περιοδος γηρατειων (366-348). περιλαμβανονται: σοφιστης, πολιτικος, φιληβος, κριτιας, τιμαιος, νομοι, 7η επιστολη. η φιλοσοφια του: η πλατωνικη φιλοσοφια ειναι ιδεοκρατικη. εισαγει δηλ. τη θεωρια των ιδεων, οι οποιες κατα τον π. ειναι οι γενικοι και αιωνιοι τυποι των πραγματων, οι ουσιες που γινονται αντιληπτες μονο με το λογικο και οχι με την αισθηση. τα αισθητα τα θεωρει ειδωλα των ιδεων. έτσι ο π. αναγνωριζει δυο κοσμους, τον αισθητο, ο οποιος διαρκως μεταβαλλεται και βρισκεται σε ασταματητη ροη, κατα τον ηρακλειτο, και το νοητο κοσμο, τον αναλλοιωτο, δηλ. τις ιδεες, οι οποιες υπαρχουν σε τοπο επουρανιο. αυτες ειναι τα αρχετυπα αυτου του ορατου κοσμου, τα αιωνια προτυπα και παραδειγματα. στην ψυχη διακρινει τρια μερη, το λογιστικο, το θυμοειδες και το επιθυμητικο. γι' αυτο και αναγνωριζει τρεις αρετες, τη σοφια, την ανδρεια και τη σωφροσυνη, η καθεμια απο τις οποιες αντιστοιχει και σε ενα απο τα τρια μερη της ψυχης. τις τρεις αυτες αρετες της ψυχης τις παραλληλιζει με τις τρεις χορδες της λυρας, την υπατη, τη μεση και τη νητη. αλλα οι τρεις αυτες αρετες πρεπει να αναπτυσσονται αρμονικα, ωστε το λογιστικο ως θειο να κυβερνα, το θυμοειδες να υπακουει ς' αυτο ως βοηθος, και τα δυο μαζι να διευθυνουν το επιθυμητικο, για να μην επιχειρει να αρχει αυτο, αφου ειναι το πιο απληστο και το κατωτερο μερος της ψυχης. απο την αρμονικη αναπτυξη των τριων αρετων αποτελειται η δικαιοσυνη, η οποια ειναι αρμονια των τριων αλλων αρετων. επειδη και η πολη αποτελει μια μεγεθυνση του ανθρωπου, διακρινει και ς' αυτην τρια γενη: το βουλευτικο, το πολεμικο και το χρηματικο, τα οποια αντιστοιχουν προς τα τρια μερη της ψυχης. όπως στον ανθρωπο, ετσι και στην πολη πρεπει να υπαρχει η δικαιοσυνη, δηλ. η αρμονια, που πετυχαινεται, οταν και στην πολη το καθενα απο τα γενη εκτελει το δικο του εργο και δεν επιδιωκει τα ξενα. η επιδραση του φιλοσοφου αυτου υπηρξε παρα πολυ μεγαλη. η ιστορια της φιλοσοφιας μεχρι τον κικερωνα ειναι γεματη απο αυτον και ειτε αμφισβητει ειτε ακολουθει τη διδασκαλια του. οι πατερες της εκκλησιας απο αυτον δανειζονται ιδεες και επιχειρηματα και τον θεωρουν τον πιο σημαντικο αντιπροσωπο της ανθρωπινης φιλοσοφιας. αλλα και η νεοτερη φιλοσοφικη σκεψη δεν εμεινε ανεπηρεαστη απο τον π. τα διαφορα φιλοσοφικα συστηματα η προσπαθουν να ανατρεψουν τις ιδεες του η οικοδομουν πανω ς' αυτες. προκλος έλληνας νεοπλατωνικος φιλοσοφος. γεννηθηκε το 410 η 412 μ.χ. στην κωνσταντινουπολη και πεθανε το 485 στην αθηνα. σπουδασε στην αλεξανδρεια ρητορικη με δασκαλους του λεωνα και ωριωνα και φιλοσοφια με δασκαλους τους ολυμπιοδωρο και ήρωνα. αργοτερα συνεχισε τις σπουδες του στην αθηνα, οπου υπηρξε μαθητης του πλουταρχου και του συνεσιου. προσπαθησε να ενταξει ολες τις παλαιοτερες φιλοσοφικες θεωριες μεσα σε μια αυστηρη ταξινομηση των ιδεων και γι' αυτο ονομαστηκε "χεγκελ της αρχαιοτητας". κυρια εργα του: σχολια στους διαλογους "αλκιβιαδης α΄ ", "παρμενιδης", "κρατυλος", "πολιτεια" και "τιμαιος" του πλατωνα, τα θεωρητικα "στοιχειωσις θεολογικη", "εις την πλατωνος θεολογιαν" κ.α., υπομνηματα σε εργα του ησιοδου, ομηρου, ευκλειδη, πτολεμαιου κ.α. πλουταρχος ιστορικος, βιογραφος και ηθικοφιλοσοφος (50 μ.χ. - 127 μ.χ.). γεννηθηκε στη χαιρωνεια της βοιωτιας απο οικογενεια ευπορη και αριστοκρατικη. σπουδασε φιλοσοφια στην ακαδημια της αθηνας και ταξιδεψε στην αλεξανδρεια και στη ρωμη, οπου εμεινε πολυ καιρο, και σχετιστηκε με την αυλη του τραϊανου, για να γινει αργοτερα δασκαλος του αυτοκρατορα αδριανου. στη ρωμη του δοθηκε η ευκαιρια να συμβουλευτει τα αρχεια της πολης, τα οποια χρησιμοποιησε ως πηγη για τη συγγραφη των "παραλληλων βιων" του. ο τραϊανος του εδωσε πολιτικο αξιωμα στην ιλλυρια. αλλα και οι συμπατριωτες του τον τιμησαν με διαφορα αξιωματα, οπως του αρχοντα και του ιερεα του πυθιου απολλωνα, ενω για μεγαλο διαστημα υπηρξε επιμελητης των πυθικων αγωνων. ο π. ειχε τεσσερις γιους, απο τους οποιους ο ενας, ο πλουταρχος ο νεοτερος, δημοσιευσε τα ανεκδοτα του πατερα του. ως ανθρωπος ηταν ηρεμος, ευγενης, λιτος και φιλανθρωπος. το εργο του. απο τα εργα του σωθηκαν 50 "βιοι" και τα "ηθικα", δηλ. 83 πραγματειες και ποικιλο περιεχομενο, απο τις οποιες μερικες θεωρουνται νοθες. τετοιος ειναι ο πλουτος των γνωσεων στα συγγραμματα του, ωστε απο αυτα μαθαινουμε για την αρχαιοτητα περισσοτερα απο οποιονδηποτε αλλο συγγραφεα. ο π. κατατασσεται στους ιστορικους για τους "παραλληλους βιους" του, οι οποιοι ειναι 23 ζευγη. στο καθενα απο αυτα βιογραφει δυο επιφανεις ανδρες, εναν έλληνα και ενα ρωμαιο, τους οποιους στο τελος παραλληλιζει και συγκρινει, γι' αυτο και οι βιοι ονομαζονται παραλληλοι. έτσι συγκρινει μεταξυ τους το δημοσθενη με τον κικερωνα, τον αλεξανδρο με τον καισαρα, το θεμιστοκλη με τον καμιλο, τον αριστειδη με τον κατωνα κ.λ.π. την ιστορικη του υλη ο συγγραφεας την αντλει απο ελληνικες και ρωμαϊκες πηγες, οι περισσοτερες απο τις οποιες χαθηκαν. γι' αυτο τα συγγραμματα του π. εγιναν πολυτιμα. ς' ολους τους αιωνες και σε πολλους λαους οι "παραλληλοι βιοι" βρηκαν απειρους αναγνωστες και θαυμαστες, γιατι ο συγγραφεας οχι μονο ενθουσιαζει, αλλα και τον αναγνωστη παρορμα να μοιασει με τους μεγαλους ανδρες που βιογραφει. κριτιας (460 - 403 π.χ.) αθηναιος πολιτικος, φιλοσοφος, ποιητης, ρητορας και ο σκληροτερος και βιαιοτερος απο τους "τριακοντα τυραννους" της αθηνας. γιος του πλουσιου καλλαισχρου, μαθητης του σωκρατη, του γοργια και πολλων φιλοσοφων και σοφιστων. η μεγαλη του ευφυϊα και η πολυμερης παιδεια που πηρε, τον εκαναν εναν απο τους ικανοτερους πολιτικους και μορφωμενους ανδρες της εποχης του. το 415 π.χ. κατηγορηθηκε μαζι με τον αλκιβιαδη, με τον οποιο ηταν στενος φιλος, για την αποκοπη των κεφαλων των ερμων και φυλακιστηκε. το 411 π.χ., οταν εγινε η ολιγαρχικη μεταπολιτευση στην αθηνα, ταχτηκε με τους δημοκρατικους. το 408, με την επιστροφη του αλκιβιαδη στην αθηνα, εγινε ο στενοτερος συνεργατης του. το 407 εξοριστηκε στη θεσσαλια, αλλα επανηλθε στην αθηνα το 405. το 404, μετα την υποταγη της αθηνας απο τη σπαρτη, εκλεχτηκε ενας απο τους "τριακοντα τυραννους". κατορθωσε να εξοντωσει ολους τους πολιτικους του αντιπαλους, ακομα και τον πιστο του φιλο θηραμενη, τον οποιο καταδικασε να πιει το κωνειο. στο δασκαλο του σωκρατη απαγορευσε να διδασκει η να κανει παρεα με τους νεους, οι θρησκευτικες του δοξασιες πλησιαζαν την αθεϊα και διεπραξε πολλες αυθαιρεσιες και ωμοτητες σε βαρος των συμπολιτων του. το μαιο του 403 π.χ., πολεμωντας στη μουνυχια που κατειχε ο θρασυβουλος με τους δημοκρατικους επαναστατες του, ο κ. σκοτωθηκε μαζι με πολλους συναρχοντες του. ο κ. ως λογιος ασχοληθηκε με ολα τα ειδη του λογου. έγραψε επικα, ελεγειακα, δραματικα, ερωτικα, περιγραφες πολιτειων (σπαρτης, αθηνας κ.α.), την τριλογια "τεννης, ραδαμανθης, πειριθους", το σατιρικο εργο "σισυφος". τα ρητορικα του εργα χρησιμευαν στη ρωμαϊκη εποχη ως προτυπα για τους μεγαλους ρωμαιους ρητορες. σωζονται μονο λιγα αποσπασματα των εργων του. όμηρος αρχαιος έλληνας επικος ποιητης, ο μεγαλυτερος απο τους ποιητες ολων των αιωνων, με τον οποιο αρχιζει η εντεχνη ελληνικη και ευρωπαϊκη λογοτεχνια. 1) η ζωη του. οι πληροφοριες που εχουμε για τον ό. ειναι ελαχιστες και αυτες ασαφεις. τον τοπο γεννησης του διεκδικουν πολλες πολεις οπως μας πληροφορουν οι δυο αυτοι εξαμετροι: "επτα πολεις μαρνανται σοφην δια ριζαν ομηρου, κυμη, χιος, κολοφων, σμυρνη, πυλος, άργος, αθηνη". πιο πιθανη πατριδα του ομως θεωρειται η σμυρνη, αιολικη αποικια, που αργοτερα προστεθηκε στην ιωνικη συμπολιτεια. η αποψη αυτη ενισχυεται απο το οτι ο ποιητης γνωριζε πολυ καλα την περιοχη της, οπως αποδεικνυουν οι παρομοιωσεις που δανειζεται απο την κλαγγη των κυκνων και των χηνων του καϊστρου ποταμου, απο την ορμη του βορα και του ζεφυρου που φυσουν απο τη θρακη, απο τον ταυρο που θυσιαζεται στο πανιωνιο. γνωριζε ακομα καλα τις ακτες του αδραμυτηνου κολπου, το ορος ίδη, την πεδιαδα του σκαμανδρου κ.λ.π., τα οποια ειδε ο ποιητης με τα ματια του και εγιναν θεατρα των αγωνων των ηρωων του. άγνωστο ειναι το ποτε εζησε ο ό. ο ιδιος αφηνει να εννοηθει στα ποιηματα του οτι εζησε πολυ αργοτερα απο τα τρωικα. γιατι συχνα λεει οτι οι ηρωες των τρωικων ηταν κατα πολυ ανωτεροι απο τους συγχρονους του στην ανδρεια και τη ρωμη. κατα τον ηροδοτο (β΄ 53) ο ό. εζησε 400 χρονια νωριτερα απ' αυτον και, συμφωνα με τη μαρτυρια αυτη, πρεπει να εζησε κατα τα μεσα του 9ου αι. π.χ. τελος η παραδοση οτι ο ό. ηταν τυφλος πρεπει να απορριφθει, γιατι ειναι ασυμβιβαστη με τη λεπτη παρατηρηση της φυσης που υπαρχει στο εργο του. εκτος αν τυφλωθηκε μετα γιατι στα εργα του αποκαλυψε στην τοτινη καθομιλουμενη γλωσσα, για να μπορουν να τα διαβαζουν ολοι οι ανθρωποι, πολλα μυστικα που ηταν καταγραμμενα, απο πολλα χρονια πριν, στα ιερατεια. αυτη την εκδοχη την αναφερουν και πολλοι αρχαιοι συγγραφεις. 2) το εργο του ο ό. εγραψε: α) την "ιλιαδα" της οποιας η υποθεση εκτυλισσεται σε 51 ημερες και 15.700 στιχους. θεμα της ειναι η "μηνις του αχιλλεως" εναντιον του αγαμεμνονα και οι συμφορες που επακολουθησαν. κανονικα λοιπον επρεπε να ονομαστει αχιλληιδα, επειδη ομως ο ποιητης παρεμβαλλει ς' αυτην πολλα γεγονοτα του πολεμου που εγιναν γυρω απο το ίλιο (= τροια), γι' αυτο πηρε το ονομα "ιλιας" β) την "οδυσσεια" της οποιας τα περιστατικα διαρκουν 41 ημερες και αναπτυσσονται σε 12.100 στιχους. θεμα της ειναι ο "νοστος" (= επιστροφη) του οδυσσεα απο την τροια στην ιθακη. άλλα εργα που αποδιδονται στον ό. ειναι: οι "ομηρικοι υμνοι", η "βατραχομυομαχια", ο "μαργιτης". 3) η αξια των ομηρικων επων χαρακτηριστικο της τεχνης του ό. ειναι οτι τα επη του εχουν αρχη, μεση και τελος και οτι με τα αλλεπαλληλα επεισοδια κρατα αδιαπτωτο το ενδιαφερον του ακροατη μεχρι το τελος. η διηγηση του ειναι ηρεμη και ευγενης. απεικονιζει και τις πιο οικτρες σκηνες, αλλα ο ρεαλισμος του ποτε δε γινεται χυδαιος. τα προσωπα που παρουσιαζει ενεργουν με συνεπεια προς το "ηθος" τους. κανενα προσωπο δε μενει "ανηθοποιητο" μεσα στο εργο του. γλωσσα που χρησιμοποιει ειναι η ιωνικη διαλεκτος, αναμεικτη με μερικους αιολικους τυπους. όπως η ζωη των ηρωων του ειναι απλοϊκη και ανεπιτηδευτη, κατα τον ιδιο τροπο και η γλωσσα του ποιητη ειναι απλη και αφελης, με ιδιαιτερη προτιμηση προς την παρατακτικη συνδεση των προτασεων. ο αφελης ομως αυτος ποιητης εχει τοσο λεκτικο πλουτο στο εργο του, οσο κανενα αλλο ποιημα η πεζο συγγραμμα. και αποδεικνυεται βαθυς γνωστης της ανθρωπινης ψυχης και ασυγκριτος παρατηρητης της φυσης και του κοσμου. ο ομηρικος στιχος ειναι ο "δακτυλικος εξαμετρος", τον οποιο ο ποιητης βρηκε προετοιμασμενο απο τους παλιους αοιδους, αλλα τον χρησιμοποιησε με αναμφισβητητη δεξιοτεχνια και τον αξιοποιησε οσο κανενας αλλος. ο θαυμασμος για τα επη του ο. διατηρηθηκε αμειωτος απο την αρχαιοτητα μεχρι τις ημερες μας, γι' αυτο και διδασκεται ς' ολα τα σχολεια της ευρωπης, ως ο μεγαλυτερος ποιητης και παιδαγωγος των αιωνων. τα ομηρικα επη εχουν μεταφραστει ς' ολες τις γλωσσες του κοσμου, καθως και στην ελληνικη δημοτικη, απο τους ι. πολυλα, αργ. εφταλιωτη, ζ. σιδερη, ν. καζαντζακη, ι. κακριδη κ.α. διονυσιος ο αλικαρνασσεας ρητορας, ιστορικος και κριτικος του 1ου αι. π.χ. γεννηθηκε στην αλικαρανασσο της καριας (τμημα της σημερινης μ.ασιας απεναντι απο τα δωδεκανησα). μετα τις σπουδες του στη πατριδα του, πηγε στη ρωμη οπου εζησε 22 χρονια. εκει εμαθε την λατινικη γλωσσα και μελετησε τη λατινικη φιλολογια. έγραψε τη "ρωμαϊκη αρχαιολογια", που αποτελει ιστορια της ρωμης απο τους αρχαιοτατους χρονους μεχρι τον α΄ καρχηδονιακο πολεμο (264 π.χ). αποτελειται απο 20 τομους και σωζεται μονο ενα τμημα του. έγραψε επισης κριτικη των αρχαιων ελληνων συγγραφεων (δημοσθενη, πλατωνα, θουκυδιδη κ.α.) στο εργο του "τεχνη ρητορικη". ευημερος (4ος - 3ος αιωνας π.χ.) φιλοσοφος απο τη μεσσηνη η απο την τεγεα η απο την κω, ο οποιος εζησε αναμεσα στον 4ο και 3ο αιωνα π.χ. έγινε διασημος με το εργο του "ιερα αναγραφη" στο οποιο προσπαθησε να αποδειξει οτι οι θεοι και ηρωες της μυθολογιας ηταν ανθρωποι που διακριθηκαν στη ζωη και θεοποιηθηκαν μετα το θανατο τους. το εγχειρημα του αυτο καταπολεμηθηκε αγρια απο τους παλιους, αναμεσα στους οποιους ηταν ο καλλιμαχος και ο ερατοσθενης. ωστοσο η θεωρια του ασκησε μεγαλη επιρροη στα θρησκευτικα ζητηματα. χρησιμοποιηθηκε ακομη και απο τους χριστιανους για την καταπολεμηση της ειδωλολατρειας. οι οπαδοι του ονομαστηκαν ευημεριστες. αλλα και στη νεοτερη εποχη και μαλιστα τον 17ο και 18ο αιωνα, πολλοι στραφηκαν προς τα διδαγματα του και ονομαστηκαν νεοτεροι ευημεριστες. ηροδοτος έλληνας ιστοριογραφος (490 - 422 π.χ.). 1) η ζωη του. καταγοταν απο ευπορη και φιλομαθη οικογενεια και ανατραφηκε ς' ενα περιβαλλον λατρειας του ομηρου και παλιων θρυλων. όταν στην πατριδα του την αλικαρνασσο ηταν τυραννος ο λυγδαμης, ο η. πηρε μερος σε συνωμοσια για την ανατροπη του, με αποτελεσμα να εξοριστει το 468 η το 467 π.χ. στη σαμο. απο τη σαμο γυρισε στην αλικαρνασσο και πηρε μερος στην ανατροπη του λυγδαμη το 455 π.χ., αλλα μετα απο λιγο υποχρεωθηκε να εγκαταλειψει και αυτος την πατριδα του. απο τοτε αρχισε ως περιηγητης και εξερευνητης να επισκεπτεται διαφορα μερη του τοτε γνωστου κοσμου. πιθανον τα ταξιδια αυτα να εγιναν αναμεσα στο 458 και 445 π.χ. έμεινε αρκετα χρονια στην αθηνα, οπου συνδεθηκε φιλικα με τους μεγαλους ανδρες της εποχης εκεινης, τον περικλη και το σοφοκλη. μαζι με τον πρωταγορα ιδρυσαν την αποικια των θουριων στην ιταλια. στην αποικια αυτη, που ιδρυθηκε κοντα στην καταστραμμενη σιβαρη, ο η. περασε τα περισσοτερα χρονια της υπολοιπης ζωης του, γι' αυτο και επονομαστηκε θουριος. στην αθηνα ηρθε ξανα λιγο μετα την ανεγερση των προπυλαιων (431). για τα τελευταια χρονια της ζωης του υπαρχουν ελαχιστες πληροφοριες. πιθανον πεθανε στους θουριους γυρω στο 422 π.χ. το εργο του. ο η. εγραψε μια παγκοσμια ιστορια. οι αλεξανδρινοι τη χωριζαν σε εννεα βιβλια και στο καθενα εδωσαν το ονομα μιας απο τις εννεα μουσες. στα πρωτα τεσσερα βιβλια παρουσιαζει το σχηματισμο και την αυξηση της περσικης δυναμης, στο πεμπτο και εκτο τις πρωτες συγκρουσεις με τους έλληνες της ηπειρωτικης ελλαδας, στο τελευταιο μερος του εκτου και σε ολοκληρα τα δυο επομενα περιγραφει τις δυο μεγαλες εκστρατειες, που κατεληξαν η πρωτη στη μαχη του μαραθωνα και η αλλη στη ναυμαχια της σαλαμινας. τελος στο ενατο βιβλιο αναφερεται στις αλλες νικες των ελληνων. για τη συγγραφη του εργου του χρησιμοποιησε τα εργα των λογογραφων και κυριως του εκαταιου του μιλησιου, τα αρχεια των πολεων και καθε αλλη επισημη αναγραφη και τελος συλλογες χρησμων. κυρια ομως πηγη του εργου του αποτελεσαν οι προφορικες παραδοσεις και η προσωπικη του αναζητηση. πολλες φορες ονομαζει τον πληροφοριοδοτη του, οπως γινεται με το θερσανδρο τον ορχομενιο, τον τυμνη το σκυθη κ.α. τα τεσσερα πρωτα βιβλια απομακρυνονται απο την ιστορια και θεωρουνται περισσοτερο πολιτικες πληροφοριες, μυθοι και ανεκδοτα. μεγαλυτερη συνοχη εχουν τα πεντε υπολοιπα βιβλια. οπωσδηποτε το εργο του δεν περιοριζεται μονο στην αφηγηση μαχων, αλλα αναλυει ηθη, εθιμα, θρησκευτικες δοξασιες και θεωριες για τη διακυβερνηση μιας πολιτειας. σπουδαια θεση μεσα στο εργο του εχει η ελευθερια, που ειναι υποταγμενη στο νομο και που επιτρεπει στον ανθρωπο και στην πολη να παρουν την πληρεστερη μορφη τους. η γλωσσα του η. ειναι η νεα ιωνικη, που προηλθε απο την επιδραση της ομηρικης γλωσσας, με την προσθηκη αττικων και δωρικων τυπων. οι προτασεις του ειναι μικρες και συνδεονται μεταξυ τους κατα παραταξη. η ομορφια του υφους του οφειλεται στην αναμειξη της απλοτητας και του υψους. χρησιμοποιωντας ως βαση του εργου, που ο ιδιος ονομασε "ιστοριης αποδεξις", την αυτοψια, την ερευνα και την κριτικη, ο η. πλησιασε πρωτος την ιστορια, χωρις ομως να μπορει να θεωρηθει αντικειμενικος ιστορικος. παρα το γεγονος αυτο το εργο του συνολικα ειναι μια αξιοπιστη πηγη και η μονη συνεχης και πληρης που εχουμε για μια τοσο σημαντικη εποχη της ιστοριας. ο κικερωνας τον ονομασε πατερα της ιστοριας. παραλληλα μπορει να θεωρηθει πατερας της γεωγραφιας και πατριαρχης ολων των περιηγητων. ο καταποντισμος α) οι τρεις κατακλυσμοι οι ιερεις της σαιδας αιγυπτου ειπαν στο σολωνα τον αθηναιο. "εσεις ξερετε εναν μονο μεγαλο κατακλυσμο, του δευκαλιωνα. 'έγιναν ομως προηγουμενα πολλοι αλλοι μεγαλοι κατακλυσμοι, τους οποιους οι δικοι μας αρχαιοι τους κατεγραψαν.."(βλ.πλατωνα "τιμαιος" 23β). όσοι ασχοληθηκαν με τους παναρχαιους χαμενους πολιτισμους της λεμουρια, της μου και της ατλαντιδας, συνδεουν τους μεγαλους κατακλυσμους, που μνημονευσαν οι αιγυπτιοι ιερεις , με τις "μυθικες" αυτες χωρες. ο πρωτος μεγαλος κατακλυσμος, ειναι αυτος που προηλθε απο τον καταποντισμο της λεμουρια, καπου στον ειρηνικο ωκεανο... αυτο εγινε, ισχυριζονται, το 25000 περιπου της παλιας χρονοαριθμησης (π.χ.) (περισσοτερες πληροφοριες υπαρχουν στο βιβλιο, του w.scοtt -εllιοτ, τηε lοst lεμurια (1904), που βρισκεται στο μουσειο ατλαντιδας). αιτια του δευτερου μεγαλου κατακλυσμου υπηρξε ο καταποντισμος ενος μεγαλου νησιου του ινδικου ωκεανου, γνωστο με το ονομα μου. η εξαφανιση της μου εγινε σε καποιο χρονο αναμεσα στη χιλιετηριδα 16-15000 π.χ. (βλεπε στο βιβλιο "ψαχνοντας για χαμενους κοσμους" (1975) του jαmεs wεllαrd, που βρισκεται στο μουσειο ατλαντιδας) η μυθολογια των αρχαιων λαων για τον τριτο κατακλυσμο ο τριτος μεγαλος κατακλυσμος ταυτιζεται με τον καταποντισμο στον ατλαντικο ωκεανο της ατλαντιδας, που χαθηκε μεσα σε μια μερα και μια νυχτα. αυτο εγινε γυρω στο 9600 π.χ., αν αποδοθηκε σωστα απο το σολωνα, η χρονολογια του γεγονοτος, την οποια του υπαγορευσαν να τη γραψει οι ιερεις, γιατι η χρονολογια αυτη αμφισβητειται απο πολλους. γι' αυτα τα μεγαλα γεγονοτα, που πραγματικο συγκλονισαν τη γη, υπαρχουν κι αλλες μαρτυριες, διεσπαρμενες στους μυθους , τους θρυλους και τις παραδοσεις των λαων της ανατολης, της μεσογειου και της δυσης, οι οποιες διασωθηκαν απο τα παναρχαια χρονια. δεν χωραει αμφιβολια, ως προς τον τριτο πιο γνωστο μεγαλο κατακλυσμο, οτι υπηρξε γεγονος. υπαρχουν πολλα στοιχεια, για αλλους ενδειξεις, για μερικους αποδειξεις, οτι τον επεφερε ο καταποντισμος της ατλαντιδας. με τον κατακλυσμο αυτο συσχετιζονται και ταυτιζονται, ο κατακλυσμος του δευκαλιωνα, που σωθηκε στην ελλαδα, του ουταναπιστι των ασσυριων-βαβυλωνιων, του νωε των ισραηλιτων , ενος τεϊπι των μαγιας και των προγονων των αζτεκων της φυλης αζτλον . ο τροπος που διασωθηκαν , οι επωνυμοι αυτοι ηρωες και υστεροτερα αρχηγοι λαων, απο τον κατακλυσμο, συμφωνα με τις καταγραμμενες σε αρχαιοτατα ιερα κυριως κειμενα περιγραφες που σωθηκαν, ειναι σχεδον παρομοιος. διεθεταν δυνατο και μεγαλο πλοιο-κιβωτο. το σκαρι τους αντεξε τα δυνατα κυματα. ειχαν την τυχη, να μην προσκρουσουν σε βραχους και αραξαν ομαλα πανω σε οροπεδια και βουνα, οταν καταλαγιασαν τα νερα κι αποσυρθηκαν στη θαλασσα. τη γαληνη της θαλασσας, το χαμηλωμα των υδατων και την επανεμφανιση της στεριας, τη διαπιστωσαν με την απελευθερωση των πουλιων, ενος περιστεριου, ενος χελιδονιου κι ενος κορακα η δυο απ αυτο. το περιστερι γυρισε με κλωναρι θαμνου στο ραμφος του, το κορακι δεν γυρισε, ετρωγε τις σαρκες των πνιγμενων ζωων! αυτα ηταν περιπου τα στοιχεια με διαφορη μονο τη διαταξη των περιγραφων στ' ανακαλυφθεντα κειμενα. για τις τρεις πρωτες προκατακλυσμιαιες προσωπικοτητες, το δευκαλιωνα, τον ουταναπιστι και τον τεϊπι, απο τους ατλαντολογους πιστευεται, πως ηταν πλοιαρχοι καραβιων των ατλαντων. τα πλοια τους βρεθηκαν να ταξιδευουν , τα δυο στη μεσογειο, το ενα κοντα στα παραλια της ελλαδας και το αλλο κοντα στην εγγυς ανατολη, και του τεϊπι πλησιαζε τις ακτες του περου, οταν το μεγαλο νησι τους, του ατλαντικου ωκεανου καταποντιστηκε κι εγινε κατακλυσμος. γι' αυτο και σωθηκαν. για τα πλοια της φυλης αζτλαν, το ονομα των κατοχων τους προδιδει την προελευση τους. αυτοι προλαβαν να σωθουν, στο 48ωρο του καταποντισμου του νησιου τους, ενος ισως που ηταν πιο κοντα στις ακτες του μεξικου, απο τα πολλα νησια, που ανηκαν στην κυριαρχια των ατλαντων. η ιστορια του νωε, ισως να ειναι συγχρονη, με τις αλλες τεσσερις, πιο πανω ιστοριες, πραγματικοτητα. μοιαζει ομως τοσο πολυ με την ιστορια του ουταναπιστι, οπως η ιστορια του τελευταιου περιγραφεται στο επος γιλγαμες των βαβυλωνιων, ωστε πιθανολογειται οτι αντιγραφηκε απο το επος γιλγαμες, απο τους συγγραφεις της παλαιας διαθηκης και της βιβλου των ισραηλιτων. εκτος αν η ιστορια του νωε ειναι αυθεντικη και παραγεμιστηκε αργοτερα απο τους εβραιους συγγραφεις, οι οποιοι θελησαν τους γεναρχες των φυλων του ισραηλ, τον ιαφεθ, τον ιαβαν η ιωναν, το γαμαρ, το θουβαλ και τον μεσεχ, σαν γιους του νωε. αλλα η κιβωτος του ουταναπιστι που διασωθηκε, του επους γιλγαμες, απεχει κατα μια χιλιετια τουλαχιστον, απο τη μεταγενεστερη εμφανιση των γιων του νωε. βεβαια, οπως τα επη των ινδιων και η βιβλος, παραγεμιστηκαν με μεταγενεστερες θρησκευτικες κυριως ιστοριες και μυθιστοριες, γι' αυτο επικρατει αυτη η συγχυση. στο παλαιοβαβυλωνιακο επισης επος "ατραμχαζις" (ακροσοφος, ελληνικα) περιγραφεται, πως σωθηκε ο βασιλικος ιερεας ζιουσουντρα απο το μεγαλο κατακλυσμο. το πελωριο καραβι του, οπου κλειστηκε με πολλους αλλους μεσα και φορτωσε και ζωα και οσο μαλαμα κι ασημι μπορεσε να μαζεψει, παραδερνε εφτα μερες κι εφτα νυχτες, στην αναταραγμενη επιφανεια του νερου. την εβδομη μερα προσαραξε ς' ενα ξερο βραχο. ο ζιουσουντρα εξαπολυσε τρια πτηνα και τα λοιπα γνωστα.... το καραβι αυτο ορισαν να μεταφερθει στην παραδεισενια χωρα ντιλμουν... ο ξισουθρος βασιλιας της βαβυλωνας, ο οποιος ειδε, στον υπνο του οτι θα γινει ο μεγαλος κατακλυσμος κι αρματωσε το πιο γερο καραβι, ειχε παρομοια περιπετεια με το νωε. έτσι γραφουν πλακες της εποχης του ξισουθρου που βρεθηκαν στη μεσοποταμια...στις ιστοριες αυτες, ειναι φανερες οι διαδοχικες αντιγραφες και οι προσθηκες, οι αλλαγες ονοματων κ.λπ. ο φρειδερικος κλαιη, στο βιβλιο του "περι κατακλυσμου" (1842), κανει λογο για τον τελευταιο μεγαλο κατακλυσμο και τον συνδυαζει με τους άτλαντες και τους τιτανες... β) οι αιτιες για τον καταποντισμο της ατλαντιδας αρκετοι ισχυριζονται πως επεσε θυμα αυτου του εξελιγμενου πολιτισμου της: μια απο τις κολοσσιαιες μορφες ενεργειας (ακομη και ατομικης) που ειχαν τιθασεψει οι άτλαντες, ειτε απο λαθος ειτε σε μια μοιραια πολεμικη αναμετρηση, ξεφυγε απο τα ορια ελεγχου προκαλωντας σαρωτικη καταστροφη. άλλοι υποστηριζουν πως η αιτια του κακου ηρθε απο τον ουρανο με τη μορφη γιγαντιαιου μετεωριτη που επεσε στη γη προκαλωντας μετατοπιση του αξονα της, τεραστιας εκτασης σεισμους και κατακλυσμους, καταβυθισεις τμηματων ξηρας και αναδυσεις αλλων. πραγματι στον κολπο του μεξικου εχει βρεθει ενας τεραστιος κρατηρας που οι ειδικοι αποδιδουν σε προσκρουση μετεωριτη. άλλες ανασκαφες εχουν αποκαλυψει τμηματα αρχαιου λιμανιου -πανω ψηλα στις άνδεις, στα 3.000 και στα 4.000 μετρα! αυτο σημαινει πως καποτε οι περιοχες αυτες ηταν παραθαλασσιες και υψωθηκαν ξαφνικα, ενω αλλες καταβυθιστηκαν. άλλοι πιστευουν οτι το 10000 χρονια π.χ, στη διαρκεια της τελευταιας παγετωνικης εποχης, ελιωσαν αποτομα οι παγοι των πολικων ακτων της ισλανδιας, της β.αμερικης και της βορειοανατολικης ευρασιας, λογω του "φαινομενου χαινριχ", με αποτελεσμα εκατομμυρια κυβικα παγου να χυθουν στη θαλασσα, προκαλωντας μια ξαφνικη και μοιραια ανοδο της σταθμης του ωκεανου, που προκαλεσε και την εξαφανιση της ατλαντιδας. η ακριβης αιτια για τον καταποντισμο της ατλαντιδας παραμενει ακομα απροσδιοριστη. πες την αποψη σου για την ατλαντιδα και αλλους αρχαιους πολιτισμους φιλε της ατλαντιδας, θα θελαμε να γνωριζουμε την αποψη σου για το site αυτο, η για την ατλαντιδα η αλλους αρχαιους πολιτισμους. η γνωμη σου δημοσιευεται αυτοματα. γραψε τη δικη σου θεωρια ς' αυτο το δημοσιο βιβλιο επισκεπτων, και ανταλλαξε γνωμες με αλλους επισκεπτες ερευνητες, συγγραφεις, διανοουμενους κλπ. η γνωμη σου για το site θα μας βοηθησει να το βελτιωσουμε. ειναι ευπροσδεκτα ολα τα σχολια (παραπονα, προβληματα που αντιμετωπισατε, νεες προτασεις, θερμα συγχαρητηρια κ.α.). κανε κλικ στο κουμπι "view and sign my guestbook" σελιδα συζητησεων (message board) μεσα απο αυτη τη σελιδα μπορειτε να ρωτατε διαφορα πραγματα σχετικα με το μυθο της ατλαντιδας η αλλους αρχαιους πολιτισμους για να σας απαντησω εγω η αλλοι χρηστες. επισης μπορειται να απανταται σε διαφορες αποριες που διατυπωνονται απο αλλους χρηστες. νιωστε ελευθεροι να γραψετε ενα μηνυμα σχετικα με ενα θεμα κουλτουρας η μυθολογιας που σας προβληματιζει η να απαντησετε ενα ερωτημα καποιου αλλου χρηστη. καντε κλικ στο κουμπι " - what is this - to enter the forum" για ανοιξετe την πρωτη οθονη του forum (message board). στην πρωτη οθονη μπορειτε να διατυπωσεται ενα νεο ερωτημα, σε σχεση με ενα θεμα της αρεσκειας σας πατωντας το κουμπι "new article", η μπορειτε να απαντησετε στα ηδη υπαρχοντα ερωτηματα αλλων χρηστων κανοντας κλικ επανω τους. ενδιαφερουσες συνδεσεις ο μυθος (η μηπως ιστορια;) της χαμενης ατλαντιδας παραμενει ζωντανος μεχρι και σημερα. αυτο φαινεται ακομη και στο ιντερνετ. ψαχνοντας τους ελληνικους δικτυακους τοπους εχω συναντησει μερικες αναφορες και μεμονωμενες μονο σελιδες για το θρυλικο νησι. ολοκληρωμενο ομως ελληνικο site της ατλαντιδας, με πληθος στοιχειων, υπαρχει μεχρι τωρα μονο το δικο μας. στο εξωτερικο, επισης, υπαρχουν πολλοι ολοκληρωμενοι δικτυακοι τοποι για το θεμα αυτο. μερικες ενδιαφερουσες σελιδες που υπαρχουν σημερα ειναι: http://users.forthnet.gr/ath/atlantidaστη διευθυνση αυτη υπαρχει μια σελιδα με τιτλο "προατλαντικα", που αναφερει περιληπτικα τους πολιτισμους που υπηρχαν πριν την ακμη των ατλαντων και καθοριζει χρονολογικα την περιοδο του πολιτισμου των ατλαντων. ειναι γραμμενη απο τον πασχο θεοδωρο, καθηγητη, με βαση τα στοιχεια που εχουν συλλεχθει απο το μουσειο ατλαντιδας. http://www.6gymnasio.gr/activities/seaspace/atlantida.htmο διαδικτυακος τοπος του 6ου γυμνασιου σερρων αφιερωνει μια σελιδα στο θεμα της χαμενης ατλαντιδας http://www.forthnet.gr/stigmes/atlantis.htmστο διαδικτυακο τοπο του κρητικο περιοδικου περιοδικου στιγμες, αφιερωνεται μια σελιδα που αναφερει περιληπτικα ορισμενα στοιχεια του πλατωνα στους διαλογους "τιμαιο" και "κριτια"και την θεωρια οτι ισως η χαμενη ατλαντιδα ηταν η μινωικη κρητη. http://www.atlan.orgτοποθετει την ατλαντιδα στον ινδικο ωκεανο http://www.omakoio.gr/indexgreek.htmαναφερεται στο βιβλιο του ν.μαργιωρη "δραβιδες οι προγονοι των ελληνων" το οποιο ασχολειται με τους προγονους των ελληνων, τους δραβιδες. γυρω στα δωδεκα εως δεκαξι χιλιαδες χρονια προ χριστου. ς' αυτη την μακρινη εποχη με τα υπεροπλα τους αλληλοβυθιστηκαν η ατλαντιδα (στον ατλαντικο ωκεανο) και η ενδοχωρα (το μεγαλυτερο μερος της σημερινης μεσογειου θαλασσης) υστερα απο εναν πολεμο σκληρο με τους αντιπαλους των δραβιδων, τους ατλαντινους, οι οποιοι ειχαν δημιουργησει τοτε πολλα δεινα. βυθιστηκε και χαθηκε ενας λαμπρος λαος (δραβιδες) με ισχυρο πολιτισμο τεχνικο και ιδιως πνευματικο και επεζησαν μονο οσοι βρεθηκαν στα υψηλα βουνα της ατελειωτης πεδιαδας της μεσογειου.